De sage van Tantalus

Deze oude griekse sage over Tantalus, de zoon van Zeus, gaat over hoogmoed, eerzucht en ijdelheid. Via deze sage wordt tevens verklaard hoe de mens aan ambrozijn en nectar is gekomen. De uitdrukking “een tantaluskwelling” is ook van dit verhaal afgeleid en het betekent dat iets heel nabij is, maar dat het toch onbereikbaar is. Tantalus was een zoon van oppergod Zeus, hij was koning van Lydië en had veel macht en rijkdom. Hij ontving alles wat de goden ooit aan de mens schonken. De goden schonken hem zelfs hun vriendschap en Tantalus mocht mee tafelen bij de goden. Als gast van Zeus was Tantalus dan ook dagelijks getuige van de gespreksonderwerpen van de goden. Ijdelheid en eerzucht werden hem fataal, hij permitteerde zich misdadig te gedragen ten opzichte van de goden.

Hij verraadde goddelijke geheimen aan de mensen en hij stal van de hemelse tafel ambrozijn en nectar en bracht die naar de mensen. Tenslotte daagde hij de goden uit door hen op de proef te stellen. Hij slachtte zijn eigen zoon, Pelops, nodigde de goden uit in zijn huis en schotelde zijn zoon voor aan de goden. Enkel Demeter, die afgeleid was door het knagende verlangen naar haar geroofde dochter, had van dit walgelijke gerecht gegeten. De andere goden ontdekte de wandaad van Tantalus en wekte de het in stukken gesneden lichaam van Pelops terug tot leven. Tantalus, die gewaagd had om op zo’n gruwelijke manier de spot te drijven met de goden, kreeg nu de goden tegen zich.

Zeus, de vader van Tantalus besloot dat de wandaden niet ongestraft konden blijven. Zeus gooide hem in de tartarus. Hier moest hij een vreselijke kwelling ondergaan. Hij moest middenin een vijver staan, met het water tot aan zijn kin. Hij moest een eeuwige dorst lijden, want hij kon het water, dat hem zo dicht bij was, nooit bereiken. Telkens hij voorover boog, verdween het water alsof de vijver werd leeggezogen. Samen met deze dorst ging een vreselijke honger gepaard. Vlak boven zijn hoofd hingen allerlei aanlokkelijke vruchten zoals: peren, appels, olijven en vijgen. Telkens hij uit miserie zijn hand uitstrekte om ze te grijpen, blies een stormwind te takken omhoog, zodat hij de vruchten niet kon plukken.

Tenslotte werd er door de goden nog een enorme rotsblok boven het hoofd van Tantalus gehangen, deze dreigde constant te vallen en hem te verpletteren. Op deze manier strafte de toorn van de goden Tantalus met een drievoudige oneindige kwelling in de onderwereld.