Recensie: Herinnering aan mijn droeve hoeren

"Voor mijn negentigste verjaardag, wilde ik mezelf trakteren op een waanzinnige liefdesnacht met een jonge maagd." Het is een eerste zin die alleen de Colombiaanse grootmeester van de betoverende literatuur kan schrijven, en die alleen in zíjn woorden kan worden gevolgd door een onverwacht mooi verhaal.

Die jonge maagd is het veertienjarige meisje Delgadina, dat de hoofdpersoon heeft besteld bij Rosa Cabarcas, "de eigenares van een clandestien huis", waarvan de oude man tot twintig jaar terug een vaste bezoeker was. De man heeft in zijn bijna negentigjarige leven namelijk enkel de betaalde liefde gekend en niet zo zuinig: "Twee- of driemaal per week sliep ik in de rosse buurt en wel in zulk gevarieerd gezelschap dat ik tweemaal tot de klant van het jaar werd uitgeroepen."

Nu, op zijn negentigste verjaardag, beleeft de man een nacht met Delgadina, die de hele nacht slapend én als maagd doorbrengt, en wordt hij voor het eerst verliefd. Deze verliefdheid, iets compleet nieuws voor de hoofdpersoon, gaat zijn hele leven beheersen. Zijn wekelijkse column in de krant wordt een wekelijkse liefdesbrief en de man geeft al het geld dat hij niet heeft, uit aan cadeaus voor Delgadina. Die cadeaus legt hij neer op de kamer waar het meisje al hun gezamenlijke nachten slapend doorbrengt, zodat zij ze zal vinden als ze, na zijn vertrek, ontwaakt. Zo, liggend naast en kijkend naar een slapend meisje, is de oude man het gelukkigst.

Herinnering aan mijn droeve hoeren is een mooi portret van ouderdom, van de toekomst van een negentigjarige, maar ook van een leven dat niet geworden is wat ervan werd verwacht, het leven van een bijzondere mens in een bijzondere leefomgeving. Dingen die Márquez in al zijn boeken beschrijft in een taal zoals alleen hij die kan gebruiken. Ik wil u deze zin niet onthouden: "Haar laatste vaste rampetamper, een gelukkige neger uit Camagüey die Jonas de Galeiboef werd genoemd, was een van de grootste trompettisten van Havanna geweest tot de dag dat hij bij een treinongeluk zijn brede grijns verloor."

Het boek is vertaald door Mariolein Sabarte Belacortu, die meer van Márquez' werk onder handen heeft genomen en het mijns inziens zeer goed doet. Het enige minpunt dat ik kan ontdekken, is dat de redactie waarschijnlijk onder grote tijdsdruk heeft plaatsgevonden, wat een paar vervelende taalfouten tot gevolg heeft gehad.

Herinnering aan mijn droeve hoeren is met zijn 128 bladzijden een dun boekje en kan alleen daarom al vanzelfsprekend niet reiken tot de haast eenzame hoogte van Honderd jaar eenzaamheid, maar het is zeker een meesterlijk taalkunstwerk, zoals het Márquez betaamt. Hopelijk blijft de geniale verteller nog minstens zo lang schrijven als de verliefde negentigjarige. © 2007 - 2009 Theefiets, gepubliceerd in Recensies (Kunst en Cultuur) op 26-07-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Theefiets is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Gabriel Garcia Márquez en het Magisch Realisme: Of hij nou korte verhalen, epische boeken of non-fictie schrijft, ‘Gabo’ is en blijft een briljante verteller. Zijn schrijven is een eerbetoon aan de kracht va…
• Gabriel Garcia Márquez – Honderd Jaar Eenzaamheid: In dit meesterwerk beschrijft Márquez de geschiedenis van een geïsoleerd Colombiaans stadje, Macondo, en van de familie die het stadje heeft gesticht, de Bu…
• Het Daguerrotype - wetenschap of kunst?: Met de explosieve groei van de digitale fotografie in de particuliere markt weet zeker de jongste generatie straks niet meer hoe fotos maken vroeger ging: met filmrol…
• Televisieserie Go Diego Go: Go Diego Go is een tekenfilmserie die gaat over Diego een jongen van 8 jaar. Met zijn beste vriend Baby Jaguar beleeft hij spannende avonturen waarin hij samen met de televisiekij…
• WK voetbal 1998: In 1998 was het de beurt aan Frankrijk om het 16e Wereld Kampioenschap voetbal te organiseren. Om meer landen meet te kunnen laten spelen tijdens het toernooi, is ervoor gekozen tijdens de g…

Bronnen en/of referenties

• Gabriel García Márquez: Herinnering aan mijn droeve hoeren (Amsterdam 2004)