Geschiedenis van de EU

De Europese Unie dateert uit 1951. De oprichting is ontstaan na de tweede wereldoorlog. Met de oprichting van de Europese Unie zouden toekomstige oorlogen binnen de grenzen van Europa verleden tijd zijn. Dit mede door het opgeven van gedeeltelijke soevereiniteit. Integratie speelt een belangrijke rol.

EGKS

Na de Tweede Wereldoorlog werd een begin gemaakt met samenwerking en integratie binnen Europa. De rede hiervoor werd met name ingegeven door een angst voor nieuw opkomende grootmachten zoals Duitsland in de jaren dertig. De Europeanen waren vastbesloten om de wapenindustrie te reguleren met als motto contoleren door samenwerking. Hieruit ontstond in 1951 het EGKS verdrag tussen de Bondsrepubliek, Frankrijk, Italië, Nederland, België en Luxemburg. Door dit verdrag werden de productie en prijzen op het gebied van kolen en staal niet meer afzonderlijk nationaal geregeld, maar overgedragen aan een supranationaal orgaan . De EGKS was de eerste bovenstatelijke institutie en de kolen- en staal-industrie de eerste vorm van Europese sectorintegratie. Dit is duidelijk de eerste opgave van de eigen soevereiniteit aan een algemeen belang voor verschillende staten en dus de basis van de huidige vorm van de EU.

Integratie

De integratie werd verder vormgegeven door het Verdrag van Rome (1957). Dit verdrag richtte de Euratom en Europese Economische Gemeenschap (EEG) op. De EEG vormde de meer definitieve basis van de Europese Unie. Het verdrag bevatte bepaling op het gebied van landbouw transportmogelijkheden, en economische relaties met niet-leden. De EEG was de basis voor de transformatie van sectorintegratie naar algemene integratie met als doel het opzetten van een gemeenschappelijke markt.

Crisis

In de jaren zestig kreeg de Europese integratie te maken met de eerste crisis. Generaal de Gaulle(Fr) was tegen een supernationale integratie die mogelijk zou leiden to de Verenigde Staten van Europa. Er ontstonden permanente strijdpunten over de methode en omvang van de integratie en de (stem) verhouding tussen grote en kleine lidstaten. Mede door de introductie van het ``andere Europa`` was het duidelijk dat deze impasse de integratie sterk heeft gestagneerd . Het idee van de supernationale staat werd vervangen door uitbreiding en de voltooiing van de interne markt.

De Europese akte

De Europese akte (1986 ) en het Verdrag van Maastricht (1992) zorgde voor een verdere integratie. Met het Verdrag van Maastricht kreeg Europa met name meer bevoegdheden op het gebied van economische samenwerking en werd de Europese Unie als alles overkoepelende orgaan opgericht . De bevoegdheden en belangrijkste beleidsterreinen werden onderverdeelt in drie pijlers . In de jaren negentig heerste er optimisme over de integratie. De opgerichte EU bestond in 1995 door het toetreden van nieuwe lidstaten door de jaren heen inmiddels uit vijftien landen .

Verdrag van Nice

Mede door het Verdrag van Nice(2000) stagneerde het integratieproces opnieuw. Het verdrag bestond uit vage compromissen over de bekende strijdpunten. Tevens zou de Europese Unie in 2004 worden uitgebreid met nog een tien landen en waren de agendapunten te complex om tot constructieve compromissen te komen. De Europese Unie was wel eensgezind over de verdere verbreding en tien voormalige Oostbloklanden traden in 2004 toe tot de Europese Unie. Toch is na het mislukken van de Grondwet de Euroscepsis weer toegeslagen. Het Verdrag van Lissabon moet, met name op het gebied van bestuurbaarheid, nu zorgen voor een nieuwe impuls in het integratieproces.