Geschiedenis Joodse volk 2 (Kanaän)
De Bijbel is de belangrijkste bron voor de geschiedenis van het Joodse volk. In deel I behandelde ik de geschiedenis van de aartsvaders, Jozef en Mozes. In dit artikel komt de intocht in Kanaän aan de orde. Het gaat om een beknopt overzicht. In het stuk wordt wel gelinkt naar andere artikelen die meer op de materie ingaan.
Aan de vooravond van de uittocht uit Egypte werd Pesach (het paasfeest) ingesteld. Het feest wordt sindsdien elk jaar gevierd als nagedachtenis aan de bevrijding van de dood en verlossing uit Egypte. Na de uittocht zwierf het volk veertig jaar door de woestijn. Ze droegen de Tabernakel bij zich. Alle plaatsen waar zij gedurende hun jarenlange zwerftocht in de woestijn zijn geweest, worden in Numeri (33:1-36) genoemd. In Numeri (10:12) kan je lezen hoe het Joodse volk Kanaän binnentrekt.
Kadesh Barnea
De veroveringscampagne begint vanuit Kadesh Barnea. Eerst werden 12 verspieders uitgezonden, die verslag uitbrachten van de sterkte van de steden en de vruchtbaarheid van het land. Slechts twee verspieders, Jozua en Kaleb, waren positief. Het Joodse Volk jammerde en werd door God gestraft met 40 jaar zwerven door de woestijn. In het volgende artikel aandacht voor de verkenners. Klik hier. Ten slotte trok Israël ten aanval, maar ze verloor. Een volgende poging via Edom werd geweigerd door de Edomieten. Daarna volgde het gevecht met de Amorieten die ze wonnen. De stammen Re'oeven, Gad en Manasse vestigden zich in het gebied. De rest van Israël trok Kanaän binnen. Ze veroverden onder leiding van Jozua de steden Jericho en Ai. Daarna werden ook verschillende steden in Zuid-Kanaän in beslag genomen met Goddelijke hulp. Vervolgens werd Noord-Kanaän verslagen met Goddelijke hulp. Het land werd onder de twaalf stammen verdeeld. Ze vormden een stammenconfederatie verbonden door hun geloof in de Ene, Enige God. Maar vele malen verviel Israël onder druk van de vijandige buren in de afgoderij van de Kanaänietische volkeren. Voor meer informatie over de verovering van Kanaän, klik hier.Richteren
De eerste driehonderd jaar na Jozua's dood werd Israël bestuurd door Richteren. Je had twee soorten:- De Richters die vochten tegen de vijand:
- Otniël (vocht tegen Mesopotamië)
- Ehud (vocht tegen Moabieten, Ammonieten, Amalekkieten)
- Samgar (streed tegen Filistijnen)
- Debora en Barak (vochten tegen Kanaänieten)
- Gideon (streed tegen Midianieten en Amalekkieten)
- Jefta (vocht tegen de Ammonieten)
- Simson (streed tegen Filistijnen)
- De Richters die het land bestuurden:
- Tola en Jaïr
- Ebzan
- Elon
- Abdon
- Abimelech
Meer over de Joodse geschiedenis is te vinden in mijn special Geschiedenis van het Joodse volk. © 2007 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Geschiedenis (Kunst en Cultuur) op 01-09-2007, laatst gewijzigd op 18-04-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...
Verwante artikelen
- Geschiedenis Joodse volk 3 (richteren en Koning Saul): In deel 2 kon u lezen dat het Joodse volk zich in Kanaän vestigde. Het werd omringd door vijandig Kanaänitische landen (vergelijk de situatie nu met vij…
- Bijbelse geschiedenis 47: Richteren - Otniël, Ehud, Shamgar: Na de dood van Jozua zit Israël zonder leider. Omdat nog niet geheel Kanaän in handen is van de twaalf stammen, wordt de stam Juda aangewezen om d…
- De Joden: het Uitverkoren Volk: Over het begrip Uitverkoren Volk bestaat nogal wat misverstanden. Vele mensen denken dat de Joden menen dat ze bevoorrecht zijn door God boven andere mensen. Dit zet kwaad blo…
- Religieuze geschiedenis Joden 16: de tijd van de Richteren: De Joden hadden geen koning, maar wanneer ze leiding nodig hadden richtten zij zich tot de 'rechters', die zowel strijders als profeten waren. De r…
- Religieuze geschiedenis Joden 27: de Grote Vergadering: De Mannen van de Grote Vergadering (Anshei Knesset HaGedola) was een ongewone groep Joodse persoonlijkheden die het Joodse leiderschap op zich namen ge…
Bronnen en/of referenties
- Wegwijs in het Jodendom - NIK
Reageer op het artikel "Geschiedenis Joodse volk 2 (Kanaän)"
Interessant artikel, bedankt.
Zo zie je maar weer Etsel, ook voor de Joden is "heilige oorlog" geen onbekende.. Net zoals de kruisvaarten in het Christendom en de islamitische oorlogen in het verleden.. Alle godsdiensten hebben zoiets in het verleden meegemaakt.. Ik vind de huidige strijd tussen Israël en Palestina ook wel een heilige oorlog, die al jaren op gang is.. Maar daar kijk jij natuurlijk anders op..
Reactie infoteur op 15-12-2007:Beste Elmas,
De 'verovering' van Kanaän door het joodse volk is niet te vergelijken met de kruistochten van de christenen of de grote Arabische veroveringen.
Dit is als volgt uit te leggen. De Tora begint niet met de geschiedenis van het joodse land, maar met de Schepping. Dat is een heel belangrijke constatering. God wil hiermee namelijk duidelijk maken dat de wereld van Hem is. Hij heeft de wereld geschapen. En omdat God het joodse volk een opdracht heeft gegeven, beschreven in de Tora, wees Hij hen land toe om die opdracht te kunnen uit voeren. Dat land is dus feitelijk van God. Vijanden van Israël kunnen nooit verkondigen dat de joden het land hebben ingepikt. Zouden ze dit wel doen dan erkennen ze niet dat God de Schepper van de wereld is en dat Israël het land van God is.
God heeft de belofte van het land gedaan aan Abraham. Vervolgens is de belofte doorgegeven aan Izaak en zijn nakomelingen (niet aan Ismaël). Abraham heeft zich overigens in Kanaän gevestigd zonder oorlog te voeren!
Later kwamen de joden in Egypte terecht en zijn door Mozes uit het land bevrijd. Na de ontvangst van de Tora werd de belofte van het land Israël opnieuw door God bevestigd. Het land Israël dient als doel voor de missie van het joodse volk. Het land dient als voorbeeld te zijn voor de rest van de wereld. Wanneer de joden de Tora niet naleven verliezen ze het land. Dit is ook verschillende malen in de geschiedenis gebeurd.
Kanaän is na de ballingschap in Egypte door de joden opnieuw opgeëist (de joden woonden er immers al eerder ten tijde van Abraham en Izaak!) om de taak van God uit te voeren. Israël is het enige land in de wereld dat zijn land toegewezen kreeg door God.
Noch in de Koran noch in het Nieuwe Testament heeft God een belofte gedaan aan respectievelijk de moslims en christenen voor een eigen land. Moslims en christenen hebben dus uit eigen beweging landen veroverd zonder toestemming van God. Dat is dus een wezenlijk verschil met de joden.
Wat betreft je opmerking over de 'heilige oorlog' in Israël/Palestina in onze tijd kan ik het volgende melden. Daar moslims de Tora als heilig boek beschouwen moeten ze de belofte van God aan de joden erkennen. Israël behoort dus de joden toe. De Palestijnen moeten daarom onmiddellijk ophouden met vechten. Ze vechten namelijk om een gebied dat niet door God aan moslims (de Palestijnen) is toegewezen.
Groet,
Etsel
