Boekrecensie: Golan (we leven nog) – Jits Wijnalda

Golan -we leven nog- is een boek uit 1997 van Jits Wijnalda. Het boek gaat over het wel en wee van een Joodse jongeman die een tijd in Israël verblijft op zoek naar zijn Joodse identiteit. Vanaf 1967, na de Zes Daagse Oorlog tot en met de Jom Kippoer oorlog verblijft hij in Israël in de kibboets. Het boek bevat een persoonlijk verslag van zijn twijfels over de Israëlische samenleving die leeft op een vulkaan.

Gegevens

• titel: Golan – we leven nog
• auteur: Jits Wijnalda
• jaar: 1997
• uitgeverij: Ellesy
• ISBN: 907028233x

Inhoud van het boek "Golan, we leven nog"

Een Nederlandse Jood besluit in 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog het Nederlandse leger te verlaten. Als kind van een Joodse moeder is hij opzoek naar zijn Joodse identiteit. Hij zet alles in om een nieuw bestaan in Israël op te bouwen. Hij zwerft langs vele kibboetsiem en geliefden. Steeds botst zijn idealisme met de harde realiteit van het land. Vooral de Jom Kippoer oorlog doet hem beseffen dat hij als militair veel verschrikkingen en angsten moet doorstaan. Het boek doet verslag van de kibboets eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Tevens is het een verslag van een jongeman die op zoek is naar zijn Joodse identiteit. Hij maakt ook de herovering van de Golan mee, een gebied dat nog steeds een splijtzwam vormt tussen Israël en Syrië. Het leven in de kibboets tussen twee Arabische dorpen plaatsen hem voor grote gewetensvragen.

Mening Etsel over het boek "Golan, we leven nog"

Mijn eerste indruk was dat dit boek nogal wat rommelig overkwam. Misschien kwam dat omdat de auteur op zoek is naar zijn Joodse identiteit en dat dit nogal voor wat verwarring in zijn hoofd zorgt. Steeds weer heen en weer geslingerd worden tussen ideaal en realiteit. De periode die wordt beschreven 1967-1973 was voor het land Israël een bijzondere tijd. Enerzijds was men in 1967 enorm trots op de prestaties van het leger dan zoveel gebied wist te veroveren; anderzijds was er de grote angst in 1973 dat de staat Israël wel eens definitief voorbij kon zijn. Hoewel het om een persoonlijk verslag gaat in dit boek, miste ik toch de algemene sfeer van Israël op de achtergrond. Ook vond ik de uitwerking van zijn zoektocht naar zijn Joodse identiteit niet sterk beschreven. Wat betekent het voor de hoofdpersoon om Joods te zijn? Duidelijk is dat hij niet veel van religie moet hebben. Maar wat betekent Jood-zijn dan wel voor hem? Zijn Joodse moeder is niet ongeschonden uit de oorlog gekomen en dat de hoofdpersoon niet een bepaald normale jeugd heeft gehad. Pas in Israël wordt hij volwassen tijdens zijn leven in de kibboets en tijdens de oorlog met Syrië.

Op de één of andere manier spreekt dit boek me niet zo aan. Misschien komt het ook vanwege een andere kijk op de staat Israël. Wat mij bijvoorbeeld altijd wat irriteert is dat sommige Joden steeds weer het recht op het land ter discussie stellen. Waarom denken ze toch altijd dat het land is afgepakt van de Palestijnen? Hadden de Palestijnen dan een eigen land? Kenden de Palestijnen geen andere overheersers? En wie bepaalt eigenlijk dat alleen de 'oorspronkelijke' bewoners Palestijnen genoemd mogen worden? En als Joden dan niet in Palestina mogen wonen, mogen ze dan wel ergens anders wonen? Als je in Nederland zegt dat Turken hier niet mogen wonen dan word je meteen voor een racist uitgemaakt. Waarom mag het dan wel over Joden gezegd worden die in Palestina c.q. de Westbank wonen? Overigens twijfelt de hoofdpersoon niet over de Golan. Die kan gewoon in Joodse handen blijven.

Meer informatie in onze special Recensies boeken Israël/Midden-Oosten (deel III). Meer informatie: Boeken over Israëlisch leger en geheime diensten I.