InfoNu.nl > Kunst en Cultuur > Geschiedenis > Israël in vogelvlucht: geschiedenis van het land

Israël in vogelvlucht: geschiedenis van het land

Israël in vogelvlucht: geschiedenis van het land Israël kent een lange geschiedenis die bijna 4000 jaar geleden begon met Abraham. Er zijn tijden geweest van joodse staatsschap, maar ook tijden van verdrukking of autonomie. Maar altijd hebben er wel joden in het land Israël gewoond. In dit artikel wil ik een beknopt overzicht geven van de geschiedenis van Israël.

Bijbelse tijden (3000 - 538 voor de gewone jaartelling)

De joodse geschiedenis begint in de eerste helft van het tweede millenium voor de gewone jaartelling met de aartsvaders, Abraham, zijn zoon Izaak en zijn kleinzoon Jakob. Vanwege hongersnood werden Jakob en zijn zonen gedwongen naar Egypte te emigreren, waar hun afstammelingen slaven werden. Enkele eeuwen later nam Mozes zijn volk uit Egypte en leidt hen terug naar het Land Israël. Het joodse volk zwierf 40 jaar door de woestijn waar zij de Tora van God ontvingen. De Tora gaf vorm en inhoud aan het monotheïstische geloof van hun aartsvaders.

Onder bevel van Jozua veroverde de Israëlietische stammen het land en vestigden zich er. Ze vormden alleen een eenheid als er dreiging van buitenaf kwam. Ze werden dan geleid door de richteren. Saul werd de eerste koning van Israël. Zijn opvolger koning David verenigde de stammen en maakte Jeruzalem tot hoofdstad van Israël (1000 voor de gewone jaartelling). Koning Salomo, de zoon van David, breidde het koninkrijk uit. Ook bouwde deze de Heilige Tempel. Na Salomo's dood viel het koninkrijk uiteen in twee delen: Israël (met hoofdstad Samaria) en Juda (met hoofdstad Jeruzalem). De rijken leefden naast elkaar gedurende de volgende twee eeuwen, geleid door joodse koningen en gewaarschuwd door profeten met betrekking tot sociale rechtvaardigheid en het nakomen van de Wet.

Het koninkrijk Israël werd door de Assyriërs overlopen in 722 voor de gewone jaartelling en haar mensen werden verspreid (de tien verloren stammen). Juda werd door de Babyloniërs veroverd in 586 voor de gewone jaartelling. De Tempel werd vernietigd en de meerderheid van de joodse bevolking kwam in Babylonië terecht.

Perioden van joods zelfbestuur (538-60 voor de gewone jaartelling)

Na de verovering van het Babylonische Rijk door de Perziërs (538 voor de gewone jaartelling), keerden vele joden terug naar Juda, de Tempel in Jeruzalem werd hetbouwd en het joodse leven in het land hersteld. Voor de volgende vier eeuwen werd de joden een grote mate van zelfbestuur toegestaan onder Perzische en Hellenistische overheersing. Toen een serie maatregelen werden opgelegd door de Seleucidische Syriërs om de joodse godsdienst te onderdrukken brak er een opstand uit onder de leiding van de Maccabeeën (in 166 voor de gewone jaartelling) wat resulteerde in de oprichting van een onafhankelijk joods koninkrijk onder de joodse koningen van de Hasmonietische dynastie die ongeveer 80 jaar duurde.

Onder vreemde overheersing (60 voor de gewone jaartelling tot 1948)

Vanaf 60 voor de gewone jaartelling kwam het land langzaam onder invloed van de Romeinen. In een poging zichzelf te bevrijden lanceerden de joden een aantal opstanden met als hoogtepunt het jaat 66. Na vier jaar strijd onderdrukte Rome Juda, brandde de Tweede Tempel af en verlieten veel joden het land. De laatste weerstand tegen Rome werd gevoerd door zo'n 1000 joden op de Massada wat eindigde in een massale zelfmoord. Het werd een symbool van joodse strijd om vrijheid in haar eigen land.

Onder Romeinse (70-313) en Byzantijnse (313-636) hegemonie bleven er joden in het land wonen en ontwikkelden hun eigen wettelijke, educatieve en culturele instituties. De joods religieuze boeken Misjna en Talmoed kwamen tot stand. De wetten ervan worden nog steeds nageleefd door religieuze joden.

Een andere belangrijke joodse opstand was de Bar Kochba Revolutie in 132 die resulteerde in het opzetten van een onafhankelijke enclave in Judea met Jeruzalem als haar hoofdstad. Drie jaar later werd Bar Kochba echter verslagen door de Romeinen. Om de joodse binding met het land uit te wissen werd Jeruzalem Aelia Capitolina genoemd en Israël werd Palestina genoemd.

Na de 7de eeuw waren er de volgende overheersers in het Land Israël:
  • Arabieren (636-1091)
  • Seljoeken (1091-1099)
  • Kruisvaarders (1099-1291)
  • Mammelukken (1291-1516)
  • Ottomaanse Turken (1517-1917)
  • Britten (1918-1948)

Gedurende deze eeuwen bleven er altijd wel joden wonen in het Land Israël. Soms veel, soms weinig. Vanaf de 19de eeuw kwamen meer joden terug naar Israël.

Zionisme

Het verlangen op een dag terug te keren naar Zion is het aandachtspunt geweest van het joodse leven in de diaspora voor vele eeuwen. Aan het eind van de 19de eeuw nam het zionisme als nationale beweging toe als antwoord op de vervolgingen en onderdrukking van joden in Oost-Europa en de desillusie van emancipatie van joden in West-Europa. Op het eerste zionistische congres werd de zionistische beweging omgevormd tot een politieke organisatie die het joodse volk opriep naar het Land Israël terug te keren. Vele joden beantwoordden die oproep en gingen naar Israël. Er werden moerassen drooggelegd, heuvels bebost, industrie opgericht en steden en dorpen gebouwd. Gemeenschappelijke instituties en diensten werden opgezet en de Hebreeuwse taal nieuw leven ingeblazen. De Britten stemden in met een Nationaal Tehuis voor de joden. Ondertussen werd een deel van Palestina weggegeven aan het Hashemitisch Koningshuis die oorspronkelijk uit Saoedie Arabië kwam. Dit deel van Palestina werd Jordanië genoemd. Zodoende bleef alleen nog het westelijk deel van Palestina over voor de joden. Maar extremistische Arabieren pikten dit niet en vielen joden alsook gematigde Arabieren aan. Tegelijkertijd beperkten de Britten joodse immigratie, zelfs na WO II werd de restrictie niet opgeheven. Om die reden organiseerden de joden 'illegale' immigratie (Alijah Bet). Zo werden 85.000 joden het land binnen gesmokkeld. In 1947 belsoot de VN om westelijk Palestina in een joods en Arabisch deel te verdelen. De joden accepteerden het plan; de Arabieren verwierpen het.

De Staat Israël

Op 14 mei 1948 verklaarde Israël zich onafhankelijk. Minder dan 24 uur later vielen Arabische legers de nieuwe staat aan. Er werd tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog meer dan een jaar gevochten. In juli 1949 werden de bestandslijnen gemarkeerd. In de Onafahaankelijkheidsverklaring staat dat Israël zijn hand uitreikt naar al zijn buurlanden en hun volken in een aanbod voor vrede en goede buurtschap. Deze oproep werd door de Arabische landen verworpen. Arabische terreurakties tegen Israëlische burgers bleven voortgaan met de hulp en aanmoediging van Arabische Staten. Daarnaast waren er economische en diplomatieke boycots, werden scheepvaart rouetes geblokkeerd en waren er grote oorlogen in 1956, 1967, 1973, 1982 en 2006.
De cyclus van verwerping werd doorbroken door Anwar Sadat, de Egyptische president die in november 1977 in Jeruzalem arriveerde op uitnodiging van premier Menachem Begin. Het bezoek leidde tot een vredesverdrag in 1979 en de formulering van de Camp David Akkoorden voor vrede in het Midden Oosten en zelfbestuur voor de Palestijnen in Judea, Samaria en Gaza.

Op 30 oktober 1991 werd in Madrid een grote vredesconferentie gehouden waaraan Israël, Syrië, Libanon, Jordanië en de Palestijnen deelnamen. Hieruit volgden bilaterale onderhandelingen en multilaterale besprekingen.

In 1993 was er een belangrijke doorbraak met de Principe Verklaring ondertekend door Israël en de PLO. Er kwam zelfbestuur voor de Palestijnen in Gaza en Jericho. In 1995 werd dit uitgebreid naar andere delen op de Westelijke Jordaanoever. Verder kwam er in 1994 vrede tussen Israël en Jordanië.

In 1997 ondertekenden Israël en de Palestijnse Autoriteit het Hebron Protocol en Israël trok zich terug uit het Arabische gedeelte van Hebron. In 1998 werd het Wye River Memorandum ondertekend. In 1999 volgde het Sharm el-Sheikh Memorandum waarbij Israël zich verder terugtrok en gevangen vrijliet.

In 2000 mislukte de Camp David Ontmoeting waarbij de Palestijnen vergaande voorstellen van de Israëli's verwierpen. Het leidde tot de Tweede Intifada (Al Aksa Intifada).

In 2005 trok Israël zich eenzijdig terug uit de Gaza-Strook. Het heeft niet tot verdere vrede geleid. Hamas heeft de Palestijnse Autoriteit verjaagd en schiet dagelijks raketten af op Israël.

In november 2007 was er een Midden-Oosten top. Hierbij is afgesproken voor nieuwe onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit die alleen nog op de Westelijke Jordaanoever zit.

Lees verder

© 2008 - 2019 Etsel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Bijbels Christen Zionisme: wat geloven christen zionisten?Bijbels Christen Zionisme: wat geloven christen zionisten?Christen zionisten zijn christenen die geloven dat de terugkeer van de Joden naar het Heilige Land, Eretz Yisrael, en de…
Noachieden: Zionisme en racisme – Elie WieselIn zijn boek 'Een Jood vandaag' heeft Elie Wiesel een artikel geschreven over Zionisme en racisme. Het was naar aanleidi…
Geschiedenis Jodendom: Moderne stromingen – ZionismeGeschiedenis Jodendom: Moderne stromingen – ZionismeOnder Theodor Herzl hield het Joods nationalisme op een filantropische en godsdienstige stroming te zijn. Het werd nu ee…
Boekrecensie: Encyclopedie van de Joodse geschiedenisrecensieBoekrecensie: Encyclopedie van de Joodse geschiedenisEncyclopedie van de Joodse geschiedenis onder redactie van Ilanit Shamir en Shlomo Shavit geeft enorm veel informatie ov…
Boekrecensie: Historisch overzicht over Israël – W. de LangerecensieBoekrecensie: Historisch overzicht over Israël – W. de LangeWiesje de Lange, een nationaal-religieuze Nederlandse Jodin woonachtig in Israël, heeft voor Christenen voor Israël (Cha…
Bronnen en referenties
  • Ministerie van buitenlandse zaken Israël

Reageer op het artikel "Israël in vogelvlucht: geschiedenis van het land"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

An, 14-02-2012 20:33 #3
Precies infoteur, er word van ons verwacht om alles te ontkennen wat Joods en wat v.d. Joden is, het feit dat de Joden daar al 5500 duizend jaar woonden en de arabieren (de zogenaamde palestijnen) daar pas na de 7e eeuw na christus kwamen doet dit soort mensen weinig! Het is pure Jodenhaat, alleen wil men dat niet toegeven, men wijst de vinger naar Neo Nazi's, maar wat is het verschil tussen deze mensen en hen?!

Sanne, 05-04-2010 18:26 #2
Een verhaal zoals hierboven wat de geschiedenis van een land moet voorstellen hoort ALLE geschiedkundige feiten te bevatten. Dit is een eenzijdig verhaal waarin enkel wordt gesproken over het lijden van de Joodse bevolking. De Palestijnse kant (en hun lijden) wordt volkomen wordt onderbelicht. Ik sluit mij daarom volledig aan bij Edo. Uit de reactie van u, infoteur, wordt overigens alleen maar duidelijk dat het u gaat om het ondersteunen van de Joodse aanspraak op het land en niet om het onpartijdig vermelden van geschiedkundige feiten. I rest my case.

Edo, 13-08-2009 10:00 #1
Wederom een artikeltje dat de complexe kwestie die is ontstaan met het uitroepen van de staat Israel eenzijdig belicht. De schrijver realiseert zich blijkbaar niet dat de tijd waarin dergelijke schrijfsels in het voordeel van de Israelische staat konden werken waar het de positieve beeldvorming betreft al tijden achter ons ligt.
Het levert slechts een ding op en dat is geschikt lesmateriaal om leerlingen op de middelbare school het onderscheid tussen historische feiten en eenzijdige interpretatie hiervan te laten onderzoeken. Reactie infoteur, 13-08-2009
Ik snap het probleem niet. Vindt u dat ik geen melding mag maken van de Joodse connectie met het land? Tegenwoordig probeert men alles te doen om de Joodse aanspraak op het land te ontkennen, terwijl de geschiedenis toch duidelijk anders luidt.

Infoteur: Etsel
Laatste update: 04-07-2018
Rubriek: Kunst en Cultuur
Subrubriek: Geschiedenis
Special: Israël
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 3
Schrijf mee!