Israëlische premiers: Ariël Sharon

Ariël Sharon (1928) was de elfde premier van Israël. Hij bestuurde het land tussen 2001 en 2006. In 2006 kreeg hij een beroerte en momenteel ligt hij in een diepe coma. Hij is de oprichter van de nieuw partij Kadima in 2005 die momenteel geleid wordt door premier Ehud Olmert.

Jeugd

Ariël Sharon werd geboren in Kfar Mala (Palestina). Op de leeftijd van 10 jaar werd Ariël lid van de zionistische beweging, HaSade (het veld). Toen hij 14 was werd Ariël lid van de Gadna, een paramilitaire jeugd bataljon, en later werd hij lid van de Hagana, de voorloper van het Israëlische leger. Hij vocht als commandant in de Alexander Brigade tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog. Daarna werd hij commandant van de Golani Brigade Verkenningseenheid en in 1950 inlichtingenofficier van het Centrale Commando. Hij begon met de studie geschiedenis maar na 1,5 jaar werd hij gevraagd om leider te worden van Eenheid 101 (zie hier). De Eenheid ging later op in het 202de Paratroopers Brigade die o.a. optrad tijdens de Suez-oorlog in 1956. In 1953 ronde Sharon nog de studie rechten af. Sharons eerste vrouw, Margalit, kwam om tijdens een auto-ongeluk. En zijn zoon kwam om het leven toen hij met een pistool speelde. Sharon trouwde met de zuster van Margalit, Lily. Ze kregen twee zonen. Tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 stond Sharon aan het hoofd van een legerdivisie in de Sinaï-woestijn en forceerde een belangrijke doorbraak. Tijdens de Jom Kippoeroorlog in 1973 lukt het hem om het Derde Leger van Egypte te omsingelen. Er kwam geen overgave omdat er een staakt-het-vuren kwam. Sharon was echter de held van de Jom Kippoeroorlog.

Politieke loopbaan

In 1973 richtte Sharon de Likoed op maar stapte daar al snel uit. Later probeerde hij terug te keren om Menachem Begin te vervangen. Maar hij werd niet geaccepteerd. Ook probeerde hij het bij de Arbeiderspartij en de Democratische Beweging voor Verandering, wat eveneens mislukte. Tenslotte richtte hij een eigen partij op Shlomtzion die slechts 2 zetels won. Shlomtzion sloot zich aan bij de Likoed en Sharon werd minister van landbouw. Hij speelde een belangrijke rol in de stichting van nederzettingen in de veroverde gebieden van 1967. In 1981 werd Sharon minister van defensie. Hij was in 1982 de architect van de Eerste Libanonoorlog. De oorlog had aanvankelijk als doel om een veiligheidszone te vormen in Libanon om Galilea tegen raketaanvallen te beschermen. Maar het Israëlische leger trok door naar Beiroet en verjoeg de PLO. Groot dieptepunt voor Sharon was de slachting van Palestijnen in Sabra en Shatilla door christelijke milities, de bondgenoten van Israël. Sharon kreeg hiervan de schuld en moest ontslag nemen als minister van defensie. Toch kwam Sharon terug als minister zonder portefeuille (1983-1984), minister van handel en industrie (1984-1990), minister van volkshuisvesting (1990-1992), minister van nationale infrastructuur (1996-1998) en minister van buitenlandse zaken (198-1999). Eind jaren 1990 werd Sharon ook partijleider van de Likoed. In 2000 bezocht Ariel Sharon samen met 1000 politiemensen de Tempelberg. De reden was dat archeologen claimden dat moslims joodse restanten van de Tempel vernietigden door bouwactiviteiten. Hiermee begon de Tweede Intifada (Al Aksa Intifada). De echte reden voor de intifada was het mislukken van het Camp David overleg tussen Ehud Barak en Jasser Arafat.

Premier

In 2001 werd Sharon tijdens de premierverkiezingen gekozen boven Ehud Barak. Het belangrijkste beleidspunt van Sharon was de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gaza-strook zonder vredesovereenkomst met de Palestijnen. Een conservatieve rabbijn sprak een oude vloek over Sharon uit de Pulsa diNoera, waarbij de engel des doods gevraagd wordt om Sharon te doden. Nadat Israël uit Gaza was vertrokken verbranden Palestijnen synagoges die leeg waren achtergebleven. De nederzettingen zelf waren al door Israëlische bulldozers platgewalst.

Omdat er binnen de Likoed veel kritiek was op Sharon richtte deze in 2005 een nieuwe partij op: Kadima (voorwaarts). Tijdens nieuwe verkiezingen in 2006 behaalde Kadima een grote winst. Sharon werd echter geen premier. Hij was eind 2005 getroffen door een beroerte. Aanvankelijk leek het mee te vallen, maar bij een nieuwe beroerte niet veel later raakte hij in een diepe coma waarin hij nog steeds ligt. Ehud Olmert nam de taken als premier waar. In april 2006 toen er Knesset verkiezingen werden gehouden werd Ehud Olmert officieel premier.

Meer informatie is te lezen in mijn special Biografie van alle Israëlische premiers vanaf 1948. © 2007 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Biografie (Kunst en Cultuur) op 30-12-2007, laatst gewijzigd op 22-01-2009. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Israëlische premiers: lijst met premiers (1948 tot heden): De premier van Israël is het hoofd van de Israëlische regering en de belangrijkste figuur in de politiek (de president is een ceremoniële functie).…
• Israëlische premiers: Ehud Olmert: Ehud Olmert (1945) is de twaalfde premier van Israël. Hij regeert het land sinds 2006. Aanvankelijk was hij interim premier sinds de ziekte van Ariël Sharon. Maar sinds de…
• Israëlische premiers: Benjamin Netanjahoe: Bejamin Netanjahoe (1949) was de negende premier van Israël. Hij functioneerde als premier tussen 1996 en 1999. Hij was de derde Likoed prenier, na Menachem Begin e…
• Israëlische premiers: Shimon Peres: Shimon Peres (1923) is de achtste premier van Israël. Hij is tweemaal tot eerste minister gekozen(1984-1986 en 1995-1996). Ook was hij een keer vervangend premier. Hij is…
• Israëlische premiers: Ehud Barak: Ehud Barak (1942) is de tiende premier van Israël. Hij diende in de periode 1999-2001. Hij is de meest onderscheiden Israëlische soldaat. Na 2001 stapte hij uit de politiek,…

Bronnen en/of referenties

• Wikipedia