Recensie: Helena Rentmeester – Pont du gard

Er is een vreemde man in de tuin van Julia. Hij gedraagt zich alsof hij nog nooit een huis van binnen heeft gezien en dan komt Julia achter de bijzondere waarheid.

Gegevens van het boek

Uitgeverij: Elbertinck
ISBN: 90-8569-029-3
Genre: Historische roman
Bestel het boek

Over Helena Rentmeester

Helena Rentmeester schrijft al zolang ze zich kan herinneren. Het is een bezigheid die ze graag doet en zeker niet los wil laten. Als kind had ze een grote fantasie, maar ze kwam er pas achter wat ze daarmee kon doen toen ze op school opstellen moest schrijven. Helena Rentmeester is erg geïnteresseerd in geschiedenis en heeft op die manier heel veel van de Romeinse Tijd geleerd. Het boek Pont du gard is haar debuut.

Over Pont du gard

Als Julia op een ochtend in januari door haar raam kijkt, ziet ze een man in de tuin staan. Al snel komt Julia erachter dat het geen gewone man is, maar een Romein uit het Romeinse Tijdperk. Hij kent niets van de moderne technieken en spreekt vloeiend Latijn. Hoe hij hier terecht is gekomen, is onbekend.
Julia neemt de Romein mee naar allerlei locaties, waardoor hij zich wat meer op zijn gemak voelt. Maar niets lijkt te hlepen: Decimus heeft duidelijk last van heimwee en heeft er moeite mee zich aan te passen aan deze tijd. Ondertussen doet Julia haar uiterste best om Decimus geheim te houden. Als iemand achter de waarheid komt, zal hij een wetenschappelijk project worden. Het duurt echter niet lang tot een historicus achter de waarheid komt en er alles voor over heeft om Decimus in zijn handen te krijgen...

Fragment uit het boek

Hoe hij in mijn tuin terechtgekomen was, begreep ik pas veel later. “Begreep” is zelfs nog te sterk uitgedrukt. Het was het gevolg van een proces dat ik nog maar ternauwernood begin te bevatten. Hijzelf begreep er nog wel het minst van. Het was aandoenlijk, tragisch en aangenaam tegelijk. De blik in zijn ogen: onvergetelijk.
Ik zat met een kop koffie in mijn rechterhand en las de krant, een gewoonte die er in de loop der jaren ingesleten is. Grijsje, mijn kat, lag languit naast me op de grond in de zon.
Mijn bureau staat bij het raam, waar ik het beste licht heb. En vanwege het uitzicht naar de tuin natuurlijk. Ik beschouwde het als een voorrecht dat ik hier mocht wonen. Een charmant huis uit de jaren dertig, net buiten het centrum gelegen, met uitzicht op de rivier die “traag door oneindig laagland gaat”, zoals Marsman het zo prachtig verwoordt. Het bejaarde echtpaar van wie ik het huurde, woonde in het huis ernaast.
De dichte takken van de oude bomen filterden het licht dat op mijn krant viel. De vogels vochten om het voer dat ik in het vogelhuisje had gestrooid. Terwijl ik de koolmezen telde, trok een steelse beweging mijn aandacht. Heel even dacht ik dat iemand zich verborg achter de gegroefde stam van de oude es, die halverwege de tuin in het gras staat. Maar toen ik beter keek, raakte ik ervan overtuigd dat ik me vergiste. Ik ben bepaald geen ochtendmens en was nog niet helemaal helder. Ik zette mijn kop koffie neer en verdiepte me weer in het wereldleed.
Op het moment dat ik pagina zes opensloeg, dacht ik vanuit mijn ooghoek weer iets te zien in de tuin. Met bonzend hart stond ik op. Ineens wist ik zeker dat er iets te gebeuren stond. Ik liep op mijn tenen naar de keuken, vanwaar ik de tuin vanuit een andere hoek kon bekijken en gluurde vanachter de vitrage naar de dikke boom.
Toen zag ik hem. Hij stond met zijn rug naar me toe en had een vaalrode deken om zich heen geslagen, die wapperde in de kille januariwind. Met zijn linkerhand leunde hij tegen de stam, alsof hij houvast zocht. Er was iets aan hem, zelfs toen ik hem alleen nog maar op zijn rug zag, dat een wanhoop uitstraalde die ik alleen kende van televisiebeelden uit rampgebieden. De manier waarop hij tegen de boom steunde, de afhangende schouders. Hij leek volkomen verloren en niet op zijn plaats.

Mijn mening

Het boek Pont du gard bevat bijna vierhonderd pagina’s. De eerste honderd pagina’s vond ik wat taai. Het duurde lang tot er wat vaart in kwam en ik had niet het idee dat ik met de hoofdpersoon kon meeleven. Het duurt erg lang tot je als lezer erachter komt hoe de ik-persoon in elkaar zit. Daarnaast vond ik de manier hoe Julia reageerde op een oude Romein een beetje vreemd. Op mij kwam het over alsof ze het doodnormaal vond. Toch bleef het boek me op een manier interesseren dat ik graag wilde weten hoe het af zou lopen. Later komt er gelukkig meer vaart in het boek en leest het als een trein. De verschillende gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Je krijgt steeds meer vragen en begint alsmaar meer van Decimus te begrijpen.
De schrijfster heeft alles tevens prachtig verwoord. De plekken die worden bezocht zijn zo goed omschreven, dat je als lezer het gevoel hebt erbij te zijn. Daarnaast worden er in het boek rekening gehouden, met dingen die je als lezer niet altijd verwacht. Er zitten leuke wendingen in die je verrassen.

Na het lezen van het boek, heeft het nog een tijd door mijn hoofd gespeeld. En dat is precies wat je van een goed boek verwacht.