Bijna uitgestorven culturele wereld gebruiken

Tradities, kunst vormen, rituelen en festivals, allemaal maken ze deel uit van de cultuur van een land, vaak al eeuwenlang. In deze moderne tijd en wereld dreigen veel wereld gebruiken echter verloren te gaan.

Pekinese opera

De opera is in China al sinds de 18e eeuw een belangrijk onderdeel van de Chinese cultuur. De opvoeringen staan bol van de verwijzigingen naar geschiedenis, politiek, de maatschappijen het dagelijkse leven. in China worden allerlei varianten van opera beoefend, maar de meeste elementen komen voor in de Peking Opera. Vandaar dat de Peking Opera als de nationale Chinese opera gezien wordt.

Kroatische peperkoek

De ambachtelijke kunst van het peperkoek bakken is van generatie op generatie overgebracht. Na het bakken van de perfecte peperkoek wordt de peperkoek in een bepaalde vorm gesneden en vervolgens met een speciaal glazuur gedecoreerd. In de 16e eeuw waren het monniken die begonnen met het bakken van peperkoek. Echter de echte peperkoek bakker is nog altijd een uitstervend ras. Alleen in Kroatië is het peperkoeken bakken uitgegroeid tot een ambachtelijke kunstvorm.

Peruaanse scharen dans

Een scharen danser laat de 2 stukken metaal van 25 cm die hij in zijn hand houdt op het ritme van de muziek tegen elkaar ketsen, terwijl hij beweegt. Al sinds de 17e eeuw dansen de Quechua indianen van Centraal-Peru deze competitieve dans. Wie het langste en het beste danst en het mooiste musiceert, wint de strijd. Soms duren deze dansen wel 10 uur lang! Met het verdergaan van de tijd en de modernisatie en ook die van de Quechua indianen, worden deze dansen alleen nog maar voor toeristische redenen gedaan.

Spaanse mensen torens

De basis van een mensen toren wordt gevormd door een groep van soms wel 100 mannen en vrouwen. Als ze hun positie hebben ingenomen begint de fanfare te spelen en klimmen 2 tot 5 personen op hun schouders. Zo wordt er doorgebouwd, soms tot maar liefst 10 lagen hoog. Alleen in de Spaanse provincie Catalonië worden deze torens "gebouwd. Alle personen dragen een beschermende helm die enerzijds beschermt mocht er iemand vallen, maar die geen pijn bezorgd voor de vallende persoon.

Deze genoemde gebruiken ën nog meer staan inmiddels op Unesco's lijst voor 'immateriële culturele erfgoederen’.