Boekrecensie en One Palestine Complete

Boekrecensie: One Palestine, complete - Tom Segev

Infoteur: Etsel

Het boek One Palestine, complete van Tom Segev is een boek over het Mandaatgebied Palestina dat niet het Mandaat voor Palestina bevat. Het centrale thema is dat de Britten hun belofte hielden aan de zionisten. Zij openden het land voor massale Joodse immigratie. Segev meldt echter niet dat dit juist de voorwaarde was voor het Mandaat van de Britten volgens de Volkenbond en dus het intenationaal recht. Bovendien blijkt uit de geschiedenis dat de Britten de Joodse immigratie juist belemmerden.


Wie is Tom Segev?

Tom Segev is een Israëlisch journalist en historicus. Hij wordt beschouwt als een revisionistische historicus, die afwijkt van de traditionele Israëlische geschiedkundigen. Hij publiceert negatief over de staat Israël en het zionisme. Tom Segev werd in Jeruzalem in 1945 geboren en is kind van uit nazi-Duitsland gevluchte ouders. Zijn vader komt om het leven tijdens de Israëlisch-Arabische oorlog in 1948. Tegenwoordig is hij verslaggever en columnist van de Haaretz Daily. In zijn spraakmakend werk 'The Seventh Million' analyseert hij de omgang van de Israeliërs met het holocaust-verleden. Hij beweert in zijn werk dat de Joden in Israël eigenlijk helemaal niet zoveel voor de bedreigde joden tijdens de oorlog in Europa hebben gedaan, terwijl ze zichzelf na de oorlog wel als helden voordeden. Ook meent hij dat de Israeliërs en Arabieren verschillende doelen hebben en dat dit onvermijdelijk tot conflict leidt. Meer traditionele historici gaan er vanuit dat Israël een conflict wilde vermijden. Segev stelt ook dat de Britten vóór de oprichting van de staat Israël een pro-zionistische houding innamen. Daarover gaat het boek One Palestine, complete.


Mandaat Palestina

De inleiding van de Volkenbonds Mandaat voor Palestina stelt in 1922: "Whereas the Principal Allied Powers have also agreed that the Mandatory should be responsible for putting into effect the (Balfour) declaration originally made on Nov. 2, 1917 by the Government of His Britannic Majesty, and adopted by the said Powers, in favour of the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, it being clearly understood that nothing should be done which might prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine" (de woorden "politieke" and "nationale" rechten werden opzettelijk weggelaten). Segev geeft toe dat iedereen begreep dat vroeg of laat dit een Joodse staat betekende. In artikel 6 van het Mandaat staat dat het Mandaatsgezag de Joodse immigratie moest bevorderen. Het niet melden van de wetsbepalingen van het Mandaat door Segev is één van de vele bizarre aspecten van dit boek. Grote historische gebeurtenissen zoals de vorming van het Emiraat Transjordanië in geheel Oost Palestina, oorspronkelijk deel uitmakend van het Mandaat Palestina, en de White Paper van 1939, die de Joodse immigratie sterk belemmerde, worden in Segevs boek slecht als een voetnoot of in een halve zin genoemd. Aan de andere kant staan er veel historisch irrelevante verhalen in, zoals het Britse sociale leven in Palestina, of het verhaal van een Jood en een Arabier.

Britten hielden niet hun beloften aan de zionisten

Het eerste grote verraad van de Britten inzake hun verantwoordelijkheden onder het Mandaat Palestina was het 'last-minute' amendement dat zij schreven in het uiteindelijk ontwerp van het Mandaat. Hierin schreven ze dat Oostelijk Palestina niet meer onder het Mandaat viel, terwijl dit de helft van het historische Palestina was. Oostelijk Palestina werd vervolgens een cadeautje van de Britten aan Abdulla, de Hashemietische jongere broer van Faisal aan wie de Britten Irak cadeau hadden gedaan (zowel Abdulla als Faisal waren uit Arabië verdreven door Saoed en de Wahhabieten). Bij Segev is deze historische misstand slechts een voetnoot, terwijl het Mandaats Comité van de Volkenbond duidelijk tegen was. Maar de Britten negeerden dit.

Een ander verraad bestond uit pogingen van Britse ambtenaren Arabische acties tegen Joden aan te moedigen in april 1920 gedurende het moslimfeest van Nebi Moesa. Segev maakt hier nauwelijks melding van. Terwijl wel uitgebreid ingegaan wordt op zionistische sympathisanten onder de Britten, zoals Meinertzhagen en Orde Wingate die Segev als gekken ziet.

Nebi Moesa was de eerste in een serie van groot schalige Arabische aanvallen op Joden. Segev maakt wel meldingen van de slachtingen in Jaffo in 1921 en in Hebron in 1929, maar schrijft niets over de gebrekkige Britse bescherming van de joden. Segev maakt ook geen melding van het feit dat de Britten de Joodse immigratie niet steunde en niet hielpen bij de opbouw van nederzettingen zoals door de Volkenbond was bepaald. Ook Noemt Segev niet de aanstelling van Haj Amin al Hoesseini als groot-moefti van Jeruzalem door de Britten, terwijl Hoesseini bekend stond als een extremistische Arabier die anti-Joods geweld predikte en tijdens WO II in Berlijn verbleef en meehielp een moslimleger op te bouwen die met de Nazi's vocht. In 1939 beperkte de Britten bovendien de immigratie van Joden naar Palestina drastisch. Dit was niet alleen in strijd met het besluit van de Volkenbond maar voorkwam dat op zijn minst een miljoen Joden niet naar Palestina konden vluchten voor het nazi-geweld.

Als geschiedenis van het Mandaatgebied Palestina is Segevs boek op zijn minst misleidend.

Segev stelt dat Joden in de jaren 1930 weer uit Palestina vertrokken vanwege economische redenen. Hij laat echter te vermelden dat Arabieren terreur uitoefenden tegen Joden en dat dat een aantal Joden deed besluiten om Palestina te verlaten. Segev weet en heeft het elders ook toegegeven dat veel Joden gered hadden kunnen worden van de Holocaust wanneer de Britten geen blokkade hadden opgelegd. Zelfs na de oorlog hielden Britten joodse overlevenden van de Holocaust tegen. Ook confisqueerden ze wapens van de Joden in Palestina terwijl de Arabische landen van de Britten wapens kregen. De Britten waren lang tegen de oprichting van een Joodse Staat, terwijl de meeste grote staten de staat al erkenden.

Kortom het hele verhaal dat de Britten pro-zionistisch was klopt van geen kant. Segev doet de waarheid geweld aan. De Britten hadden het wel moeten zijn volgens de bepaling van de Volkenbond en dus het internationaal recht, maar ze waren het niet.

© 2008 - 2009 Etsel, gepubliceerd in Recensies (Kunst en Cultuur) op 17-01-2008, laatst gewijzigd op 04-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • Tom Segev - One Palestine, Complete

Reageer op het artikel "Boekrecensie: One Palestine, complete - Tom Segev"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.