Geschiedenis en Spionnen

Religieuze geschiedenis Joden 14: verkenning Kanaän

Infoteur: Etsel

Na een jaar bij de Berg Sinaï pakten de Joden hun Tabernakel op en kwamen bij de grenzen van het land Israël. Mozes zond twaalf spionnen die het land moesten gaan verkennen. De meeste verkenners kwamen wanhopig terug en meldden dat het onmogelijk was Kanaän in te nemen. Het Joodse Volk raakte in paniek. Mozes was verbolgen en God strafte de mannelijke Joden door ze nog eens 40 jaar door de woestijn te laten zwerven. De 9de van de Joodse maand Av staat voor grote rampen.


De 9de van de Joodse maand Av staat bekend als rampendag in de geschiedenis van de Joden. En het begon allemaal met het incident van de spionnen

De tragedie van de spionnen heeft gevolgen voor de rest van de Joodse geschiedenis. Het heeft één van de meeste depressieve data op de Joodse kalender gezet -de 9de Av (Tisha B'Av). Ogenschijnlijk lijkt de 9de Av verbonden bij elke grote ramp in de Joodse geschiedenis. Op deze datum zijn zowel de Eerste als de Tweede Tempel vernietigd. Handelingen uit het verleden hebben grote gevolgen voor de toekomst, zo blijkt opnieuw.

Wat hebben de spionnen fout gedaan? De twaalf spionnen bleven 40 dagen weg en kwamen met enorme druiven terug. Ze vertelden dat er reuzen wonen in het land en dat er geen enkele mogelijkheid bestaat om hen te overwinnen. De spionnen suggereerden om terug te gaan naar Egypte. Slechts twee van de spionnen namen afstand van het verslag: Jozua ben Nun en Kaleb ben Yefuna. Maar het Joodse Volk geloofde echter de meerderheid van de spionnen en begonnen te huilen. Mozes was ontzet en God was erg boos. Hij vaardigde twee straffen uit:
  1. God zegt dat de Joden opnieuw 40 jaar door de woestijn moeten zwerven totdat de hele mannelijke bevolking is uitgestorven (de vrouwen die altijd het Jodendom hebben uitgedragen en niet naar de spionnen luisterden leefden in het land).
  2. God vertelt de Joden dat, omdat ze zonder reden huilden, ze op deze dag in de geschiedenis zullen huilen voor wel goede redenen (zoals later met de verwoesting van de Tempels zou gaan gebeuren).

Mozes mocht het Beloofde Land niet binnen

De Joden zwierven 40 jaar door de woestijn. Het is opvallend dat de Bijbel hier ogenschijnlijk niets over vertelt. De Bijbel is dan ook geen geschiedenisboek maar een boek om te onderwijzen. Alleen gebeurtenissen die ons een les leren werden opgeschreven. Andere stukken geschiedenis worden slechts kort genoemd of overgeslagen.

Voor 40 jaar heeft Mozes de moeilijkste baan op aarde, namelijk het leiden van koppige Joden. De koppigheid is zowel hun sterkte als hun zwakte. Hun kracht is vast te houden aan het geloof in Eén God voor meer dan 2000 jaar zonder dat andere volken daarin geloofden. Hun zwakte is dat iedere Jood denkt dat hij gelijk heeft en dat hij weet hoe de wereld veranderd moet worden. Zo bestaat het huidige Israël uit zo'n 6 miljoen inwoners waarvan iedereen denkt dat die premier is.

Mozes werd op een gegeven moment kwaad op zijn volk en in plaats van te praten tegen een rots zoals God hem had opgedragen om water voor Zijn volk te krijgen, sloeg Mozes met zijn stok de rots waar water uitkwam. En God zei tegen Mozes: "Aangezien gij op Mij niet vertrouwd hebt en Mij ten aanschouwen van de Israëlieten niet geheiligd hebt, daarom zult gij deze gemeente niet brengen in het land, dat Ik hun geef." (Numeri 20:12).

De Joodse wijzen zeggen dat woede een vorm is van afgoderij, omdat als God de wereld leidt dan is alle wat er met je gebeurt -of het nu goed of slecht is- is de wil van God. Het verliezen van je temperament is een vorm van ontkenning dat God de wereld leidt, een verwerping van het idee dat wat er ook gebeurt voor je eigen bestwil is.

Hoewel dus Mozes slechts voor een paar seconde kwaad werd waren de gevolgen voor hem groot. Dit patroon herhaalt zich steeds in de Bijbel. Hoe hoger de positie hoe groter de rekenschap. Mozes erkent zijn fout en accepteert Gods oordeel.

Mozes bereidde zijn volk voor op de binnenkomst in het Beloofde Land

Het laatste Boek van Mozes (Deuteronomium) is het afscheid van Mozes van zijn volk. Hierin herhaalde Mozes de geboden en legde het doel van de Joodse missie uit. Zijn belangrijkste boodschap is: "Leef de Tora na."

In het kort zegt Mozes: "Als je je aan de wetten houdt tussen 'de mens en God' en tussen 'de mens en de mens', zal alles voorspoedig verlopen. Geen ander land zal je bedreigen. Je zal materiële welvaart hebben en je zal de wereld veranderen. Maar als je je niet aan de Tora houdt, dan zal het land worden aangevallen en zal je lijden."

De boodschap is duidelijk: de externe problemen zijn slechts symptomen van het dieper probleem namelijk dat de Joden zich niet altijd aan de wet houden. Het heeft altijd te maken met de Joodse relatie naar elkaar toe en hun relatie met God.

Aan het einde van de 19de eeuw en de 20ste eeuw verbraken veel Joden vrijwillig de relatie met God en liepen verdwaasd rond "Waar is God?" De Eerste Wereldoorlog brak uit op de 9de Av, De Duitsers begonnen de Joden op te jagen. Dit was de voorbode van de Holocaust.

Een overlevende van de Holocaust schrijft: "Het element dat de Holocaust onderscheidt was de zoektocht naar God. Elke Jood die in de ghetto en de kampen bleef herinnert 'het God syndroom' dat al het andere omhulde. Van 's ochtend tot 's nachts schreeuwden we om een teken dat God nog steeds bij ons was...We zochten Hem, maar we vonden Hem niet. We hadden het gevoel dat God uit ons midden was verdwenen." (Machshavot Magazine, Vol. 46, p. 4)

Vóór de twintigste eeuw zagen de Joden de vervolgingen als straf van God. Maar bij de Holocaust vroeg men zich af waar God was.

Mozes schreef twaalf Tora-rollen voor elke stam één. Een dertiende Tora-rol was voor de Ark. Deze diende als bewijs tekst voor toekomstige rollen om de accuratesse van de overbrenging van de tekst van de Mondelinge Tora te garanderen.

Na de laatste boodschap stierf Mozes en werd begraven op de berg Nebo in Jordanië. Er wordt opzettelijk niet verteld waar Mozes begraven ligt zodat niemand zijn graf zal aanbidden.

Jozua de nieuwe leider

In het Jodendom wordt de leider gekozen die het best geschikt is. Er is dus geen erfopvolging. Jozua was een grote Tora geleerde met leiderschapscapaciteiten. Hij werd omringd door 70 top Tora-geleerden, de z'kenim of de Ouderen, later bekend als het Sanhedrin (het Griekse woord voor 70).

Meer over de Joodse geschiedenis lees mijn special Religieuze Joodse geschiedenis (I): Van Abraham tot Kanaän.
© 2008 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Geschiedenis (Kunst en Cultuur) op 18-04-2008, laatst gewijzigd op 06-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Religieuze geschiedenis Joden 14: verkenning Kanaän"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.