Kaarten van het Oude Israël en het Mandaat Palestina

De joodse geschiedenis in het Land Israël begint niet pas in 1948 zoals vele mensen denken. De geschiedenis gaat al terug tot Abraham. Het eerste Koninkrijk stond onderleiding van David. Het was het begin van de joodse soevereiniteit. Zelfs na de vernietiging van het Koninkrijk Herodus bleven er altijd joden in het Land Israël wonen. Dit artikel geeft een overzicht van kaarten tot aan de oprichting van de joodse staat in 1948.

De Koninkrijken van David en Salomo 1077-997 voor de gewone jaartelling

Koning David regeerde Israël vanaf 990 tot 968 voor de gewone jaartelling; en zijn zoon Koning Salomo regeerde na hem tot 928 voor de gewone jaartelling. David vergrootte zijn koninkrijk en bracht het tot een grote politieke en militaire macht. Salomo heerste over alle koninkrijken ten westen van de rivier de Eufraat van Tiphsa tot Gaza; hij leefde in vrede met al zijn buren (I Koningen, 4-24).

Het Koninkrijk van Herodes 30 voor de gewone jaartelling tot 70 na de gewone jaartelling

Koning Herodes van Edomitische afkomst, was koning van Israël van 40 voor de gewone jaartelling tot 4 na de gewone jaartelling. Het werd aangesteld door Rome en veroverde het koninkrijk van de Hasmoneeën. Toen Augustus Keizer van Rome werd in het jaar 30 voor de gewone jaartelling, toonde Herodes zijn loyaliteit aan hem en Augustus beloonde hem door het toevoegen van Jericho, de kust regio ten zuiden van Dor en de regio ten oosten van het Meer van Galilea. In 23 voor de gewone jaartelling kreeg Herodes de Bashan, Horen en Tarchon regio's en drie jaar later de Golan Hoogvlakte.

Joodse gemeenschappen in het Land Israël tussen de 7de en 11de eeuw van de gewone jaartelling

Na de dood van Keizer Julianus II in 363 van de gewone jaartelling werden de meeste joodse nederzettingen in het zuiden vernietigd. De joden bleven in het noordelijke Galilea en in de grote steden.

Zuidelijke grens van Palestina in 1906

Lord Cromer, de Britse afgevaardigde in Egypte, wilde de grens tussen het Ottomaanse Rijk die onder invloed stond van Duitsland, en Egypte veranderen om de Ottomanen verder van het Suez Kanaal af te houden. In 1892 kwamen de Turken overeen Egyptische bewakingsstations toe te staan bij de Golf van Eilat; in 1905, probeerde Lord Cromer de grens te verschuiven. In april 1906 werd de Turken een ultimatum gegeven om de grens te trekken tussen Akaba en Rafa. Zij stelden een compromis voor (El Arish - Ras Muhamed) maar gaven uiteindelijk aan de Britse druk toe.

Noordelijke grens van Palestina 1916-1923

In mei 1916 tekenden Frankrijk en Groot Brittannië een overeenkomst dat bekend staat als de Sykot-Picot Overeenkomst waarin de claims van beiden op de Levant werden neergelegd en gebieden van bestuur en invloed werden bepaald. Tot 1923 onderhandelden beide partijen hard waarbij de Britten
nadruk legden op twee principes: controle van het gebied van Dan tot Be'er Sheva en controle van Israëls waterbronnen zoals de rivier de Jordaan en het Meer van Galilea.

Het Britse Mandaat

In 1920 tijdens de San Remo conferentie kreeg Groot Brittannië het mandaat over het Land Israël en Trans-Jordanië.

De scheiding tussen Trans-Jordanië en het Land Israël

In 1921 besloten de Britten de omvang van het joodse Nationale Tehuis te verminderen door Trans-Jordanië er vanaf te halen. In 1922 publiceerde Churchill de White Paper over dit onderwerp. Later dat jaar keurde de Volkenbond het veranderde mandaat dat in 1923 in werking trad.

Het VN-verdelingsplan van 1947

In 1947 liet Groot Brittannië aan de Verenigde Naties over om beslissingen te nemen omtrent de status van het Land Israël. De Algemene Vergadering stelde een speciale commissie aan die besloot dat Israël onafhankelijk moest worden. De meeste leden stemden in met de verdeling van het land in twee staten, een joodse staat en een Arabische staat met Jeruzalem onder internationaal toezicht. Op 29 november 1947 accepteerde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de verdelingsresolutie.