Louis Paul Boon

Louis Paul Boon (1912-1979) wordt algemeen beschouwd als één van de grootste Belgische schrijvers aller tijden. Louis Paul Boon werd op 15 maart 1912 geboren in Aalst. Hij zou altijd in de omgeving van Aalst blijven wonen en deze stad speelt een grote rol in veel boeken van hem.
Bij Boon thuis had men het beslist niet breed. In zijn tienerjaren volgde Boon enige tijd lessen aan de 'Aalsterse Academie voor Schone Kunsten', maar hij moest die opleiding beëindigen wegens geldgebrek. Louis Paul Boon werkte ondermeer als autospuiter bij een carosseriebedrijf en als huisschilder. Ondertussen droomde hij van glorieuze carrières als kunstschilder en romanschrijver.

Debuut

In 1943 debuteerde hij als romanschrijver met 'De Voorstad Groeit. Dit boek won de Leo J. Krynprijs. Vervolgens verscheen in 1944 Abel Gholaerts en in 1946 Vergeten Straat. De eerste romans van Boon zijn sombere boeken, die duidelijk door het naturalisme beïnvloed zijn.

Mijn kleine oorlog

In 1947 verscheen Mijn Kleine Oorlog. In dit meesterlijke boekje verwerkte hij de verhalen die hij eerder in een tijdschrift had gepubliceerd, over zijn oorlogservaringen. Net als zijn eerste drie romans, verkocht ook dit boek erg slecht.

Arbeiderspers

Zijn eerste boeken verschenen bij uitgeverij Manteau. Omdat zijn boeken commerciële flops waren, had die uitgeverij weinig interesse meer in hem. Daarom stapte Boon begin jaren vijftig over naar de Nederlandse uitgeverij De Arbeiderspers. Het eerste boek dat hij daar publiceerde
was 'Boontjes twee spoken' in 1952.

De Kapellekensbaan

In 1953 verscheen De Kapellekensbaan. Dit zeer eigenzinnige en experimentele boek wordt beschouwd als Boons grootste meesterwerk. Het boek is qua thematiek erg zwartgallig: bijna alles in dit boek (persoonlijke ambities, idealen voor een betere wereld, enzovoort) is gedoemd om te mislukken.
In 1956 verscheen er een tweede roman over de Kapellekensbaan, getiteld Zomer te Ter-Muren.

Productief

Boon was enorm productief in de jaren vijftig. Hij publiceerde in die tijd, behalve de twee vuistdikke romans over De Kapellekensbaan, ondermeer ook Niets gaat ten onder, De kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat, De bende van Jan de Lichte, De Paradijsvogel en Menuet.

Menuet

Menuet (dat in 1955 verscheen) is een aanrader voor mensen die nog nooit iets van Boon gelezen hebben en toch graag eens een boek van deze literaire grootheid willen proberen. Menuet is een dun en toegankelijk geschreven boekje, dat toch zeer grote literaire kwaliteiten heeft.

Jaren zestig

In de jaren zestig was Boon als romanschrijver duidelijk minder productief dan in de jaren vijftig. Hij schreef in die tijd echter wel een dagelijkse column voor het dagblad Vooruit en er verschenen regelmatig boekjes waarin zulke columns gebundeld waren. Eind jaren zestig maakte Boon bekend dat hij van plan was om zich in de toekomst vooral op zijn carrière als schilder toe te leggen. Die carrière als kunstschilder werd geen erg groot succes. Boon had duidelijk meer talent als romanschrijver dan als kunstschilder.

Jaren zeventig

In de jaren zeventig profileerde Boon zich weer meer als romanschrijver. Hij werd in die tijd ook regelmatig genoemd als mogelijke winnaar van de Nobelprijs Voor Literatuur. Boon schreef in die periode aan aantal beroemde historische romans, waaronder Het Geuzenboek, De Zwarte Hand en 'Pieter Daens of hoe in de negentiende eeuw de arbeiders van Aalst vochten tegen armoede en onrecht'.
Ook schreef hij in die tijd een aantal erotische boeken, waaronder Mieke Maaike's obscene jeugd en Zomerdagdroom.

Louis Paul Boon overleed op 10 november 1979.