De Aboriginals van Australië: De blanke overheersing
Het zou tot 1840 duren voordat het laatste gevangentransport vanuit Engeland naar Australië zou plaatsvinden. Toen hadden al heel wat gevangenen hun straf uitgezeten en waren vrijgelaten. Maar naar Engeland teruggaan was niet zo eenvoudig. Het kostte in de eerste plaats geld en dat hadden ze niet. Bovendien vertrok niet elke maand een boot naar het moederland. Zo werden veel ex-gevangenen gedwongen zich in Australië te vestigen en stammen veel huidige blanke inwoners af van gedetineerden.
Het land van 'robbers and rabbits'
De ex-gevangenen trokken na hun vrijlating maar verder het land in en begonnen vooral veeteeltbedrijven te stichten. Hoe dat moest wisten ze immers van thuis. En er was land genoeg voor iedereen, ook voor de Aboriginals. Maar dat veranderde nog voordat het laatste transport van gevangenen naar Australië plaatsvond. In 1822 vond de Britse regering het namelijk tijd worden om de import van wol uit Duitsland te staken. Dat werd te duur. De wol moest voortaan uit Engels gebied komen. Aangezien het land zelf geen ruimte meer voor al die schapen had, viel de blik op het immens grote Australië. Daarom werden er vele duizenden Engelsen hier naar toe gestuurd om er een bestaan als schapenboer te gaan opbouwen: grond genoeg. In hun kielzog kwamen ook de goudzoekers en andere avonturiers mee, want er was daar goud gevonden. Echt rijk werden ze niet, want er werd zo maar wat in het wilde weg gezocht en dus weinig gevonden. Ondertussen werd Australië steeds voller en niet met het allerbeste volk. Er ontstond een land van 'robbers 'n rabbits', rovers en konijnen, vergelijkbaar met het Wilde Westen van Amerika ten tijde van de kolonisatie. Spoedig werd het land ook overspoeld met schapen.De Aboriginals verdreven
De Aboriginals raakten door een toevloed van veehouders, gelukszoekers en avonturiers uit Engeland steeds meer in de verdrukking. Iedereen behandelde ze als uitschot en verjoeg ze van hun voorouderlijke grond. Als ze niet weg wilden schoot je ze gewoon dood. Voor zover er politie was, maakte die zich er niet al te druk om. Zo kochten Engelse kolonisten eens een lap grond van de Aboriginals ter grootte van onze provincie Drenthe. Ze gaven 'de zwartjes' hiervoor in ruil bijlen, messen, scharen, dekens en zakdoeken. Maar dat begrepen de Aboriginals niet. Ze wisten immers niet dat je land, dat eigendom was van de geesten van hun voorouders, kon kopen en verkopen. Dat hadden ze zelf nooit meegemaakt. Dus aanvaardden ze de 'geschenken' en bleven doodleuk op hun grond rondzwerven. Totdat de Engelsen hun eigendomsrecht opeisten, de Aboriginals van hun grond verdreven en er zelfs prikkeldraad omheen zetten. Daar begrepen de oorspronkelijke bewoners al helemaal niets van. Hoe kon je nu land omheinen, zodat er niemand meer op kon? Maar de blanken wisten niet van wijken en dus moesten de Aboriginals naar een ander stuk grond verdwijnen, dat kleiner was en waar ze minder voedsel konden vinden. En dat was het begin van het verdrijven van de Aboriginals van hun territoria. Uiteindelijk bleven er alleen maar dorre, onvruchtbare stukken land voor hen over.Conflicten met de Engelse overheersers
Maar de Aboriginals gaven zich niet zonder slag of stoot over. Het afnemen van hun grond bedreigde hen immers rechtstreeks in hun bestaan, want ze hadden die grond nodig om te kunnen overleven. Het lag dus voor de hand dat er herrie van moest komen. De Aboriginals haalden omheiningen omver, staken schuren en stallen in brand en jaagden op het vee van de kolonisten. Dat lokte weer tegenmaatregelen uit: de Engelsen hadden geweren en gebruikten die maar al te graag. Zo ontstond er een soort oorlog die door de regering werd beantwoord met het inzetten van speciale eenheden tegen de Aboriginals. Dat gebeurde tussen 1842 en 1859. Die strijd viel de Engelsen tegen, want hun ouderwetse musketten waren niet opgewassen tegen de snelle speren van de Aboriginals. Maar door het gebruik van verbeterde wapens, die je snel kon (her)laden, werd de oorspronkelijke bevolking steeds verder in het nauw gedreven. Tenslotte besloot de regering dat het hoog tijd werd de Aboriginals voorgoed het zwijgen op te leggen. Het liefst hadden de kolonisten de Aboriginals uitgemoord, maar dat ging zelfs de regering te ver. Daarom werden er reservaten gesticht.Er is sinds die tijd niet zoveel veranderd. Nog steeds worden ze door de blanke - en vooral conservatieve Australiërs - als minderwaardige tweederangsburgers beschouwd: de eerste officiële excuses van de huidige regering aan de Aboriginals (zie inleiding special) wordt door een grote minderheid van de blanke bevolking niet gedeeld.
De reservaten
De reservaten bestonden niet bepaald uit de meest vruchtbare gronden die Australië te bieden had. Maar daar trokken
Woongebied Aboriginals nu
Verwante artikelen
- De Aboriginals van Australië: Naar meer gelijkberechtiging: Pas in de jaren zeventig van de 20e eeuw begint de Australische overheid in te zien dat de Aboriginals op allerlei gebied gediscrimineerd worden. Z…
- De Aboriginals van Australië: Strijd om erkenning: Zo werden de Aboriginals langzamerhand uit hun eigen cultuur en religie weggetrokken. Dat was vooral ook de schuld van de katholieke missionarissen en prote…
- De strijd van de aboriginals: Je kunt de aboriginals vergelijken met de jager verzamelaars. De vrouwen en kinderen zochten bessen en de mannen joegen op dieren. Ze leefden in groepen van ongeveer 40 man. De…
- Cold War Kids: Robbers & Cowards: De Cold War Kids zijn op weg om naam te maken. Met Robbers & Cowards brengen ze alvast hun debuutalbum uit.
- Cold War Kids, geboren in de hype: ‘Cold War Kids’ is de nieuwste episode in de indie rock hype. Deze vier jongens uit Californië gooiden begin dit jaar al hoge ogen op MySpace en in de iTunes download chart…
Reageer op het artikel "De Aboriginals van Australië: De blanke overheersing"
Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.
