Mark Knopfler in concert: 20 oktober 2011 - Ahoy Rotterdam

Naar aanleiding van de 70ste verjaardag van Bob Dylan mocht Mark Knopfler in het voorprogramma spelen van de maestro. Ruim een uur lang speelde Knopfler en zijn band 11 nummers. En zoals verwacht lag de kwaliteit weer hoog. Ook vindt u in dit artikel een verslag van de concerten uit 2008 en 2010.

Concert Mark Knopfler 20 oktober 2011 Ahoy Rotterdam

Na ruim een jaar stond Mark Knopfler redelijk onverwachts weer met zijn band in Rotterdam te spelen. Een kort concert ter gelegenheid van de 70ste verjaardag van Bob Dylan. Hoewel Mark Knopfler reeds druk bezig was met zijn nieuwe album vond hij het de moeite waard om een 2 maanden durende Europese tournee met Bob Dylan te doen, één van Marks helden. Qua muzikaliteit steekt Knopfler inmiddels ver boven Dylan uit. Misschien was dat ook wel de reden dat er geen gezamenlijk optreden was en dat ieder zijn eigen programma afwerkte. Volgens sommigen was dit jammer. Een aantal nummers zoals Jokerman en I and I waren leuk geweest om samen te spelen. Maar goed het werden dus aparte shows.

De setlist van Knopfler was redelijk voorspelbaar: solowerk en slechts 1 Dire Straits nummer (So Far Away). Ook werden er twee nieuwe nummers gespeeld (Privateering en Corned Beef City) die mogelijk (en hopelijk) ook te horen zullen zijn op de nieuwe cd. Ze klonken in ieder geval live al erg goed. Dat Knopfler nog maar 1 Dire Straits nummer speelde gaf aan dat hij eigenlijk al helemaal op zijn solowerk alleen kan teren. De fans vinden het prima. De band speelde alles voortreffelijk. Er zat weinig verandering in qua uitvoering vergeleken met het concert uit 2010. Song For Sonny Liston sprong er ditmaal wat mij betreft bovenuit. Enige minpunt was het harde geluid. In het begin viel het nog mee maar op het eind vooral bij Speedway At Nazareth werd het me allemaal net iets te veel. Desalniettemin een mooi concert.

De band

• Mark Knopfler - gitaar, zang
• Richard Bennett - gitaar
• Guy Fletcher - keyboards
• Jim Cox - piano, keyboards, accordeon
• John McCusker - viool, fluit
• Mike McGoldrick - fluit, etc.
• Glenn Worf -bas, contrabas
• Ian Thomas - drums

Setlist

1. Why Aye Man
2. Cleaning My Gun
3. Corned Beef City
4. Sailing to Philadelphia
5. Hill Farmer's Blues
6. Privateering
7. Song for Sonny Liston
8. Done With Bonaparte
9. Marbletown
10. Speedway at Nazareth
11. So Far Away (toegift)

Concert Mark Knopfler 28 juni 2010 HMH Amsterdam

"No disco dancing"
Uit recensies van concerten in andere landen bleek dat Mark Knopfler last van zijn rug had gehad en op advies van de dokter op een stoel moest zitten tijdens het hele concert ondanks dat de pijn inmiddels voorbij was. Na een paar nummers gespeeld te hebben lichtte Knopfler dit ook in Amsterdam toe: "no disco dancing". Maar Knopfler vond het zitten ook zelf erg prettig en het kwam naar zijn mening zijn gitaarspel ten goede. En daar had deze beste man groot gelijk in: hij speelde beter dan ooit. Vanaf het eerste nummer 'Border Reiver' was duidelijk dat het een geweldige avond zou gaan worden met prachtig gitaarspel begeleid door een enorm professionele band.

Perfecte geluidssterkte
En wat het allemaal nog fraaiere maakte was het geluidssterkte: niet te hard. Bij vorige concerten leek de volumeknop vaak voluit te staan, nu was dit teruggebracht tot een acceptabel niveau, hoewel richting het einde bij vooral het nummer 'Speedway At Nazareth' toch weer luider werd gespeeld (het enige minpuntje tijdens het concert ondanks dat het nummer 'Speedway At Nazareth' wel weer een van zijn beste songs is).

Mooie setlist
Na 'Border Reiver' en de voorspelbaar perfect uitgevoerde nummers 'What It Is' en 'Sailing To Philadelphia' kwamen twee songs die nog niet zo vaak zijn gespeeld 'Coyote' (ingezet met de geweldige contrabas van Glenn Worf) en 'Prairie Wedding'. Vooral dat eerste nummer maakte indruk en is live veel mooier dan op de cd. Het succes van twee jaar geleden 'Hill Farmer's Blues' werd gelukkig opnieuw gespeeld. Dit blijft een fantastisch opgebouwd song waarbij Knopfler een nog mooiere solo tevoorschijn toverde dan twee jaar geleden. Uiteraard mochten 'Romeo And Juliet' en 'Sultans Of Swing' niet ontbreken. Ondanks dat deze nummers duizenden malen gespeeld zijn door de band lijken ze niet geleden te hebben onder slijtage. Waar de band als geheel het beste tot zijn recht kwam - zonder de andere liedjes tekort te doen- was bij 'Done With Bonaparte' en 'Marble Town'. Vooral 'Marble Town' is een bijzonder goed opgebouwde song met tempovertragingen en -versnellingen waarbij alle instrumenten volledig tot hun recht komen. De verrassing van deze avond was 'Donegan's Gone' ingeleid door western-achtig gitaar sound waarbij het even duurde voordat dat ik in de gaten had om welke nummer het precies ging. Het einde van de show was redelijk voorspelbaar met het snoeiharde 'Speedway At Nazareth', het immer subtiele 'Telegraph Road', en als toegift: 'Brothers In Arms' (perfecte uitvoering), 'So Far Away' en 'Piper To The End' (een waardige afsluiter).

Camera's
Tot slot nog een laatste woord over de performance. Er waren geen grote beeldschermen geplaatst. In plaats daarvan kregen we af en toe wat beelden te zien van hoe de instrumenten werden bespeeld. Vooral bij 'Sultans of Swing' gaf dit een prachtig effect waarbij vanuit een mooie hoek het vingervlugge gitaarspel van Knopfler in beeld werd gebracht.

Ik heb het al vaker betoogd en doe het nu op nieuw: hoe langer Knopfler en zijn band spelen hoe beter ze worden. Ik verheug me nu al weer op een nieuw album en een volgende tour. Het kan alleen nog maar beter worden. En Knopfler mag wat mij betreft altijd wel op een stoel blijven zitten. Desnoods speelt hij vanuit bed tijdens de volgende toer. Het past wel bij de relaxte muziek zoals alleen hij en zijn band die kunnen maken.

De Band:

• Mark Knopfler - guitar, vocals
• Guy Fletcher - keyboards
• Danny Cummings - drums
• Richard Bennett - guitar
• Glenn Worf - bass
• John McCusker - violin, flute, etc
• Matt Rollings - piano, accordeon
• Michael McGoldrick – flute, etc

Setlist 28 juni 2010 Amsterdam HMH

1. Border Reiver
2. What It Is
3. Sailing To Philadelphia
4. Coyote
5. Prairie Wedding
6. Hill Farmer's Blues
7. Romeo and Juliet (Dire Straits cover)
8. Sultans Of Swing (Dire Straits cover)
9. Done With Bonaparte
10. Marbletown
11. Donegan's Gone
12. Speedway At Nazareth
13. Telegraph Road (Dire Straits cover)

Encore:

1. Brothers In Arms (Dire Straits cover)
2. So Far Away (Dire Strais cover)
3. Piper To The End

Artikel indeling

• Laatste optreden in de Melkweg in 2007
  
• Driemaal een concert in Nederland
• Optreden in de Heineken Music Hall op 30 maart 2008
• YouTube: Mark Knopfler in concert 2008 - Going Home, Hill Farmer's Blues, Devil Baby, Speedway At Nazareth, What It Is
• Richard Bennett over het concert op 30 maart 2008 op zijn website
• Verslagen van fans
• Fotoreportage Stefan Esselink
• Band line-up
• Setlist

Laatste optreden in de Melkweg in 2007

De laatste keer dat Mark Knopfler in Nederland optrad was op 26 september 2007. In het kader van een promotietour rond zijn nieuwe album Kill To Get Crimson trad Knopfler toen op voor een select gezelschap van 300 fans in de Melkweg die mee hadden gedaan aan een loting. Het concert was voornamelijk een aaneenschakeling van songs uit Mark's solocarrière. Slechts één Dire Straits nummer werd toen gespeeld.

Driemaal een concert in Nederland

Maar nu konden alle fans van Mark Knopfler hem bewonderen. Nederland werd drie keer aangedaan. Twee maal Amsterdam (29 en 30 maart) en eenmaal Rotterdam (31 maart). Op de website van keyboardspeler Guy Fletcher staat te lezen dat voor deze tour de band 12 dagen heeft geoefend. Dat lijkt niet zolang, maar de band speelt al jarenlang (live) samen. De mannen zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat ze precies van elkaar weten wat te doen. Natuurlijk is ieder concert weer anders en weet de band steeds weer andere versies van bekende nummers zoals Brothers In Arms en Sultans Of Swing te voorschijn te toveren. Bovendien komen tijdens elke nieuwe tour weer nieuwe liedjes aan de orde. Zoals ook het geval was tijdens het concert van 30 maart.

Guy Fletcher over de repetities: "The rehearsal room in East London is a familiar venue for many bands. with views out over the city, this composite 'Hockney-esque' pics shows the light and space available. The crew love it as they have room to work and piece together the myriad of cables, cases and bits of gear in deciding what makes it out on the road and what doesn't. An often forgotten essential part of the preparation is cutting down the gear to the necessary minimum. This first week of rehearsal is when the set list is decided and therefore the guitar list is written in stone. I'll try and follow the inner workings of the crew in even more detail as I get going with the diary. On this tour we will be bringing the usual wide and varied range of instruments. Of course we have John McCusker with us as well and his fiddle, cittern and whistle selection adds to the wonderous range."

Optreden in de Heineken Music Hall op 30 maart 2008

Om acht uur precies was het dan zover. Het tweede concert in Nederland stond op het punt te beginnen. Heineken Music Hall was stampvol met voornamelijk ouder publiek waarvan de meesten Mark natuurlijk kennen van zijn Dire Straits periode en velen hoopten dat er aardig wat Dire Straits nummers zouden worden gespeeld. Het zouden er achteraf 'slechts' vijf worden.

De muziek staat centraal
Nogal nonchalant kwamen de bandleden in hun vrijetijdskleding het podium op. Geen toeters en bellen. En dat zou de hele show zo blijven. Kon je bij Dire Straits nog een spetterende lichtshow verwachten, bij Mark en zijn mannen blijft alles sober om zo de volledige aandacht van het publiek te krijgen voor de muzikale uitvoering. En voor een podiumact hoeven de fans van Mark Knopfler al helemaal niet te komen. Knopfler komt om de mensen te vermaken met degelijke muziek en niet om à la Bruce Springsteen of Bono de mensen op te zwepen. De muzikale uitvoering was de insteek van zijn concert.

What It Is
Het openingsnummer was opvallend. Er werd lekker stevig uitgepakt met Cannibals. Cannibals werd al eerder live gespeeld tijdens de Golden Heart tour en stond nu gelukkig weer op het programma. Het werd gespeeld als een lekker up-tempo nummertje met goed drumwerk van Danny Cummings. Ook Glenn Worf op zijn contrabas en John McCusker op zijn viool deden lekker mee. Mark hield zich voor alsnog rustig met zijn gitaar. Hij kwam pas goed in actie tijdens het tweede nummer Why Aye Man, dat overigens tijdens de tour van 2005 het openingsnummer was. Het was een lekker lang uitgewerkt lied dat me sterk deed denken aan de manier waarop vroeger, ten tijde van Dire Straits, Once Upon A Time In The West werd uitgesponnen. Alle ingrediënten van Marks gitaartechniek kwamen erin naar voren. Keyboardspeler Guy Fletcher deed de eerste helft van het nummer mee op gitaar (zoals hij overigens later ook bij andere nummers op gitaar zou spelen). Tijdens het tweede gedeelte van Why Aye Man kroop hij echter weer snel achter zijn keyboard en creëerde een heerlijke achtergrondsound, zoals hij dat ook zou doen bij het vierde nummer Sailing To Philadelphia. Daar tussendoor werd What It Is (van Sailing To Philadelphia) nog uit de kast getrokken dat door het publiek met luid gejuich werd ontvangen. Dit nummer werd beter gespeeld dan ooit. Een hoofdrol was weggelegd voor violist John McCusker die samen met Mark een duet vormde in vooral het trage tussenstuk van het lied. Een kleine hoofdrol voor McCusker was ook weggelegd in het al eerder genoemde Sailing To Philadelphia. Ditmaal op de fluit dat een aparte sfeer gaf aan het gladde liedje.

Slechts twee nummers van de nieuwe cd Kill To Get Crimson
Opvallend was dat slechts twee nummers van de nieuwe cd Kill To Get Crimson werden gespeeld: True Love Will Never Fade en The Fish And The Bird. Ondanks dit manco spraken de live-versies van deze twee nummers behoorlijk tot de verbeelding. True Love Will Never Fade kwam beter uit de verf dan op de cd; het werd steviger gespeeld. Jammer was dat Punish The Monkey niet werd gespeeld. Waarschijnlijk bewaart Mark deze song voor zijn tour in Noord-Amerika waar de plaat als single is uitgebracht.

Hill Farmer's Blues en Marble Town hoogtepunten van het concert
Tot mij grote blijdschap werden er van de cd The Ragpicker's Dream vijf nummers gespeeld. Naast de eerder genoemde Why Aye Man, kwamen Hill Farmer's Blues met schitterend gitaarwerk, het sublieme akoestische Bob Dylan achtige Marbletown, Daddy's Gone To Knoxville, met eveneens prachtig gitaarwerk van Richard Bennett, en Devil Baby, dat helaas wat tegenviel, aan bod. Van Hill Farmer's Blues had ik altijd al verwacht dat deze live erg mooi zou klinken. En mijn verwachting kwam volledig uit. Zelfs meer dan dat. Na een rustige opbouw van het nummer toverde Mark er werkelijk een fantastische gitaarsolo uit waarbij duidelijk te zien was dat hij op de top van zijn kunnen aan het spelen was. Maar ook Marbletown was een juweeltje. Even vreesde ik dat Mark dat alleen zou spelen op gitaar net zoals hij dat op de cd doet. Maar het werd een echte groepsong waarbij o.a Guy Fletcher gitaar speelde, bijgestaan door de contrabas van Glenn Worf, drums van Danny Cummings en de viool van John McCusker. De muziek begon zacht en zwelde aan tot hard om vervolgens datzelfde stramien een paar keer te herhalen. Het liet een hele aparte indruk na.

Dire Straits
Natuurlijk werden ook Dire Straits songs gespeeld. De ballade Romeo And Juliet (van Making Movies) met het mooie elektrische gitaarspel op het eind en het nimmer stuk te krijgen Sultans Of Swing (van Dire Straits) waren onvermijdelijk en werden door de fans zeer gewaardeerd. Jammer echter dat Sultans Of Swing iets trager werd gespeeld dan we gewend waren. Maar het leek de meeste fans nauwelijks te deren. Het lied werd met een daverend applaus en gejuich op het einde beloond. Naast deze genoemde Dire Straits songs kwamen ook nog Brothers In Arms, So Far Away (van Brothers In Arms) en Telegraph Road (van Love Over Gold) aan bod die live natuurlijk eeuwig mooi blijven en loepzuiver werden gespeeld.

Slot: Going Home
Bijna vanzelfsprekend trokken Knopfler en zijn mannen Speedway At Nazareth uit de kast, dat live een ijzersterk nummer is. Gelukkig klonk het slot niet al te hard. De laatste paar concerten hadden mijn oren het zwaar te verduren gekregen bij dit nummer. Nu was het geluid iets gematigder, hoewel het nog behoorlijk aanzwol op het einde. Maar dat hoort nu eenmaal bij het nummer en maakt het ook zo mooi.

Van de cd Shangri-La werd alleen Our Shangri-La tegen het einde van het concert gespeeld die hij ook in de Melkweg speelde tijdens zijn promotietour in 2007. Nadat Mark en zijn mannen even overleg voerden werden nog So Far Away en Going Home als toegift gespeeld. Die laatste weer in de oude vertrouwde versie zoals die op Local Hero te horen is, maar dan zonder saxofoon. Een beter afscheidsnummer kon je je niet wensen.

Aangezien de meeste mensen gekomen waren voor degelijke muziek zal dit concert zeker de moeite waard voor hen zijn geweest. Het was een goede mix van Marks muziek waarbij Dire Straits nummers dit keer niet de overhand hadden. Zo was het precies mooi. Over een paar jaar hopen we Mark opnieuw aan te treffen in Nederland.

---

YouTube: Mark Knopfler in concert 2008 - Going Home, Hill Farmer's Blues, Devil Baby, Speedway At Nazareth, What It Is

Onderaan dit artikel staan links naar een opname van het concert die Stefan Esselink heeft gemaakt (Devil Baby). De andere opnames zijn van Poupystar (Going Home, Hill Farmer's Blues, Speedway At Nazareth en What It Is). Luister en geniet.

---

Richard Bennett over het concert op 30 maart 2008 op zijn website

"Amsterdam, 30 March 2008

The second show in Amsterdam was loads of fun, very relaxed, everyone having such a good time playing and the two hours on stage go by in a flash. We've all been fitted with new in-ear monitors that sound great making it all the more enjoyable. Back to the hotel for a few drinks and loads of great music courtesy of djMK.

So long,

Richard"

---

Verslagen van fans

Mark Manche
Mark is sinds 1984 fan van Mark Knopfler c.q Dire Straits. Daarvoor kende hij de band al maar de muziek sprak hem toen nog niet zo aan. Hij is eenmaal naar een concert van Dire Straits geweest tijdens de On Every Street tour (Ahoy, Rotterdam). Sindsdien is hij naar elk concert geweest van Mark Knopfler (Golden Heart Tour, Sailing To Philadelphia Tour, Shangri-La Tour, concert met Emmylou Harris en de laatste keer op 30 maart 2008). Zijn verwachtingen van dit concert waren hoog gespannen. Hij hoopte op een aantal mooie uitgewerkte versies van de laatste cd. Helaas werden er maar twee nummers van gespeeld. Maar de meeste van zijn favoriete nummers werden wel gespeeld: Speedway At Nazareth, What It Is, Telegraph Road en Brothers In Arms. Mark miste alleen Tunnel Of Love. Verrassend mooi vond hij Hill Farmer's Blues, vooral de gitaarsolo aan het slot van het nummer. Mark stond links in het midden van de zaal en had zo een goede kijk op het podium. Het publiek vond hij, ondanks dat de meeste al wat ouder waren, behoorlijk geestdriftig. Vooral bij Sultans Of Swing kwam dit tot uitdrukking. Dit nummer mag voor hem trouwens wel weggelaten worden voor een ander lied, bijvoorbeeld Tunnel Of Love. Verder was Mark tevreden over het concert. Het manco dat slecht twee nummers van KTGC werden gespeeld, werd ruimschoots goed gemaakt door de vijf nummers van The Ragpicker's Dream. Of Mark op een reünie van Dire Straits hoopt? Ja, maar dan vooral met de bezetting van de laatste jaren (de On Every Street periode).

Adriaan
Vanaf het prille begin is Adriaan fan van Mark Knopfler. Hij was toen 12 jaar oud. Pas tijdens de Love Over Gold tour in 1982 ging hij voor het eerste naar Dire Straits (Jaap Eden hal in Amsterdam). Het was voor hem het beste concert dat hij heeft bijgewoond. De concerten die daarna kwamen waren ook goed, maar minder indrukwekkend als de eerste keer. Nadien is hij naar alle concerten van Mark Knopfler geweest. De verwachtingen voor dit concert waren hooggespannen. KTGC is een mooie cd waarvan live best wat mooie nummers zijn voort te brengen. Met True Love Will Never Fade gebeurde dat ook. Maar een nummer als The Scaffolder's Wife had Knopfler ook best mogen spelen, evenals Punish The Monkey. De meeste favoriete nummers werden desondanks gespeeld: Sultans Of Swing (iets te traag), Telegraph Road en Speedway At Nazareth. Ook had van Adriaan Tunnel Of Love best gespeeld mogen worden. Hoogtepunten waren Marbletown en Hill Farmer's Blues. Adriaan stond naast Mark Manche links in het midden. Ook hem viel het ouder publiek op, hoewel er toch best nog wat jongeren voor Mark Knopfler te porren zijn. De sfeer was goed, evenals het concert. Mocht Dire Straits ooit nog eens gaan optreden dan hoopt Adriaan op de eerste bezetting uit de beginjaren met David Knopfler, vooral omdat hij deze band nooit live heeft gezien en hij nog wel eens de allereerste nummers live wil horen die nu, op Sultans Of Swing na, niet meer gespeeld worden.

Eric Pardon
Eric Pardon is sinds 1985 Mark Knopfler fan. Zijn eerste concert was in de Groenoord Hallen in Leiden in 1985. Hij kan zich dat concert nog goed herinneren. Vooral de 20 minuten lange versie van Tunnel Of Love maakte toen veel indruk op hem. Sindsdien is hij regelmatig naar concerten van The Straits geweest en daarna naar Mark Knopfler solo. Eric keek uit naar het concert van 30 maart 2008. KTGC bevat een aantal mooie nummers, zoals In The Sky. Maar het meeste keek hij uit naar nummers van Sailing To Philadelphia. Die kwamen dan ook: What It Is, Sailing To Philadelphia en Speedway At Nazareth. Net als voor Mark Manche hoeft voor Eric Sultans Of Swing ook niet zo nodig gespeeld worden, alhoewel hij enorm kan genieten van het drumwerk van Danny Cummings. Lekker strak en elke klap raak. Ook Eric ziet Dire Straits nog graag eens een keertje optreden. Maar dan voornamelijk met de nummers die Mark Knopfler nu niet meer speelt, zoals uit de beginperiode van Dire Straits.

---

Fotoreportage Stefan Esselink

Stefan Esselink is maar liefst driemaal naar Mark Knopfler geweest. Van deze drie concerten heeft hij een serie fantastische foto's gemaakt. Zie Foto reportage Stefan Esselink.

---

Band line-up

• Mark Knopfler - gitaar en zang
• Guy Fletcher - keyboards en zang
• Danny Cummings - drums
• Glenn Worf - bas en zang
• Matt Rollings - keyboards
• Richard Bennett - gitaar
• John McCusker - viool, cittern en fluit

Setlist

1. Cannibals
2. Why aye man
3. What it is
4. Sailing to Philadelphia
5. True love will never fade
6. The fish and the bird
7. Hill farmer's blues
8. Romeo & Juliet
9. Sultans of swing
10. Marbletown
11. Daddy's gone to knoxville
12. Devil Baby
13. Speedway at Nazareth
14. Telegraph road
15. Brothers in arms
16. Our shangri-la
17. So far away
18. Going home

Meer over Dire Straits en Mark Knopfler is te lezen in mijn special Mark Knopfler en Dire Straits. Andere muziekrecensies zijn te lezen in mijn special CD en concertrecensies.