Parijs langs de Nijl: Egypte gedurende Ismail Pasha

Cairo in de tijd van Ismael Pasha (1863 tot 1879). Hij ontwikkelde het moderne Cairo aan de oostelijke oever van de Nij. Een roemrijke, illustere centrum. Bruisend van cultuur en met een rijk modern uitgaansleven. De bouw van het Suezkanaal en de financiele ondergang van Egypte.

Zowel de Europeanen als de Americanen kwamen naar het betoverende Cairo om te ontsnappen aan hun kouwelijke steden in Europa. De stad leefde op onder Ismael Pasha die over Egypte regeerde. Zijn voorouders gaven Engeland toestemming om een moderne treinrailsystem aan te leggen die Cairo met de haven van Alexandrie aan de Middellandse zee zou verbinden en de Rode Zee en de stad Suez bereikbaar maakten. Robert Stephenson heeft het Britse sproorwegnet gebouwd tussen Alexandrie en Cairo in 1852. Het waren de Fransen en met name Ferdinand de Lesseps die rechten gegund werd om het Suez Kanaal te bouwen die wel de meeste invloed en veranderingen in Cairo brachten.

Een rijk sociaal leven

In het aan de oostelijke oever van de Nijl gelegen moderne Cairo reden electrische trams en verbonden drie brede boulevards prachtige huizen, hotels, arcades, helder verlichte theaters en plezierige parken met elkaar. Het was een economische opleving waar de zijde en katoen van Egypte en het geld dat koopmannen, speculators, artiesten, avonturiers en zelfs Italiaanse boeren naar de stad brachten rijkdom bracht en waar de kruidenier op de hoek een Griek, de mecanici een Italiaan, de kleermaker een Australier , de farmacist een Engelsman, de hotelier een Zwitser en de warenhuiseigenaar een Jood waren.

Architectuur

Dit is niet het zwaar onder verkeer en luchtvervuilend Cairo van vandaag, maar het waren de dagen waarin parties en sociaale magie en veel van de gebouwen en huizen werden gebouwd die nu het hart van down town Cairo sieren. De architectuur in Cairo tussen 1870 en 1930, met een mix van Baroke , art Deco en Expressionisme maar ook het minder bekende familiar landschap van Garden City en Zamalek tekenen Cairo's Europese jaren.

Khedive Ismail

Dit is het verhaal van de stad die Khedive Ismail bouwde met de hulp van zijn meester bouwer en Minister van Publieke werken, Ali Mubarak, met Europees geld dat de Egyptische vrijheid zou stelen en het aan de grote bank empires van het westen gaf. Zij werden gebouwd tijdens een tijd dat medogenloze Europese krachten vielen voor Egypte.

Economische groei

Toen Ismail de troon erfde van wat was bedoeld een gedeelte van het Ottomaanse rijk erfde hij ook een grote , maar deceptieve economie. De Britten hadden een adekwate bevoorrading van katoen voor hun textiele fabrieken in Manchester en Leeds nodig. Alhoewel de Amerikanen in oorlog waren over het issue van slavernij en zij het niet konden bevoorraden keken de Britten gretig naar Egypte voor het ruwe material. Met de toename van de vraag naar Egyptische katoen steeg de prijs zodanig dat de export waarde rees van 16 million dollars in 1862 naar 56 millioen in 1864.

De wereldtentoonstelling in Parijs

Ismail was opgeleid in Frankrijk en had in Europa gereist. Maar het was waarschijnlijk zijn bezoek aan Parijs in 1867, als speciale gast van de Keizer Napoleon III, dat het meest de toekomst van Cairo beinvloedde. Het was tijdens het evenement van de Parijse Expositie. Egypte zelf ging tot grote hoogte om een spectaculaire nationale expositie te creeeren. Het Egyptisch aandeel aan de tentoonstelling bestond uit een pharonische tempel, een orientaalse bazaar en een Bedoeine tent. Dit beantwoordde tenminste aan de Europeanen wat het verwacht werd Egypte te zijn. Desalnietemin was het de stad Parijs zelf die de aandacht won van de Egyptische bezoekers van de beurs. De wijde boulevards, formele tuinen, grote warenhuizen en overdekte winkelgalerijen het nieuwe Parijs door Baron Haussmann gecreeerd maakte indruk op de khedive en zijn gevolg die hij persoonlijk ontving en entertainde.

De nieuwe stad

Ismail hongerde ernaar deel te nemen aan de Europese civilisatie en bij zijn terugkeer in Cairo zette hij de actie in om zijn droom te vervullen. Hij ging aan de gang met de short-lived financiele middelen van zijn katoenplantages. Hij zou Parijs langs de Nijl bouwen. Maar beter dan alleen oude disctricten platleggen zoals Haussmann dat deed in Parijs, besloot Ismail een geheel nieuwe stad tenweste van de oude Islamitische stad te bouwen.

Scholing en opleiding

Toen de Khedive Ismail en Ali Mubarak de plannen neertekenden voor modern Cairo, was er geen twijfel aan dat zij op buitenlanders moesten vertrouwen om hun plannen te verwezenlijken. Ten minste in het begin. Niettemin, Ismail richtte de school voor Irrigatie en Architectuur in Abbasiya op, welke uitgroeide tot wat het is vandaag. De Cairo Universityes, Faculty voor Engineering. Hij reabiliteede ook de School van Kunst en Handwerken in Bulaq die later de faculteit voor Engineering werd in Ain Shams University. Hoe dan ook, het nam geruime tijd om de Egyptenaren te trainen voor de grote taak een nieuw Cairo te bouwen.

Italiaanse invloeden

Europeanen speelden een centrale rol in het bouwen van het nieuwe Cairo en met name in het begin de Italianen. Cairo werd een booming towo en zowel de professionals als de handarbeiders kruisten de Middellandse zee over om een deel van Ismail’s plan uit te voeren. Itaiaanse architecten en technici werden te werk gesteld in Egyptes Ministerie van Publieke werken en ook in particuliere sectoren. Zij maakten belangrijke bijdragen aan Ismail’s paleizen, publieke gebouwen en de prive verblijven die opsprongen in een nieuw district. Namen zoals Francesco Battigelli, Carlo Prampolini, Pietro Avosdcani, Carlo Virgilio Silvagni, Luigi Gavasi, Augusto Cesari en Giuseppe Garozzo begonnen betekenis te krijgen door deze nieuwe bouwstijl. De notabelen, tussen hen, was the Siciliaan Giuseppe Garozzo, en later zijn zoon, werden betrokken bij veel van Cairo’s grootste gebouwen. Inclusief het Egyptisch Antique Museaum, het Abdeen (Abdin) Paleis, het beroemde Shepheard’s Hotel en de beroemde Caireense Brandweer Brigade die op het plein van Ataba is gelegen.

Veel van deze gebouwen die de Italianen bouwden gedurende deze periode waren kopieen van Renaissance gebouwen in Italie. Met benedenverdiepingen van zware steen of het equivalent in pleister met erboven Toscaanse kolommen of Ionische kolommen en pedimented ramen.
Anderen, zoals Ernesto Vercucci Bey en Mario Rossi gebruikten de Italiaanse Gotische stijl in gebouwen zoals bij Villa Tawfik in Zamalek, welke nu het gebouw is van de Helwan Universiteit.

Hoe dan ook, het moet worden gezegd dat de Italianen ook verantwoordelijk waren voor veel renovaties van grote Islamitische monumenten in Cairo. Terwijl zij dat deden, gebruikten zij ook Islamitische motieven in enkele van hun latere gebouwen. Antonio Lasciac die uit Triest kwam, was verantwoordelijk voor veel van downton Cairo’s meest mooie gebouwen. Zij volgden classical en baroque lijnen, maar zijn latere werk, zoals de Trieste Insurantsce Building en Bank Misr, tonen duidelijk Islamitische of neo-Moorse invloeden. Ook anderen volgden Lasciac’s leiding en toen deze begewing groeide begonnen sommige ontwerpers ook Arabesque motieven te gebruiken voor hun creaties.

Franse baroque

Er werd veelvuldig gebruik gemaakt van de Franse baroque stijl, toegepast in de grote huizen in Garden City en al Daher. Deze hadden vaak delicate balkonnen met extensief giet ijzerwerk. Marmere trappen en ingangen, gedecoreerde ramen en deurposten met gedistingeerd Franse trekjes. Later bouwden gedurende de vroege twintigste eeuw Franse architecten zoals Georges Parcq grote gebouwen zoals de Mubarak bibliotheek en de Franse Ambassade. De Franse invloed was ook te voelen in de hand van degenen als Alexander Marcel, Leo Nafiliyan, Raoul Brandon, Antoine Backh, Edward Matasek die Australier was en de Ottomaanse Armenier, Garo Balian.

Cairo onder constructie

Ismail bouwt Ezbekeya en Ezbakeya Garden en opent twee nieuwe boulevards in de oude stad die recht de stad doorklieven tot aan de Citadel. Het nieuwe Cairo naar het westen toe was geplanned om nogal afgescheiden van de oude stad te zijn. Al deze plannen, besloot Ismail, zouden worden opgeteld in zijn eigen wereld tentoontstelling om de opening van het Suez Kanaal te markeren. Hij slechts twee jaar voor nodig om Cairo volledig te transformeren.

Het bulldozer of Haussmann plan

Het nieuwe kwartier in het westen was uitgestippeld in een Frans plan met rechte straten en rotondes die het moderne Cairo van nu caracteriseren. Maar de Europese oude garde in Cairo die de Ottomaanse en middeneeuwse stad koesterden, klaagden dat het plan Haussmannized. Welke in feite ook zo was. Land was onteigend voor villa’s en appartementen en de Kehedive gaf een nieuwe sectie vrei aan iedereen die er bovenop wilde bouwen en in 18 maanden een huis of gebouw waard tenminste dertigduizend francs kon opleveren.
Zelfs de Europese oude garde tekende, onmiddellijk Ismail gehoorzamend. Eerst construeerde zij residences langs de rechte nieuwe straten en later commerciele gebouwen. Barillet-Deschamps, die het Bois de Boulogne ontwierp en de Champs de Mars in Parijs, samen met de Franse horiculturist, Delchevalerie, creeerden de speciaal Franse ontspannings tuin in Azbakiya. Toen het klaar was plantte men er een grote collectie van exotische bomen en planten. Er werd een klein meer gegraven met pedaalboten en bruggetjes. Verder stonden er in het park Europese en orientale theehuizen en restaurants, een foto studio, een Chinees pavilioen, een fencing school, een theater en winkels.

Infra structuur

Ismaels persoonlijke contributie aan de Europese look was het dichtbij gelegen houten Opera House een model van de La Scala van Milaan in Ezbekiya gelegen, en gebouwt door de Italiaan, Pietro Avoscani. Symbolisch uitkijkend op de west zijde van de stad en het Theater nationaal de Comedie. Aan het opera House werkten 1868 in vijf maanden continue groepen arbeiders door. Zodat het klaar zou zijn voor de Verdi opera, gecreeerd met de hulp van Egyptologisten Jean-Francois Champollion. Maar helaas, de kostuums voor de opera waren niet klaar voor de opening van het Sueaz Kanaal, dus Riogoletto werd in plaats daarvan uitgevoerd. Het oude Opera huis is in rook opgegaan. Het Libanese hout brandde tot de vloer toe af. Het gebouw was nauwelijks bruikbaar, want het had bijna geen vleugels en te kleine kleedkamers. Het orkest en de dirigent moesten langs het midden pad lopen om de muziekbak te bereiken. Toch was het met zijn plushe haremloges met zijden gordijnen, loges opgetrokken in leer en hangings van crimson en goude brocade de kroon op de uitgaanswereld.

Snel was Cairo te herkennen als een prachtige delicate stad. Een verrassing voor de vele Amerikaanse en Europeese gasten. Ali Mubarak’s meesterplan voor het nieuwe westelijke gedeelte van de stad die brede straten creeerde en pleinen gelijk aan die van Haussmann’s Paris. Clot Bey Street, genoemd naar Dr. Antoin Clot, Napoleon’s oprichter van de eerste medische school. Het nieuwe Cairo station in Bab al-Hadid met aan het hoofd het commerciele plein, al-Ataba al-Ahadra. Ataba herbergt Cairo’s postkantoor, brandweergarage, verschillende elegante hotels, overdekte handelsgebouwen en de stads centrale levenswaren markt. Toen de tram werd geintroduceerd in de stad werd het plein Ataba het centrum van Cairo’s moderne openbare transportsystem. Ataba gelegen aan de Ezbakiya tuinen en het Opera Plein was verbonden door een brede en lange boulevard zuidwaards met het hoofdpaleis van de khedive Ismael in Abdin.

Opening Suez kanaal

In 1869 was het kanaal gereed om te openen. Het was een ongelooflijk jaar voor Cairo. Voor de rijken, was dat jaar een groot feest. Balls, banquets, theaters, opera’s en paardenracen. Zelf het gewone publiek kon genieten van de volle straten, de vrolijke lichten, de hondrennen kiosken, de straat artiesten en de traditionele Moslim Mulids (festivals). Na een snelle trip naar Europa, was Ismail gereed voor de formele openings viering van het Suez Kanaal. Het werd bijgewoond door de rijke en nobele van Europa, zowel als een leger van anderen die uitnodingen wisten te bemachtigen en samen met de jounalisten de gebeurtenissen versloegen. Allen werden ondergebracht en gevoed in Cairo en later gingen zij naar Port Said in november van dat jaar. Omdat de kanaal maatschappij Frans was, was het eerste schip dat door het kanaal ging Engels en de vieringen die dit evenement omgaven waren zo spectaculair dat zij een boek konden vullen. Nadien hadden de burgers van Cairo een moeilijke tijd terug te keren tot een soort van normaal bestaan.

Het begin van het einde

Ongelukkiger wijze, had de katoen explosie van 1860 een kort leven. Het geld dat Ismael spendeerde aan zijn geliefde stad leek als uit een bodemloze put te komen. Maar in feite kwam het van het bloed van de Egyptische bevolking, betaald door hoge belastingen van iedereen en alles. Op het einde, zouden hij en de Egyptische bevolking het verliezen aan de bankhuizen van Eurpopa. Er was blijkbaar een tekortkoming in zijn kennis van financien en de Europese bankiers gaven hoge leningen met strakke termijnen. Ismail zou nooit ontsnappen aan de financiele greep waarin hij werd gehouden door de Europese bankiers

De Engelse overheersing

Op 19 juni 1879 namen de Europeanen een uitzonderlijke stap toen de Britse en Franse consul generaals Ismael in Abdin Palace opriepen en de khedive instructies gaven om af te treden. Hij had weinig andere keus dan dat maar te doen. Hij kon niet op publiek support rekenen, omdat de bevolking afgebrand door zijn belasting inningen hem haatten en blij waren hem te zien gaan. Ismail verliet Egypte en ging in Europa wonen waar hij overleed in exile in 1895, zijn zoon Tawfik achterlatend, die erfde wat er over was van Egypte. Egypte was overgenomen door Europese krachten van die dag en in 1882, Engeland bezette Egypte zonder een enkel schot te vuren, het als een kolonie beheersend. Doch Egypte werd nog steeds beschouwd als een deel van het Ottomaanse rijk en continueerde haar eigen erfelijke opvolging van heersers afstammend van Mohammed Ali. Het land werd in werkelijkheid geregeerd door Europeese heersers. © 2008 - 2009 Hajunga, gepubliceerd in Geschiedenis (Kunst en Cultuur) op 07-06-2008, laatst gewijzigd op 28-06-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hajunga is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• De Blauwe Nijl (Ethiopie): De blauwe nijl ontspringt in het Tanameer in Ethiopië. De blauwe Nijl sluit zich later aan met de Witte nijl in de stad Khartoem in Soedan.
• Mohammed Ali Pasha: Mohammed Ali Pasha, 1769 tot 1849. Egypte in overgang van de Turkse overheersing naar de moderne tijd.
• Goedkoop vliegen naar Cairo in Egypte: Cairo is een van de grootste steden van de wereld en het vliegen naar Cairo kan goedkoop. Dit kan echter maar met een goedkope luchtvaartmaatschappij, omdat de andere g…
• De Suez Crisis van 1956: Hoewel de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie geen directe rol speelden in de Suez Crisis, maakte ook deze crisis deel uit van de Koude Oorlog en speelde beide grootmachten op de acht…
• De Citadel in Cairo, haar geschiedenis en ontwikkeling: De Citadel, of El Aila (de familie) steekt majestueus uit boven de over elkaar gelegen autowegen die dwars door Cairo lopen. Gelegen aan de voet van he…

Bronnen en/of referenties

• Parijs along the Nijl, Cynthia Myntti
• www.parishotelegypt.com