De verovering van Troje

Het is algemeen bekend dat de Grieken jaren bezig waren met het proberen te veroveren van Troje. Hoe ging dit in haar werk? Wat gaf de doorslag? De legendes beschrijven het als volgt… Negen jaar had de oorlog inmiddels geduurd. Zowel aan Griekse als aan Trojaanse kant waren veel slachtoffers gevallen en het eind van de belegering van Troje was nog niet in zicht. Aan de kant van de Grieken was de belangrijkste Griekse aanvoerder Achilles en zijn vriend Patroklos gedood; de Trojanen treurden om het verlies van vele zonen van Priamos, maar met name om Hektor, de dapperste strijder aan de Trojaanse kant, die door Achilles gedood was. Uit verdriet om zijn vriend Patrokolos had Achilles Hektor na zijn dood achter zijn strijdwagen gespannen en hem driemaal om de grafheuvel van rond de muren van Troje gesleept. Met hulp van de god Hermes van Priamos erin geslaagd het lijk van zijn zoon terug te kopen om hem te begraven. Hektor’s vrouw Andromache was als weduwe achtergebleven. Haar enige troost en hoop van Astyanax, haar jongste zoon.

Was er dan geen enkel middel om de stad in te nemen? De listige Odysseus kwam met een plan, dat na rijp beraad door de andere aanvoerders werd goedgekeurd. Epelos, een timmerman uit Phokis, bouwde een groot houten paard, waarin de Griekse aanvoerders zich onder leiding van Odysseus, Menelaos en Neoptolemos, de zoon van Achilles, verstopten. Toen de Trojanen op een morgen wakker werden, vonden zij het terrein om hun stad verlaten. Er was geen Griek meer te bekennen. Alleen het houten paard stond torenhoog in de vlakte. Juichend haalden de Trojanen het paard de stadsmuren binnen. Zelfs een deel van de muren werd gesloopt om dit gemakkelijker te maken. De Griekse vloot was in de avond weggevaren naar het eiland Tenedos, dat vlak voor de kust van Troje lag, en had zich daar verborgen gehouden. In de nacht voeren zij terug. Inmiddels waren de Griekse aanvoerders in het donker uit het houten paard gekropen. Zij maakten de poorten voor het Griekse leger open. Een groot bloedbad ontstond. De Trojanen, die na een avond feestvieren, voor het eerst in vele jaren rusti dachten te kunnen gaan slapen, werden onverhoeds door de Griekse soldaten overvallen. Neoptolemos rukte met een aantal mannen op naar het paleis van Priamos. Ook hier heerste diepe rust. Zij overmeesterden zonder moeite de slaperige wachters van het paleis en drongen naar binnen. Priamos en zijn vrouw Hekabe, wakker geworden door het lawaai, vluchtten slaperig naar het altaar van Zeus Herkelos. Daar zouden zij, naar zij dachten, veilig zijn. De bescherming van de god zou zelfs de Grieken ervan weerhouden geweld tegen hen te gebruiken. Niets bleek minder waar. Neoptolemos, dronken van het bloed, sprong op de oude koning af en met een slag van zijn zwaard doodde hij hem. Geen enkele Trojaan werd door de Grieken gespaard. De vrouwen werden gevangen genomen en in het Griekse tentenkamp bijeen gedreven. Onder hen bevonden zich Hekabe, de oude weduwe van Priamos, Andromache, de vrouw van Hektor met haar zoontje, Priamos’ dochters Kassandra en Polyxena… en ook Helena, om wie de oorlog was begonnen.