Boekbespreking: The Vast White

Het verhaal van 'The Vast White' begint met een lichtjes filosofische introductie van de archiefbewaarder Zopyrus die een nieuw werk voorschotelt voor de Keizerlijke Bibliotheek. Wat volgt, is een weergave daarvan.

Originele Titel: The Vast White – The Murderer’s Edge, Part 1
Uitgeverij: BlackWyrm Games
2008
Paperback
110 Blz.
ISBN: 978-0-9820067-0-2

Het verhaal

Onze verteller, Highdome, heeft de rol van verslaggever voor zijn regiment overgenomen van ene Old Brushle, een man die op een dag besloot om uit de loopgraven te springen om alleen, met enkel een speer in de handen, een tweehonderdtal boogschutters te chargeren. Highdome werd dan maar ‘gepromoveerd’, maar erg gelukkig lijkt hij daar niet om te zijn. Ondanks het feit dat zijn schrijfstijl naar eigen zeggen een stuk gedurfder en minder droog is dan die van zijn voorganger, verwacht hij immers niet nog lang te leven. Blijkbaar doet de leiding van zijn regiment het niet al te goed, waardoor de kansen dat zijn verslagen ooit als te aanstootgevend zullen ervaren worden door hemzelf op haast nihil worden geschat.

De verwachting van onder andere Highdomes collega-soldaat Shortround is dat leider Horsehead een machtige spreuk aan het voorbereiden is die een komende charge moet ondersteunen. Het probleem is echter dat nog niemand Horsehead ooit krachtige magie heeft zien gebruiken, waardoor onze verteller heel wat minder geloof hecht in een dergelijke strategie. Wanneer de luitenant van Highdome de opdracht doorgeeft om binnen enkele dagen uit de loopgraven te klimmen, het aanpalende niemandsland in bezit te nemen en dan het kamp van de vijandelijke Padisha aan te vallen voor de tegenstanders beseffen wat er aan het gebeuren is, wordt het al snel duidelijk dat er een paar belangrijke problemen zijn met die strategie. Bevelen zijn echter bevelen en ons hoofdpersonage begint zijn manschappen te verzamelen. Het duurt niet lang voor de toverij die wordt gebruikt verschrikkelijk verkeerd gaat en de leden van het Rode Regiment meer bezig moeten zijn met het overleven in de bloedhete woestijn dan met het verschalken van de vijand…

Verduidelijking

Even een verduidelijking: auteur Jason Walters, een van de krachten achter Hero Games en sinds kort ook BlackWyrm Games, is een goede vriend van deze auteur. Onze vriendschap is ontstaan uit communicatie rond recensie-exemplaren van Hero Games, verdiept tijdens persoonlijke ontmoetingen tijdens conventies, geconsolideerd in tientallen e-mails en nog meer verstevigd tijdens twee dagenlange verblijven in Jasons ranch, die naar alle waarschijnlijkheid zullen evolueren tot jaarlijkse uitstapjes. Goede vrienden zijn echter ook altijd eerlijk tegen elkaar, iets wat we beiden voldoende hebben opgemerkt tijdens verhitte discussies over wereldproblematiek, milieuoverwegingen en – natuurlijk – de Europese en Amerikaanse politiek. Wie Jason kent – een overtuigde Republikein, wapenliefhebber en natuurmens, die van San Francisco naar het midden van de Black Rock Desert is verhuisd om samen met zijn sympathieke vrouw Tina zo zelfstandig mogelijk te kunnen leven – weet dat zijn liefde voor de woestijn en zijn eigen overtuigingen vaak sterk gereflecteerd worden in zijn werk.

Recensie

The Vast White is een fantasyroman, maar denk vooral niet dat je daaruit iets kunt afleiden over het verhaal. Dit is geen high fantasy en geen The Lord of the Rings. Er is geen Cugel die met zijn gladde tong en gewaagde exploten de lezers amuseert, geen Elric wiens beslissingen het lot van hele naties zullen bepalen en geen Rincewind die ons hardop doet lachen. In de plaats daarvan krijgen we Highdome, een lichtjes cynische militair die vooral probeert te doen wat hem wordt opgedragen, maar dan zonder schrik te hebben om zijn eigen mening te verkondigen. Highdome is geen held, maar staat wel symbool voor het soort persoon die Jason zelf enorm respecteert: een gewone, hardwerkende ambachtsman met het hart op de tong. Dat het ambacht in dit geval vooral bestaat uit het zo effectief mogelijk doden van anderen, maakt daarbij weinig uit. Het verhaal had evengoed een veeboer, een landbouwer of een fabrieksarbeider als centrale figuur kunnen hebben. In zekere zin is Highdome een ‘redneck’ zonder de pejoratieve bijklank die dat woord heeft. Jason houdt van Sarah Palin omdat hij vindt dat ze praat als een echt iemand van vlees en bloed waarmee hij kan relateren, als iemand die simpel is en niet de last van een correcte etiquette met zich meedraagt, en in zekere zin zijn ook Highdome en zijn ruwe strijdmakkers zo.

Tijdens de eerste pagina’s komen we vooral veel te weten over hoe Highdome naar de dingen kijkt. Jason schrijft het allemaal neer als een stream of consciousness, overpeinzingen die soms van de hak op de tak springen, zonder dat er telkens een duidelijke structuur aanwezig is. Dat zorgt ervoor dat alles echt aanvoelt, maar ook dat de kost die wordt voorgeschoteld soms zwaar op de maag ligt. Onze Highdome wijdt soms – schijnbaar onnodig – wat uit over de dingen voor er terug wordt overgeschakeld naar een vlotte vertelstijl, maar die keuze van de auteur is zeker verdedigbaar. Er worden aanvankelijk misschien iets teveel personages voorgesteld, maar al gauw begint er meer te gebeuren. Na een tijdje krijgen we meer dialogen te lezen en wordt er niet te vaak meer een zijpad gekozen, waardoor het gemakkelijker wordt om meegezogen te worden in het verhaal.

Dat verhaal heeft – zoals reeds gezegd – weinig te maken met heroïsche fantasy. The Vast White speelt zich af op een heel ander niveau: dat van vriendschap, plicht, patriottisme en moed. Voor een Europees publiek kan het soms even slikken zijn, maar wie affiniteit heeft met een rechtsere Amerikaanse denkstijl, of wie bereid is om beter te leren hoe een Republikein denkt, zal de ervaring ongetwijfeld boeiend vinden. Het genre zelf doet er zelfs niet echt toe. Ja, de namen van de personages doen ons er geregeld aan denken dat we hier met fantasy te maken hebben en er is magie en zwaardkunst, maar de manier waarop de personages spreken lijkt veel moderner te zijn dan we vaak in dit genre aantreffen. In die mate, zelfs, dat enkel een lichte verandering in achtergrond nodig is om het verhaal te transponeren naar eender welke moderne veldslag. Het is een mes dat aan twee kanten snijdt. Soms wil je als lezer ook in de dialogen meer ondergedompeld worden in de fantasy, maar tegelijkertijd lijken de personages vaak uit het hedendaagse leven gegrepen. Persoonlijk voelden we weinig affiniteit voor deze heerschappen, maar we herkenden er wel enkele vrienden in, niet in het minst Jason zelf. Wanneer je dit boek dan leest met een open geest en een respect voor andere wereldbeelden, volgt de beloning al snel. Het gebeurt immers niet elke dag dat een verhaal dat intrinsiek over broederschap handelt zo effectief wordt verteld in een dergelijk genre, en er is weinig dat de lezer ervan afleidt. Draken, magische schatten en oeroude relikwieën; ze zijn allemaal ver te zoeken. Er is geen kwaadaardige heerser en er is geen duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad. Magie wordt gebruikt als werktuig om bepaalde evenementen in gang te zetten, maar nooit handelt The Vast White over de evenementen zelf. Dit is een boek over hoe de gebeurtenissen beleefd worden, over hoe anderen reageren, over hoe vriendschappen evolueren onder stress en over wat strijdmakkers tegen elkaar zeggen wanneer ze niet voor hun generaal of de televisie moeten verschijnen. En daarin is deze novelle grotendeels uniek.

Toch is The Vast White soms moeilijk om te lezen, maar dat heeft niets te maken met Jasons schrijfstijl, wel met de lay-out. Het boek telt maar 110 pagina’s, maar het lettertype is klein en er zijn geen spaties tussen de paragrafen. Jammer, want grotere letters en meer witte ruimtes hadden ook het lezen wat aangenamer en luchtiger kunnen maken. Laat dat of de matige cover echter geen reden vormen om The Vast White niet aan te schaffen, want binnenin is voldoende te vinden om de aandacht lang genoeg vast te houden. *** © 2008 - 2010 Dvandereyken, gepubliceerd in Recensies (Kunst en Cultuur) op 29-09-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Dvandereyken is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Populairste videogames ter wereld: De bekende Game-magazine Edge heeft een Top100 samengesteld in 260 pagina's, deze kwam uit in Engeland. De Top 100 werd al bekendgemaakt en op de eerste plaats stond een Ni…
• Recensie: Mel Hartman – De fantasiejagers: Mel Hartman creëert in haar boek ‘De fantasiejagers’ een nieuwe wereld, namelijk de wereld van onze dromen. Vampiers, heksen, elven, weerwolven en andere aparte wez…
• Boekrecensie: Sisi's winterlied - Lucas Zandberg: Sisi's winterlied is de debuutroman van Lucas Zandberg. Het beschrijft het leven van keizerin Elisabeth van Oostenrijk voor en na de dood van haar enige zoon…
• Straight Edge, een aparte levensstijl: Een leven zonder drugs, alcohol of roken. En daar bovenop een monogaam seksleven. Veel mensen zouden het niet kunnen, maar sommigen maken er hun levensdoel van. Zij vol…
• Recensie: Terry Pratchett – De waarheid: Humor en fantasy gaat heel goed samen. Dat bewijst Terry Pratchett keer op keer. Zijn boek de waarheid gaat over een nieuwskrant. Maar of dat allemaal zo goed verloop…

Bronnen en/of referenties

• Meer info: http://www.blackwyrm.com/Products.htm