Bijbelse geschiedenis 30: doortocht door de Riet zee

De kortste route voor de kinderen van Israël naar het Beloofde Land zou via het land van de Filistijnen zijn. God wil echter de nieuw geboren Joodse natie de gelegenheid geven de resten van de Egyptische invloed van zich af te schudden en hen onderwijzen in een heilig leven, door de Goddelijke Tora die hen wordt gegeven op de Berg Sinaï. Farao heeft spijt dat hij zijn slaven heeft laten gaan en zet de achtervolging in. Maar de Israëlieten weten via de Riet zee te ontkomen.

Doortocht door de Riet zee

Achtervolging
De kortste route voor de kinderen van Israël naar het Beloofde Land zou via het land van de Filistijnen zijn. God wil echter de nieuw geboren Joodse natie de gelegenheid geven de resten van de Egyptische invloed van zich af te schudden en hen onderwijzen in een heilig leven, door de Goddelijke Tora die hen wordt gegeven op de Berg Sinaï. Bovendien zou de kortste weg leiden tot een oorlog met de Filistijnen, en het zou twijfelachtig zijn of de Israëlieten als vrije mannen zouden kunnen vechten na eeuwen van slavernij. Ze zouden kunnen beslissen naar Egypte terug te keren in plaats van een bloedige oorlog te voeren. Daarom leidt God het volk eerst rond via het zuiden door de woestijn.

Na drie ontvangt Farao bericht over de voortgang van de kinderen van Israël. De onverwachte richting van hun mars doen hem vermoeden dat zij verdwaald zijn in de woestijn. Farao krijgt spijt dat hij ze heeft laten gaan. Hij mobiliseert onmiddellijk zijn leger en neemt de leiding in de achtervolging van zijn voormalige slaven. Hij bereikt hen bij de oevers van de Riet Zee en hij duwt hen richting het water zodat hun mogelijkheid te ontsnappen afsnijdt.

De kinderen van Israël worden angstig als zij hun voormalige slavenhouders zien. Sommige groepen zijn klaar om het gevecht aan te gaan met de Egyptenaren; anderen verkiezen liever te verdrinken in de zee dan het risico verslagen te worden en terug te keren in slavernij. Een derde bange groep begint tegen Mozes te klagen. Ze hadden beter in Egypte kunnen blijven dan te sterven in de woestijn. "Is het omdat er geen graven in Egypte zijn dat je ons hebt meegenomen om te sterven in de woestijn?" roepen ze uit. "Zeiden we niet tegen je ons met rust te laten zodat we de Egyptenaren dienen, omdat we liever de Egyptenaren dienen dan sterven in de woestijn." Maar Mozes blijft kalm en zegt: "Wees niet bang. De verlossing van de Heer is nabij."

Dan leidt Mozes de Israëlieten richting de oevers van de Riet Zee. De wolkenzuil is nu van positie veranderd. Hij zweeft tussen de twee legers; over de Israëlieten schijnt het helder licht, terwijl er duisternis valt over de Egyptenaren.

Het wonder van de Riet Zee
Dan spreekt God tot Mozes: "Hef je staf op en strek je hand uit over de zee en splijt deze en de kinderen van Israël zullen droog de overkant bereiken. " Mozes doet wat God hem beveelt. Het heft zijn staf op en strekt zijn hand over de zee: er komt een sterke oostenwind opzetten en deze blaast de hele nacht. Het water van de Riet Zee wordt onmiddellijk gescheiden en verzamelt in een muur aan beide kanten waardoor het midden droog blijft. De Israëlieten marcheren door het droge pad en bereiken zo de overkant.

Het einde van het Egyptische leger
De Egyptenaren zetten hun achtervolging zonder aarzeling voort. Maar ze raken vast in de modder. Ze kunnen onmogelijk voortgaan. Ze proberen te vluchten, maar het is te laat; want Mozes strekt zijn staf op bevel van God over het water uit en het pad wordt weer zee. Niemand van de soldaten overleeft. Dus God redt op die dag de kinderen van Israël. Israël ziet Zijn grote kracht. Het volk gelooft in hem en in Zijn knecht Mozes. Mozes en de hele gemeenschap zingen een lied om God te prijzen.

Meer over de Bijbelse geschiedenis is te lezen in mijn special Bijbelse geschiedenis II: van Jakob tot Mozes.