Churchill als Minister van Financiën

In 1924 kwamen de Conservatieven weer aan de macht en kreeg Churchill de kans aangeboden om Minister van Financiën te worden. Deze taak greep hij met beide handen aan. Graag nam hij deze taak op zich. De taak die zijn vader ook met trots uitgevoerd heeft.

1923

Na een tijd doorgebracht te hebben in Zuid-Frankrijk, keerde Churchill in 1923 terug naar Engeland. Op dat moment was er net een verkiezing bezig en hij stelde zich meteen kandidaat bij de Liberalen. Maar de socialistisch Labourpartij was de grootste partij in het nieuwe kabinet en de Liberalen stemden erin toe dat de Labourpartij mee mocht regeren. Churchill vond dit verraad. Hij vond dat de Socialisten niet konden regeren en was met afschuw vervuld door dit verraad van de Liberalen.

Bij een tussentijdse verkiezing stond Churchill als anti-socialist kandidaat. Hij kreeg veel steun van de Conservatieven terwijl het toch zijn grootste vijanden waren. Helaas verloor hij de verkiezingen met slechts 43 stemmen. Churchill werd wanhopig maar de Conservatieven wilden Churchill weer terug hebben. Na lang overwegen werd hij weer lid van de Conservatieve partij.

1924

In 1924 kwamen de Conservatieven aan de macht en Churchill werd benoemd tot Minister van Financiën. Churchill was heel blij met dit Ministerie en toen Baldwin hem deze taak aanbood, had hij met tranen in zijn ogen geantwoord: 'Daarmee is mijn ideaal helemaal vervuld. Ik heb mijn vaders ambstgewaad van Minister van Financiën nog. Ik zal er trots op zijn u in dit schitterende ambt te dienen.'

Eigenlijk interesseerde Churchill zich niet voor deze functie, maar het was alleen de bedoeling van Churchill om zijn taak net zo goed uit te voeren als Lloyd George had gedaan. Dit lukte hem vrij goed, maar hij had nog niet zoveel invloed op de plannen van de Conservatieven omdat hij nog steeds een buitenstaander was.

1925

In 1925 ging het minder met de engelse industrie, omdat de exportartikelen duurder werden. Churchill had namelijk de pond teruggebracht tot de gouden standaard. Jammer genoeg bracht de terugkeer naar goud de overwaardering van de pond met zich mee, waardoor de exportartikelen duurder werden. Churchill probeerde dit te verminderen door invoerrechten te heffen op luxe artikelen. Helaas hielp dit niet genoeg.

1926

In deze periode had vooral de steenkoolwinning het zwaar te verduren, omdat ze duitse concurrentie kregen. Churchill begreep de mijnwerkers wel dat ze gingen staken. Er werd van ze verwacht dat ze meer gingen werken voor minder geld. Maar niet alleen de mijnwerkers hadden het zwaar, alle arbeiders waren ontevreden. Hieruit vloeide dan ook de algemene staking van 1926. Ondanks dat Churchill de ontevredenheid wel begreep, vond hij toch dat de vakbonden te ver gingen toen alle arbeiders gingen staken en hij stelde alles in het werk om deze staking op te lossen.

Deze staking duurde in de meeste bedrijfstakken 10 dagen, maar na die 10 dagen bleven alleen de mijnwerkers staken. Tijdens de herfst in 1926 gingen ook de mijnwerkers langzamerhand aan het werk. Omdat deze staking 30 miljoen had gekost werd het voor Churchill tijd om te bezuinigen. Hij bezuinigde vooral op legeruitgaven en op het wegenfonds.

En daarna...

De bezuinigingen hielpen niet veel om de economie te bevorderen, maar toch was er in 1928 sprake van een kleine economische opleving die de grote staking een beetje deed vergeten. Maar bij de verkiezingen in 1929 verloren de Conservatieven en de Labourpartij won. Het was voor Churchill tijd om zijn ministerie op te geven.