Oerol, de feesten en de voorstellingen tot 1995

Grote en mooie voorstellingen sierden de afgelopen 27 jaar het Oerol festival op Terschelling. Wat klein begon met voorstellingen op straat en in kleine schuurtjes groeide uit tot een mega festijn met navenante optredens. Groepen en gezelschappen van over de hele wereld kwamen naar het kleine Friese eiland en speelden daar de sterren van de hemel. Vaak zelfs letterlijk, want veel voorstellingen vinden plaats in de open lucht.

Peer Gynt van Tryater

Opzienbarend waren bijvoorbeeld een optreden van een danseres op het Wad die van ver kwam en dansend steeds dichterbij kwam. Ook Peer Gynt van het Friese theatergezelschap Tryater baarde opzien door in de duinen van Oosterend een spectaculair, maar ongelofelijk 3 uur durende voorstelling te spelen in de bittere kou. Trapeze artiesten gloorden hoog aan de sterrenhemel op een weitje bij Hoorn, Aboriginal spelers die waren overgevlogen vanuit Australië gaven een werkelijk adembenemende performance weg op stelten door de Dreamtime voor te stellen en in een boot op West Terschelling werd een dansvoorstelling gehouden door Zapp waarbij water het hoofdthema was. Een volledig omgebouwde boot had water als thema en de dansers gaven hun acts weg in dat water. Het vloeibare spul gleed van de wanden, op de vloer en over de artiesten en de vrij kort durende voorstelling oogstte alleen lof.

Website in de gaten houden

Wie het festival wil gaan bezoeken en een goede keuze wil maken uit het aanbod doet er goed aan de website van het festival regelmatig te bezoeken. Wie bovendien vriend is van Oerol krijgt drie maal per jaar een krant waarmee hij of zij op de hoogte wordt gehouden van alle op stapel staande voorstellingen. Vriend worden van Oerol kan via de website. Verder is het soms moeilijk in te schatten welke performances nu echt de moeite waard zijn en welke wat minder goed zijn. Over smaak valt bovendien niet te twisten, want wat de één geweldig vindt, is in de ogen van de ander helemaal niets. Oerol contracteert overigens wel vaak grote namen. Voor liefhebbers van die gezelschappen is het zaak dat goed in de gaten te houden.

Jango Edwards en de Dogtroep

In 1982 begon het met een optreden van Jango Edwards, die altijd op het Festival van Fools optrad. Een jaar later stond al de befaamde Dogtroep op het eiland met de voorstelling Strandspektakel. Overigens deden zij in die tijd ook nog straattheater. In 1984 was de Dogtroep ook weer aanwezig voor straattheater, maar ook Johnny Melville (nog steeds iemand die altijd optreedt) liet zijn kunsten zien. Opvallend genoeg was er in dit jaar maar één groep die locatietheater verzorgde, namelijk Shusaku Takeuchi & Dormu Dancers. Een jaar eerder stonden zij ook al op Oerol. Leuk om te vermelden is tevens dat in die beginjaren ook Muziekkorps Concordia en het Sneeker mannenkoor acte de présence gaven.

Brigitte Kaandorp en de Gigantjes

In 1985 sierde niemand minder dan Brigitte Kaandorp het festival. Ook de Gigantjes waren er bij. Theater op locatie was er op 4 plaatsen en werd verzorgd door 4 verschillende gezelschappen. Muziek was er overigens altijd, zij het in een heel andere vorm dan tegenwoordig. Wereldmuziek vormt nu de hoofdmoot terwijl toen ook de plaatselijke verenigingen optredens gaven.

Cuby and The Blzizards en Hans Dulfer

In 1986 stonden Cuby and the Blizzards op het podium, maar ook bijvoorbeeld Hans Dulfer en Kumbi Saleh. In dat jaar was er geen locatietheater, omdat het er op leek dat er veel te weinig geld voor het evenement was. In feite zou het zelfs stoppen. Op straat was echter genoeg te beleven met maar liefst 31 verschillende groepen en artiesten. Een jaar later was er nog steeds geen locatietheater. Dat hoefde ook niet, want op straat was voldoende te doen. Bovendien stonden de Berini’s, maar ook Hans Dulfers Reflus Extravagansa wel mooi een partijtje te spelen elke dag Ook was er cabaret van Marijke Boon.

In 1988: veel meer theaterlocatie

In 1988 was er opeens wel meer theater op locatie. Daarbij wordt de omgeving (lees natuur) gebruikt als bühne en dat heeft toch wel een heel aparte uitwerking. In 1988 gingen bijvoorbeeld de Witte Wieven op de fiets langs allerlei locaties. Maar ook de Dogtroep en Shukasu & Dormu Dance gaven weer acte de présence. Opvallend was dat een jaar later ook beeldende kunst werd toegevoegd aan het festival. Maar liefst 4 kunstenaars sierden het eiland. Verder stond Derevo dat jaar voor het eerst op Oerol.

André Manuel, Derevo en Slagerij van Kampen

In 1990 was André Manuel voor het eerst op het festival, samen met Derevo, Slagerij van Kampen en Hakim (en talloze anderen vanzelfsprekend).

Kort geding uitbaggeren vaargeul

In 1991 tijdens het 10-jarig bestaan was het programma voor het eerst enorm uitgebreid. Een reeks aan beeldende kunstenaars, Cabaret met onder andere Marijke Boon, Hester Macrander, André Manuel, Jeroen van Merwijk, en op muzikaal gebied onder andere Slagerij van Kampen en Ernst Langhout. Weer was Derevo te vinden op het eiland, naast nog 13 andere gezelschappen. De lijst van straattheateroptredens was immens lang. Het leek er overigens eerst wel op dat de mensen het eiland helemaal niet konden bereiken. Via een kort geding moest de organisatie afdwingen dat de dichtgeslibde vaargeul uitgebaggerd zou worden, zodat de veerboot gewoon kon varen. Dit maakte Oerol nog beroemder dan het al was.

In 1992: 20 beeldende kunstenaars

Het jaar 1992 was zo mogelijk nog veel grootster van opzet. Maar liefst 20 beeldende kunstenaars, een keur aan cabaretvoorstellingen en een ellenlange lijst van muzikale intermezzo’s sierden de agenda. In dat jaar stonden ondermeer Theo Maassen, Hester Macrander, Jan Rot en Waardenberg en De Jong op het podium van Oerol. Ook de Dogtroep was weer aanwezig, net als Theatre Espace, maar ook Suver Nuver gaf acte de présence. Veel van die grote namen bleven de jaren daarna ook optreden.

De lijst van artiesten in 1993 was minder lang, maar ook toen weer namen als Marijke Boon en Harry Piekema, André Manuel, Hans Teeuwen en Verreck & Pleijsier. Derevo en Suver Nuver waren in dat jaar ook weer van de partij en het Teatro del Silencio. Die laatste zou ook vaker terug komen.

Geen Oerol in 1994, wel optredens

Een jaar later was er officieel geen Oerol. Een programma was er echter wel en Teatro del Silencio speelde daar toch wel een hoofdrol in. Met hun Taca Taca Mon Amour zorgden zij voor een onvergetelijke indruk.

Zweedse drumband die komt en gaat

Volgens Joop Mulder was 1995 teleurstellend. De programmering deugde volgens hem niet en het miste elke vorm. Wellicht zijn daardoor later de thema’s bedacht. Toch waren er flink wat gezelschappen die optraden waaronder het Belgisch Toneel Amsterdam dat Liefde van de zeven poppen speelde. Opvallend dat jaar was ook het hele korte optreden van een Zweedse fanfare. Via de Zweedse ambassade werd steeds gevraagd om een Zweedse drumband te laten optreden. Mulder vond dat een slecht idee, maar uiteindelijk ging hij toch akkoord. Toen de boot aankwam, ging de band naar buiten. Ze liepen spelende een rondje, kwamen terug bij de boot, liepen weer naar binnen en vertrokken toen weer.

Special over Oerol

Meer over Oerol is te vinden in de Special: Oerol