Geschiedenis en Onafhankelijkheidsoorlog

Zionisme 12: De Staat Israël en Palestijnse vluchtelingen

Infoteur: Etsel

Vanwege de druk van Joodse aanslagen op de Britten en de strijd tussen Joden en Arabieren, legde Groot Brittannië hun mandaat terug bij de Verenigde Naties in februari 1947. Een speciale commissie van de VN adviseerde een verdeling. De Arabieren waren zowel tegen een verdeling als een bi-nationale staat. Op 29 november 1947 stemde de VN voor een verdeling van Palestina in een Joodse en Palestijnse Staat. De Arabieren begonnen de Joden aan te vallen.


Dit is een vervolg op het artikel Zionisme 11.

Onafhankelijkheidsoorlog van 1948

Toen de Arabieren met de oorlog begonnen lieten de Britten een vrijwilligersleger onder leiding van Fawzi El Kaukji Palestina binnenkomen in januari 1948. Gedurende de gevechten werd op 15 mei 1948 de Staat Israël uitgeroepen. Arabische landen, hoofdzakelijk Egypte, Syrië, Jordanië en Irak vielen daarop de nieuwe staat bijna onmiddellijk aan.

De stichting van de Staat Israël en het ontstaan van het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk

De Palestijnse Arabieren waren niet goed georganiseerd en konden Palestina niet etnisch zuiveren van de Joden. In plaats daarvan werden zij verdreven. De Arabische landen konden dit niet tegenhouden. Sterker nog zij vroegen de Palestijnen tijdelijk te vertrekken om zo makkelijker tegen de Joden te kunnen vechten. Als gevolg van de oorlog vluchtten tussen de 600.000 en 800.000 Palestijnse Arabieren uit hun huizen. Hoewel volksverhuizingen verwerpelijk zijn, zijn ze vaak het resultaat van oorlog. Zo verdreven de Tsjechen de Sudeten Duitsers na WO II, omdat de Duitsers de staat wilden vernietigen waarin ze leefden. Hetzelfde was het geval met de Palestijnse Arabieren die de Joodse Staat wilden vernietigen. Het is absurd om te denken dat de Tsjechen van tevoren gepland hadden om de Duitsers uit te zetten sinds het begin van het Tsjechische nationalisme. Maar deze redenatie wordt wel toegepast op het Zionisme. In een burgeroorlog zoals 1948 gebruiken terroristen vaak dorpen en buurten als hun bases. Burgerslachtoffers zijn daardoor onvermijdelijk. Toen de oorlog in 1948 begon was onvermijdelijk dat één van de twee partijen zou verliezen en haar bevolking op de vlucht zou slaan. De Palestijnen noemen de oorlog de Nakba, de catastrofe.

Vluchten de Palestijnen of werden ze verdreven?

Zowel anti-Zionisten als rechtse Zionisten hebben beweerd dat de verdrijving van Arabieren in 1948 min of meer het opzettelijke resultaat van Zionistisch beleid en ideologie. Anti-Zionisten hebben dit gebruikt om het Zionisme in diskrediet te brengen, terwijl rechtse Zionisten deze bewering gebruiken om een mogelijke transfer of uitzetting van Arabieren in de toekomst te rechtvaardigen. De anti-Zionisten gebruiken hierbij vaak de slogan Zionisme=racisme. Dit klopt echter niet. Het is waar dat sommige Zionisten voor een vrijwillig uitzetting zijn, maar dat is niet hetzelfde als een gedwongen uitzetting. Vaak zijn uitspraken van Zionisten uit hun context gerukt. Zo stelde het Britse Peel plan van 1937 een transfer voor dat besproken werd door verschillende Zionistische leiders. Het werd echter geen beleid van de Zionisten of de Israëlische regering. Vaak wordt ook het Hagana plan "D" (daleth) door anti-Zionisten aangehaald als de Zionistische blauwdruk voor uitzetting van Arabieren. Het plan riep echter niet op voor massale deportatie, maar voor tijdelijke bezetting van dorpen als plan van een defensieve strategie.

Land aankoop in plaats van uitzetting

Vanaf het begin was het Zionistische plan om grond te kopen in plaats van Arabieren te verdrijven. Het kopen van land stuitte op problemen, zoals gebrek aan geld, de onwilligheid van Palestijnse landeigenaren land te verkopen, de moeilijke omstandigheden in het Midden-Oosten en het weinige grond dat kon worden aangekocht. Onder de Turkse wet pachtten de meeste Palestijnse boeren hun land van de overheid. In 1858 werd privé-land beschikbaar gesteld. Maar omdat weinigen bereid waren belasting te betalen, werd niet veel land geregistreerd. Grote stukken land werden door rijke Palestijnen gekocht op de Westelijke Jordaanoever en in Galilea. Ook de Jewish Agency kocht land op in Galilea. Tevens kwam land in het bezit van de Wakf (religieuze moslim organisatie), de Griekse katholieke kerk of andere religieuze instanties. Het meeste land was en is echter in bezit van de Grieks Orthodoxe kerk. De Zionisten pachtten dit land, bijvoorbeeld de plek waar nu de Knesset, het Israëlisch parlement, staat. De Grieks Orthodoxe kerk kon het land echter niet verkopen. De Britten reguleerden het registreren van het land zo dat land dat privé-eigendom was belastbaar werd. De personen die het land bewerkten betaalden belasting en het was voor hun gebruik. Ze konden het niet verkopen als het niet langer dan drie niet gebruikt werd. De Negev woestijn was staatsland. In totaal bezat de regering 48% van het land. De Jewish Agency slaagde erin om slechts 6% van het land te kopen. Dit was weinig, maar relatief groot als gekeken wordt naar het land dat gekocht kon worden.

De VN Verdelingsresolutie en de Israëlische legitimiteit

Sommige beargumenteren dat het logisch was dat de Palestijnen tegen de verdeling waren omdat bij de verdeling Palestijns land werd weggenomen. Echter de Zionistische leiders hadden geen plannen om Arabieren te onteigenen. De oorlog die de Arabieren zijn begonnen zorgde echter voor een andere situatie. Wanneer anti-Zionisten menen dat de vestiging van een Joodse staat sowieso illegaal was omdat het een vorm van kolonialisme is, moeten ze bedenken dat alle Arabische staten ten tijde van het kolonialisme zijn gevormd, alsook Tsjechoslowakije, Polen en andere landen. Het Arabische verzet tegen de beslissing van de VN is niet veel anders dan het Duitse verzet tegen de Volkenbond toen Hitler in 1938 Tsjechoslowakije binnenviel. De Nazi's gebruikten dezelfde soort argumenten: het verdrag van Versaille was ongeldig, Tsjechoslowakije was een kunstmatige staat en de Sudeten Duitsers hadden recht op zelfbeschikking.

Meer over Zionisme is te lezen in mijn special De geschiedenis van het Zionisme.
© 2008 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Geschiedenis (Kunst en Cultuur) op 30-01-2008, laatst gewijzigd op 24-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • Zionism and Israel Information Center

Reageer op het artikel "Zionisme 12: De Staat Israël en Palestijnse vluchtelingen"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.