De Verenigde Staten, 1988 - 1992 George Bush Senior

De vooruitzichten voor de verkiezingen voor 1988 waren niet bepaald gunstig. De economie groeide gestaag en de Verenigde Staten stonden weer op goede voet met de Sovjet-Unie dankzij de inzet van Gorbatsjov. Bovendien ontbrak het de Democraten aan goede kandidaten.

De verkiezingen van 1988 en de binnenlandse politiek van George H.W. Bush

De vooruitzichten voor de verkiezingen voor 1988 waren niet bepaald gunstig. De economie groeide gestaag en de Verenigde Staten stonden weer op goede voet met de Sovjet-Unie dankzij de inzet van Gorbatsjov. Bovendien ontbrak het de Democraten aan goede kandidaten. De uiteindelijke kandidaat werk Michael Dukakis, de technocratische en pragmatische gouverneur van Massachusetts. Hij werd bewonderd voor zijn efficiënte werkwijze, maar wist niet het hart van de mensen te stelen. Bovendien had hij een zekere minachting voor politici.

Bij de Republikeinen was George Bush de meest voor de hand liggende opvolger van Reagan. Na als directeur van de CIA en als vicepresident gediend te hebben was hij bereid het stokje van Reagan over te nemen.

Tijdens de verkiezingen voerde het Campagne team van Bush maandenlang een haatcampagne tegen Dukakis. Deze werd afgeschilderd als een linkse radicaal die bovendien niet vaderlandlievend was. Bush zou de verkiezingen winnen met 54 procent van de stemmen en 426 kiesmannen. Het Amerikaanse volk had duidelijk gekozen voor een voortzetting van de Reagan-jaren.

Bush beloofde een ‘kinder, gentler nation’ te creëren. Onderwijs en milieu moesten meer aandacht krijgen. Van concreet beleid om dit alles waar te maken was echter geen sprake.

De Amerikaanse economie raakte in een dal, en de groei bedroeg slechts een procent per jaar. Bush was geadviseerd hier niets aan te doen, omdat de economie zichzelf wel zou herstellen. Dit was ook inderdaad zo, maar het maakte hem niet bepaald geliefd..

In 1990 ging Bush akkoord met een belastingverhoging omdat de Democraten bereid waren tot aanzienlijke bezuinigingen. Zo werd het begrotingstekort enigszins binnen de perken gehouden. Hierdoor kreeg Bush niet veel steun van de rechterzijde van zijn partij.

Hoewel Amerika het meeste geld besteedde aan het onderwijs dan elk ander land, was het beroerd gesteld met het niveau van het onderwijs.

Een nieuwe Wereldorde?

Aan het eind van de jaren tachtig werd duidelijk dat de VS de Koude Oorlog gewonnen hadden. Tijdens een topconferentie op Malta, in december 1989 verklaarden Bush en Gorbatsjov de Koude Oorlog voor beëindigd.

In 1991 tekenden de Verenigde Staten en de Sovjet Unie het eerste START-verdrag (strategic arms reduction talks). Hierin werd vastgelegd dat het aantal kernkoppen zou worden beperkt tot 6000 en het aantal dragers tot 1600 stuks. Ruim een jaar later zouden Bush en Jeltsin het tweede START-verdrag tekenen, waarin stond dat ieders voorraad kernkoppen nog eens gehalveerd zou worden.

In de nacht van 2 augustus 1990 bezette Sadam Hoessein Koeweit, en bleek dat de wereld het Amerikaanse militaire apparaat niet kon missen. De VN kwam overeen dat een grootschalige economische blokkade op Irak zou worden afgekondigd.

Na een korte aarzeling besloot de Verenigde Staten een aanzienlijke troepenmacht naar Saoedi-Arabië te sturen ten einde Saddam Hussein af te houden van verdere militaire avonturen. Ook andere naties waar onder Engeland, Frankrijk, Egypte en zelfs Syrië stuurden troepen. De president benadrukte dat de troepenmacht slechts een defensieve taak had.

De politieke risico’s van een langdurige embargopolitiek waren groter dan die van een militaire confrontatie op korte termijn. Zeker omdat de verkiezingen naderden. Daarom werden nog eens 200.000 troepen gestuurd, waardoor de teller op 400.000 kwam.

De oorlog verliep succesvol. De Irakese luchtverdediging werd in 48 uur onschadelijk gemaakt. Na bijna zes weken van aanhoudende precisiebombardementen, probeerden de Russen nog een diplomatieke oplossing te vinden. Saddam beweerde bereid te zijn Kuweit te ontruimen, maar liet zich vaag uit over de voorwaarden en het tijdschema waarop dat zou gebeuren.

Hierop volgde Operation Desert Storm. Binnen 100 uur hadden de Amerikaanse troepen Irak verslagen. Het moge duidelijk zijn dat Bush zijn operatie in het Midden Oosten tot een prima einde had gebracht.

Bush vond dat er een nieuwe wereldorde kon komen. De V.S. moesten in de toekomst de wereld leiden bij het oplossen van regionale conflicten, binnen het kader van de VN. De president liet er geen twijfel over bestaan dat alleen de VS beschikten over het militaire apparaat, de politieke wil en de morele statuur om aan deze onderneming leiding te geven. Ook maakte hij duidelijk dat er geen sprake moest zijn van een alleen opererende Verenigde Staten. Het moest een multilateraal interventionisme worden. De partners waren niet bereid tot een uitgebreide militaire bijdrage. Ze twijfelden bovendien of de Verenigde Staten militairen naar elk conflict zouden sturen.