Beeldhouwen en Zelfportret

Bloed: Marc Quinn-een zelfportret

Bloed: Marc Quinn-een zelfportret

Marc Quinn (1964) is een grensverleggend beeldhouwer. In de traditie van bijvoorbeeld Leonardo da Vinci en Jeroen Bosch heeft hij oog voor lelijkheid. Of het amorfe. Zijn kunst volgt niet een pad van schoonheid of esthetiek. Juist


Een zelfportret van bloed

Midden in Londen staat op een zuil op Trafalgar Square al eeuwenlang de grote Engelse held Lord Nelson over de stad uit te kijken. Hij is het symbool van onverzettelijkheid, die de Engelsen zou typeren. Toen in de nieuwe eeuw het idee geopperd werd om een van de andere zuilen ernaast, die al die tijd leeg was, ook van een heldhaftig beeld te voorzien was er alom instemming. Tot men in de gaten kreeg om WELK beeld het zou gaan….

Allison Lapper is een gehandicapte Britse kunstenares die door de kunstenaar Marc Quinn in kristallijn wit marmer tot in detail is uitgebeeld. Wat dit beeld extra confronterend maakt is het feit dat ze zwanger was toen ze werd uitgebeeld. Allison staat – juist ook door die zwangerschap – model voor de kracht van de mens. Zowel geestelijk als lichamelijk. Welke verminking dan ook, die het leven als mens ernstig bemoeilijkt, verhinderd niet dat die mens toch iets van zijn of haar leven kan (en mag) maken. En zelf weer leven voortbrengt. Voort WIL brengen…

Schokkend werk

Marc Quinn (1964) kent U misschien van het opzienbarende en schokkende werk 12,5 proof, dat in 1993 zelfs het Journaal haalde. Het bestond uit een matglazen kist, waarin soms een naakte man te ontwaren was, die rode vloeistof spoot uit alle openingen die een man heeft. In Nederland heeft zijn marmeren versie van het beroemde model Kate Moss (in een onmogelijke yogapose) heel wat publiciteit gehad. Ten tijde van een éénmansexpositie in het Groninger Museum in 2006 is Quinn vooral aan dat beeld verbonden. Het is echter qua importantie veel minder interessant dan het meeste andere werk.

Stront,spuug,braaksel,..

Quinn betrekt veel van zijn kunst op zichzelf. Hij maakte bijvoorbeeld kunst met producten die zijn lichaam voortbracht, zoals stront en bloed. Spuug, snot, stront, pis,braaksel ..het zijn allemaal producten van het menselijk lichaam. Maar tegelijkertijd roepen ze reacties van afschuw en ontkenning op. Mensen ontkennen het liefst het bestaan. En ontkennen daarmee hun eigen lijfelijkheid. Het meest schokkende EN intrigerende voorbeeld van Quinns werk is in dit verband SELF: een realistisch zelfportret uit bevroren bloed. Het zelfportret is een veel beoefend thema onder kunstenaars, maar nooit kwam iemand zo dicht bij zijn eigen LETTERLIJKE zelf…

De lelijkheid

Quinnn zoekt de lelijkheid op. Het amorfe. Daar waar de kunst van vroeger zich wentelde in schoonheid (voor steeds meer geld) is deze beeldhouwer gefascineerd door onesthetiek. Hij past daarmee in een traditie die kunstenaars als Picasso, Jeroen Bosch, Brueghel, maar ook Rembrandt en Leonardo da Vinci voortbracht. Hun kunst volgde niet altijd een pad van schoonheid of esthetiek. Juist niet. Quinn zoekt de grenzen op van wat aanvaardbaar is als kunst. Hoewel, hij toont eigenlijk mensen, zoals zoveel van die andere kunstenaars,…maar niet zoals we ze graag zien.
© 2008 Braens, gepubliceerd in Kunst (Kunst en Cultuur) op 01-05-2008, laatst gewijzigd op 27-05-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Braens is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Bloed: Marc Quinn-een zelfportret"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.