Het ruige landschap en harde klimaat van Tibet

Tibet heeft veel verschillende landschappen. Het bestaat uit hoge bergen waarvan het Himalaya-massief het bekendste is. Verder ontspringen in deze Chinese autonome provincie veel grote rivieren, herbergt het veel bergmeren, kale hoogvlakten en valleien en uitgestrekte graslanden. Er zijn zelfs oerwouden in het oosten van Tibet. Die verscheidenheid is één van de redenen dat er zoveel soorten planten en dieren zijn.

De hooggebergten van Tibet

Tibet wordt omgeven door bergen. Het Tanggula-gebergte in het noorden, de Himalaya in het zuiden, het Henduan-gebergte in het oosten, het Kunlun-gebergte in het westen en de Nyainqentanglha-gebergte en Kangdese-gebergte in centraal-Tibet. Veel bergen zijn bedekt met eeuwige sneeuw. Het Himalaya-gebergte of Himalaya's is het bekendste en op de Andes na het grootste bergmassief ter wereld. Himalaya betekent in het Tibetaans 'plaats van de sneeuw' (hima=sneeuw en alaya=verblijfplaats). Op de grens van Tibet en Nepal ligt 's werelds hoogste berg, de Mount Everest (8848 m). In het Tibetaans heet hij Qomolangma, hetgeen 'Godinnenberg' betekent. Door de annexatie van Tibet door China in 1951 werden westerlingen niet toegelaten en werden de hoogste Himalayatoppen in de jaren die volgden bedwongen vanuit Nepal. Zo werd de top van de Mount Everest voor het eerst bereikt in 1953 door de Nieuw-Zeelander Edmund Hillary en zijn Nepalese gids Sherpa Tenzing Norgay.

Het landschap

Tibet bevat enorme uitgestrekte graslanden, vooral in het noorden, en heeft daarmee één van de grootste weidegrondgebieden ter wereld. Daar lopen miljoenen schapen en koeien rond. In de streek ten zuiden van de rivier de Yangtze was oorspronkelijk ook veel grasland, maar tegenwoordig is dit berwerkt tot landbouwgrond. Dit gebied wordt ook wel 'het land van de overvloed' genoemd vanwege het milde klimaat. In sommige delen van Tibet vindt men oerwouden, vooral in het oosten. Hier komen veel soorten dieren en planten voor, zoals tijgers, lynxen, luipaarden, oerang-oetangs, beren , wolven, wilde paarden, vossen en antilopen. Sommige dieren worden met uitsterven bedreigd omdat ze producten leveren die geneeskrachtig zouden zijn en daarom vaak gedood worden. In Tibet ontspringen veel rivieren. De grootste zijn de Yangtze (Jangtsekiang of Blauwe rivier) en de Huang He (de Gele rivier), de langste rivieren van Azië, die door China stromen. Verder heb je de Mekong en de Salween die respectievelijk in Birma en Vietnam in zee uitmonden. De Brahmaputra (Tsangpo in het Tibetaans) stroomt naar het zuiden en mondt in Bangladesh uit in de Indische Oceaan. In totaal zijn er ook meer dan 1500 meren in Tibet, voor het merendeel bergmeren die gevoed worden door gesmolten sneeuw. De grootste zijn Nam Tso, Seling Tso, Yang Cho Tso en Tangra Tso. Deze meren zijn erg visrijk. Nam Tso is het grootste meer in Noord-Tibet. Het water is zo helder dat je wel tien meter diep kunt kijken.

Grondstoffen en energiebronnen

Tibet bezit veel natuurlijke grondstoffen. Zo ligt hier de grootste kopermijn van Azië. Ook worden o.a. goud, ijzer, magnesium, chroom, steenkool, olie, zwavel, uranium en plutonium in de bodem gevonden. Daarnaast is Tibet rijk aan natuurlijke energiebronnen. Allereerst zijn er de vele rivieren die met de aanleg van stuwdammen de nodige energie leveren. Bovendien zijn er in het land enkele warmwaterbronnen, die gratis energie opleveren.

Het klimaat

Tibet heeft een groot oppervlakte met verschillende landschappen. Vandaar dat het meerdere klimaten heeft. In sommige gebieden is er -mede door de hoge ligging- sprake van een extreem klimaat met strenge winters. In de zon kan het soms warm zijn, maar een moment later in de schaduw kan het vriezen. In feite heeft Tibet een vrij droog klimaat, waar de temperatuur in de zomer ook flink kan oplopen. Omdat het land zo hoog ligt en aan de zuidkant wordt begrensd door het Himalaya-gebergte, valt er niet veel regen. Dit hooggebergte houdt de wolken tegen, zodat de meeste regen in buurland Nepal valt. Toch zijn er wel vaak wolken en mist aanwezig in het landchap. Ze kruipen tussen de bergtoppen en blijven in de valleien hangen. In noordelijk Tibet, waar o.a. het Chang Tangplateau ligt, is het klimatologisch het hele jaar winter.

Het noordoosten is 's winters erg sneeuwrijk, maar in de dalen is de temperatuur een stuk milder. Centraal-Tibet heeft een vrij gematigd klimaat. In het zuidoosten is het een stuk warmer. Vandaar ook de subtropische begroeiing. Ook in 's lands hoofdstad Lhasa kan het aangenaam zijn met zomerse temperaturen tot 25°C en niet al te koude winters, zoals in de rest van het land. De zonnestraling is zeer sterk in Tibet. Het zonlicht in Lhasa is zo sterk dat de stad de bijnaam 'Stad van het Zonlicht' heeft gekregen. De periode vanaf april tot oktober is de beste tijd om Tibet te bezoeken. De koudste maanden, december tot februari, worden dan vermeden.