InfoNu.nl > Kunst en Cultuur > Oorlog > Grenswijzigingen Israël vanaf de oudheid tot heden

Grenswijzigingen Israël vanaf de oudheid tot heden

Grenswijzigingen Israël vanaf de oudheid tot heden Israël heeft in de loop der geschiedenis al heel wat grenswijzigingen meegemaakt. Het eerste Koninkrijk stond onder leiding van David. Het was het begin van de Joodse soevereiniteit. Zelfs na de vernietiging van het Koninkrijk Herodus bleven er altijd Joden in het Land Israël wonen. In de moderne tijd keerden Joden massaal terug naar Israël. Aanvankelijk stond het land nog onder Britse Mandaat. Maar in 1948 werd Israël weer onafhankelijk. Vanwege vijandschap van de buurlanden moest Israël vele oorlogen voeren waarbij de grenzen meerdere malen wijzigden. Anno 2018 lijken de grenzen min of meer stabiel te zijn, alhoewel nog steeds een vredesregeling met de Palestijnen tot stand moet komen waarbij mogelijk landruil zal plaatsvinden.

Het Oude Israël

De Koninkrijken van David en Salomo 1077-997 voor de gewone jaartelling

Koning David regeerde Israël vanaf 990 tot 968 voor de gewone jaartelling; en zijn zoon Koning Salomo regeerde na hem tot 928 voor de gewone jaartelling. David vergrootte zijn koninkrijk en bracht het tot een grote politieke en militaire macht. Salomo heerste over alle koninkrijken ten westen van de rivier de Eufraat van Tiphsa tot Gaza; hij leefde in vrede met al zijn buren (I Koningen, 4-24).

Het Koninkrijk van Herodes 30 voor de gewone jaartelling tot 70 na de gewone jaartelling

Koning Herodes van Edomitische afkomst, was koning van Israël van 40 voor de gewone jaartelling tot 4 na de gewone jaartelling. Het werd aangesteld door Rome en veroverde het koninkrijk van de Hasmoneeën. Toen Augustus keizer van Rome werd in het jaar 30 voor de gewone jaartelling, toonde Herodes zijn loyaliteit aan hem en Augustus beloonde hem door het toevoegen van Jericho, de kust regio ten zuiden van Dor en de regio ten oosten van het Meer van Galilea. In 23 voor de gewone jaartelling kreeg Herodes de Bashan, Horen en Tarchon regio's en drie jaar later de Golan Hoogvlakte.

Joden in Palestina - grenzen van Palestina

Joodse gemeenschappen in het Land Israël tussen de 7de en 11de eeuw van de gewone jaartelling

Na de dood van Keizer Julianus II in 363 van de gewone jaartelling werden de meeste Joodse nederzettingen in het zuiden vernietigd. De Joden bleven in het noordelijke Galilea en in de grote steden.

Zuidelijke grens van Palestina in 1906

Lord Cromer, de Britse afgevaardigde in Egypte, wilde de grens tussen het Ottomaanse Rijk die onder invloed stond van Duitsland, en Egypte veranderen om de Ottomanen verder van het Suez Kanaal af te houden. In 1892 kwamen de Turken overeen Egyptische bewakingsstations toe te staan bij de Golf van Eilat; in 1905, probeerde Lord Cromer de grens te verschuiven. In april 1906 werd de Turken een ultimatum gegeven om de grens te trekken tussen Akaba en Rafa. Zij stelden een compromis voor (El Arish - Ras Muhamed) maar gaven uiteindelijk aan de Britse druk toe.

Noordelijke grens van Palestina 1916-1923

In mei 1916 tekenden Frankrijk en Groot Brittannië een overeenkomst dat bekend staat als de Sykot-Picot Overeenkomst waarin de claims van beiden op de Levant werden neergelegd en gebieden van bestuur en invloed werden bepaald. Tot 1923 onderhandelden beide partijen hard waarbij de Britten nadruk legden op twee principes: controle van het gebied van Dan tot Be'er Sheva en controle van Israëls waterbronnen zoals de rivier de Jordaan en het Meer van Galilea.

Het Britse Mandaat

In 1920 tijdens de San Remo conferentie kreeg Groot Brittannië het mandaat over het Land Israël en Trans-Jordanië.

De scheiding tussen Trans-Jordanië en het Land Israël

In 1921 besloten de Britten de omvang van het joodse Nationale Tehuis te verminderen door Trans-Jordanië er vanaf te halen. In 1922 publiceerde Churchill de White Paper over dit onderwerp. Later dat jaar keurde de Volkenbond het veranderde mandaat dat in 1923 in werking trad.

Het VN-verdelingsplan van 1947

In 1947 liet Groot Brittannië aan de Verenigde Naties over om beslissingen te nemen omtrent de status van het Land Israël. De Algemene Vergadering stelde een speciale commissie aan die besloot dat Israël onafhankelijk moest worden. De meeste leden stemden in met de verdeling van het land in twee staten, een joodse staat en een Arabische staat met Jeruzalem onder internationaal toezicht. Op 29 november 1947 accepteerde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de verdelingsresolutie.

Wapenstilstand Israël en buurlanden in de periode 1949-1967

Na de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948-1949 werden wapenstilstandslijnen getrokken tussen Israël en Egypte, tussen Israël en Syrië en tussen Israël en Jordanië. Hoe zagen de grenzen in het gebied er tussen 1949-1967 uit? Deze komen ongeveer overeen met de grenzen van het Britse Mandaat gebied, met uitzondering van de Gazastrook, Judea en Samaria.

Wapenstilstand grenzen tussen 1949-1967

In de lente en de zomer van 1949 werden overeenkomsten getekend tussen Israël en zijn buren. In enige mate overlappen de grenzen van het Britse Mandaat gebied, met uitzondering van Judea en Samaria en de Gazastrook. Deze grenzen werden getrokken in de veronderstelling dat ze tijdelijk zouden zijn en binnen een paar jaar zouden worden vervangen door permanente grenzen. Veel van de internationale grens tussen het Mandaat Palestina en Egypte werd ook de wapenstilstandslijnen tussen Israël en Egypte. De wapenstilstandslijn met Libanon was bijna gelijk aan de internationale grens die bestond gedurende het Britse Mandaat periode en overlapte het. Deze twee lijnen komen niet overeen met de gevechtsfrontlinies zoals ze bestonden na het stoppen van de vijandelijkheden. Israël trok zich in beide gevallen terug naar de Mandaat grenslijnen die de wapenstilstandslijnen werden. De wapenstilstandslijnen met Syrië en Jordanië komen grotendeels overeen met de frontlinies.

De grens met Syrië

Syrië werd in 1946 onafhankelijk. Toen de Staat Israël in 1948 onafhankelijk werd, viel Syrië Israël aan en veroverde de Banyas, de Mishmar HaYarden driehoek, de Almagor driehoek, de kust van Betiha en de oostelijke oever van de Jordaan rivier. In de wapenstilstand overeenkomsten van 1949 kwam Syrië overeen zijn leger terug te trekken uit deze gebieden en er gedemilitariseerde zones van te maken. Echter Syrië bleef in de gebiedsstroken dat zijn bezit veilig stelde op de oevers van de Jordaan rivier en het Meer van Galilea en de Banyas. Later veroverde Syrië Hamat Gader en Nuqeib, het noorden van Ein Gev. Deze gebieden kwamen onder Syrische controle tot 1967 en gaf het mogelijkheden om aanvallen uit te voeren tegen Israël.

Wapenstilstand Overeenkomst met Jordanië in 1949

De wapenstilstand overeenkomst met Jordanië werd op Rhodes ondertekend met de hulp van de VN op 4 april 1949. De overeenkomst meldt dat dit een noodzakelijke stap is richting het opnieuw instellen van vrede in het Land Israël en benadrukt dat de wapenstilstandslijn niet geïnterpreteerd moet worden als een politieke of territoriale grens noch biedt het rechten, claims of posities van enige kant inzake de uiteindelijke oplossing van de kwestie van het land Israël. De overeenkomst zet de parameters voor gevangenenruil, gedemilitariseerde zones, niemandsland en het toezien op regelingen. In het raamwerk van de overeenkomst werd Israël land gegeven in de Sharon en Irone Rivier gebieden en delen van de Beth Shean Vallei werden uitgewisseld.

Joodse gemeenschapsverliezen in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948

Gedurende de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 werden een aantal Joodse gemeenschappen veroverd, de meeste door het Jordaanse leger: kibboets Bet HaArava en Kaliya ten noorden van de Dode Zee, de vier kibboetsiem van Gush Etzion ten westen van Bethlehem, Atarot en Neve Yaakov ten noorden van Jeruzalem en de Joodse wijk in de Oude Stad van Jeruzalem. Kfar Darom bij Gaza werd door het Israëlisch leger veroverd. Bovendien vluchtten Joden uit Hebron bij het begin van de Onafhankelijkheidsoorlog.

Jeruzalem voor de Zesdaagse Oorlog (1949-1967)

Bij het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog werd Jeruzalem verdeeld tussen Israël en Jordanië. De wapenstilstandslijnen werden bepaald door Moshe Dayan, commandant van het Jeruzalem district, en Abdalla el-Tal, legioencommandant van het Jeruzalem front. Tussen de lijnen werden gebieden gedefinieerd als niemandsland. Het gebied rond Armin Hanatziv werd gebruikt als VN gebied en de Scopus Berg werd een Israëlische enclave dat de Hebreeuwse Universiteit, het Hadassa Ziekenhuis en het dorp Issawiyya bevatte. Deze kaart werd in april 1949 aangenomen. Het meeste westelijk punt tussen de twee delen van de stad was aan de rand van de Musrara buurt bij het huis van de familie Mandelbaum en werd daarom 'Mandelbaum Poort' genoemd.

Israël rond de Zesdaagse Oorlog 1967

De Zesdaagse Oorlog in 1967 bracht grote veranderingen teweeg in de grenzen van Israël. De Sinaï, Judea en Samaria, de Gazastrook en de Golanhoogvlakte kwamen in handen van Israël. Ondanks aanbod van Israël de veroverde gebieden terug te geven in ruil voor vrede, kreeg Israël nul op het rekest. Na vrede met Egypte in 1977 heeft Israël de Sinaïwoestijn teruggegeven. In 2005 trok Israël zich eenzijdig terug uit de Gazastrook. Ook hebben Palestijnen in bepaalde gebieden van Judea en Samaria autonomie gekregen.

Gebeurtenissen die leidden tot de Zesdaagse Oorlog in 1967

De Zesdaagse oorlog werd door Israël begonnen omdat de Joodse staat zich bedreigd voelde door de omliggende Arabische landen. In november 1966 werd een Egyptisch-Syrisch Defensie Akkoord ondertekend dat de Syriërs bemoedigde de spanningen te doen laten toenemen waarbij een hoogtepunt werd bereikt in de lente van 1967.
  • 14 mei: Egypte mobiliseert zijn troepen in en rond het Suezkanaal.
  • 16 mei: Egypte beweegt zijn troepen oostwaarts over de Sinaïwoestijn richting de Israëlische grens en eisen de terugtrekking van de VN-troepen die langs de grens zijn gestationeerd.
  • 19 mei: De Egyptenaren zetten de VN-troepen uit de Gazastrook en de Sinaï en zenden meer troepen naar deze gebieden.
  • 22 mei: Egypte sluit de Straat van Tiran voor Israëlische scheepvaart en stelt daarmee een oorlogsverklaring tegen Israël.
  • 24 mei - 4 juni: In antwoord op de Egyptische oproep bewegen Jordaanse, Iraakse, Saoedische, Syrische en Libanese troepen naar de Israëlische grens. Israël mobiliseert zijn reservetroepen en lanceert een diplomatieke campagne om internationale steun te winnen voor het beëindigen van de Egyptische blokkade.

Verovering van de Sinaï op 5 en 6 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)Verovering van de Sinaï op 5 en 6 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)
Verovering van de Sinaï op 7 en 8 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)Verovering van de Sinaï op 7 en 8 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)
Verovering van Judea en Samaria op 5-7 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)Verovering van Judea en Samaria op 5-7 juni 1967 / Bron: Publiek domein, Wikimedia Commons (PD)
Verovering van de Golanhoogvlakte 9-10 juni 1967 / Bron: Honza HavlŪek, Wikimedia Commons (Publiek domein)Verovering van de Golanhoogvlakte 9-10 juni 1967 / Bron: Honza HavlŪek, Wikimedia Commons (Publiek domein)


Israël voor en na de Zesdaagse Oorlog / Bron: Ling.Nut derivative work: Rafy, Wikimedia Commons (CC BY-SA-3.0)Israël voor en na de Zesdaagse Oorlog / Bron: Ling.Nut derivative work: Rafy, Wikimedia Commons (CC BY-SA-3.0)

10 juni 1967: Israël na de Zesdaagse Oorlog

Toen eenmaal duidelijk werd dat de diplomatieke campagne had gefaald en volgend op de Jordaanse deelname in de Egyptische-Syrische alliantie, lanceerde Israël een actie uit zelfverdediging tegen de massale dreiging van Egypte op 5 juni 1967. Toen Jordanië en Syrië tegen Israël begonnen te vechten viel Israël ook deze landen aan. In de loop van de oorlog, bereikten de Israëlische troepen het Suezkanaal en veroverden de gebieden van Judea en Samaria alsook de Golanhoogvlakte van waaruit Syrië Israël had beschoten.

Jeruzalem na de Zesdaagse Oorlog

Een paar dagen na het einde van de Zesdaagse Oorlog op 27 juni 1967, nam het Israëlische parlement een wet aan die Israëlisch bestuur en jurisdictie toepaste op het gehele gebied van Jeruzalem dat in de oorlog werd veroverd. De volgende dag werden de gemeentegrenzen van Jeruzalem uitgebreid naar Oost-Jeruzalem alsook Atarot en Neve Jaakov in het noorden en Gilo in het zuiden.

De Oude Stad van Jeruzalem in handen van Israël

Met de verovering van Oost-Jeruzalem kwam ook de oude stad weer in Joodse handen. De Oude Stad is verdeeld in vier wijken: een Joodse, Arabische, christelijke en Armeense wijk. Zo kregen de Joden weer toegang tot de Klaagmuur, de westelijke muur van de oude Heilige Tempel.

Israël en de Jom Kippoeroorlog 1973

In 1973 werd Israël door Egypte en Syrië bij verrassing aangevallen. Aanvankelijk werd Israël in het nauw gedreven. Maar met vereende krachten werden de legers van Egypte en Syrië alsnog verslagen. Er kwamen staakt-het-vuren linies. Daarna kwamen akkoorden voor bestandslijnen. Na 1973 hebben Egypte en Syrië nimmer meer aanvallen uitgevoerd op Israël. Met Egypte heeft Israël zelfs vrede gesloten. Syrië is anno 2018 in een burgeroorlog verwikkeld. Het voert geen oorlog met Israël, maar vanwege de aanwezigheid van Iraanse troepen in Syrië die Hezbollah van wapens voorzien voert de Israëlische luchtmacht met enige regelmaat luchtaanvallen uit.

Jom Kippoeroorlog Bestandslijnen, 24 oktober 1973

De Jom Kippoeroorlog begon op 6 oktober 1973 toen gecombineerde legers van Egypte en Syrië Israël aanvielen in het Suezkanaal gebied en de Golan Hoogvlakte. Na een paar dagen hard vechten waarin Egypte zich op de oostelijke zijde van de Suezkanaal vestigde en de Syriërs het grootste gedeelte van de Golan Hoogvlakte veroverden, werd de aanval een halt toegeroepen en een tegenaanval door Israëlische troepen leidde tot het terugdringen van een aantal Egyptische troepen waarbij het Suezkanaal werd overgestoken en Cairo tot op 101 kilometer werd bereikt. Op de Golan Hoogvlakte werden de Syrische troepen compleet verslagen en veroverde de Tsahal (Israëlisch leger) een enclave in de noordelijke Hoogvlakte diep in Syrië. Ook werd de berg Hermon terugveroverd.

Een staakt-het-vuren akkoord werd door Israël en Egypte op 24 oktober 1973 ondertekend. Een scheiding van de troepen akkoord werd op 18 januari 1974 ondertekend waarin beide zijden overeenkwamen het staakt-het-vuren na te leven, er regelingen getroffen werden om de krachten te verminderen en een VN-macht werd geplaatst in de gedemilitariseerde zone. De Tsahal trok zich 20 kilometer terug ten oosten van het Suezkanaal terug en het Egyptische leger trok bijna al zijn troepen terug naar het westen van het Suezkanaal.

Golan Hoogvlakte staakt-het-vuren linie

In oktober 1973 kwam er een staakt-het-vuren tussen Israël en Syrië. Inmiddels had Israël al aardig wat Syrisch gebied veroverd tijdens de oorlog. Onderhandelingen voor de scheiding van de troepen tussen Israël en Syrië volgend op de Jom Kippoeroorlog werden in februari en maart 1974 gehouden toen Israëlische en Syrische vertegenwoordigers naar Washington kwamen en hun respectievelijke beginposities presenteerden aan de minister van buitenlandse zaken van de Verenigde Staten Henry Kissinger. Kissinger bracht de maand mei door in het Midden Oosten en pendelde tussen Jeruzalem en Damascus. Zijn pogingen een akkoord te formuleren slaagden toen op 29 mei 1974 de Israëlische regering het voorgestelde akkoord goedkeurde. Het werd vervolgens op 31 mei in Geneve ondertekend.

Terugtrekking Israël uit Syrisch gebied

Een akkoord met Syrië werd op 31 mei 1974 in Genève ondertekend. Er werden VN-waarnemers geplaatst in de gedemilitariseerde zone, regelingen getroffen voor gevangenenruil, en evacuatie van het Israëlische leger uit gebied dat het had veroverd alsook de stad Koeneitra die veroverd was tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967.

Akkoorden Israël met Egypte en terugtrekking uit Gaza

Dat Israël bereid is om land op te geven voor vrede blijkt wel uit de terugtrekking uit de Sinaï. Sindsdien leven Egypte en Israël in vrede alhoewel de relaties niet echt warm zijn. De eenzijdige terugtrekking uit de Gaza-strook heeft evenwel niet tot vrede geleid. Anno 2018 wordt Israël door raketten aangevallen die Hamas en de Islamitische Jihad afvuren.

Interim Akkoord met Egypte: 1975

Een akkoord werd ondertekend in Geneve in september 1975 naast het akoord van de scheiding van de troepen in 1974 volgend op de Jom Kippoeroorlog. De belangrijkste punten van het akkoord waren: Israëlische terugtrekking in de Sinaï naar de oostelijke einden van de Mitla Pass en Gidi Pass; de vorming van een VN-waarnemings bufferzone in het geëvacueerde gebied; de bufferzone Egyptisch gebied maken; en Israëlische terugtrekking van de olievleden bij Abu Rudeis en Ras Sudar. Er werd ook overeengekomen om het Suezkanaal te openen voor niet-militaire vrachtschepen en om Amerikaanse waarschuwingsstations in het gebied van de Passen te vestigen. Het akkoord werd gezien als een belangrijke stap richting een rechtvaardige en duurzame vrede.

Vredesakkoord met Egypte en terugtrekking uit de Sinaï: 1980-1982

Het Israël-Egypte Vredesakkoord werd getekend op 26 maart 1979 volgend op de Camp David Akkoorden van 18 september 1978 dat een raamwerk verschafte voor een vredesverdrag tussen beide landen. Het raamwerk stelde ook een tijdstabel in voor het vestigen van diplomatieke relaties en normalisatie tussen Israël en Egypte, alsook een tijdstabel voor de terugtrekking van het Israëlisch leger vanaf de lijn beginnend ten oosten van El-Arish en uitbreidend naar Ras Mohamed. Het vredesverdrag omvatte een verdere Israëlische terugtrekking naar de Israëlische grens tussen de twee staten.

De Israëlische terugtrekking uit de Gaza-strook: 2005

In augustus 2005 trok Israël zich terug uit de Gaza-strook. Deze actie, geïnitieerd door premier Sharon en aanvaardt door de Knesset, was een Israëlisch initiatief ontworpen om het de patstelling in het vredesproces na meer dan vier jaar terroristische geweld te beëindigen. Helaas is dit niet gelukt. De Hamas heeft het bestuur van de Palestijnse Autoriteit overgenomen en Israël wordt constant met raketten aangevallen.

Alles bij elkaar zijn er 21 nederzettingen in Gaza ontruimd. Dit was een aanzienlijk offer van de meer dan 9000 joodse inwoners die hun huizen moesten verlaten. Maar het toont wel aan dat Israël bereid is concessies te doen om vrede te bereiken.

Israëlische terugtrekking uit Noordelijk Samaria: 2005

Naast de terugtrekking uit de Gaza-strook trok Israël zich ook in augustus 2005 terug uit vier nederzettingen in Noordelijk Samaria. Na de voltooiing van de evacuatie van de civiele en legerinfrastructuur van de vier gemeenschappen op de noordwestelijke oever, hebben de IDF-troepen hun permanente aanwezigheid in het gebied van de geëvacueerde gemeenschappen beëindigd. Het gaat om de volgende Joodse plaatsen: Kanim, Gadim, SaNur en Hommesh. Volgens de beslissing van het Politiek Echelon wordt het gebied van de geëvacueerde gemeenschappen gedefinieerd als "Gebied C".

Het huidige Israël in 2018

Sinds 1948 is Israël niet meer weg te denken uit het Midden Oosten. Hoewel de grenzen van het land nog steeds niet definitief zijn vastgesteld kan toch een duidelijk beeld gegeven worden van het huidige Israël anno 2018. Daarbij horen nog steeds de Golan Hoogvlakte, grote delen van Judea en Samaria en heel Jeruzalem.

De ligging van Israël in het Midden-Oosten 2018

De Arabische naties worden vertegenwoordigd door 21 aparte landen. Er is slechts één Joodse natie met een klein land, Israël. Het gezamenlijke territorium van de Arabische landen is 650 keer groter dan Israël. Hun bevolking is 50 keer groter dan Israël. Het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking is anno 2018 3.700 dollar per jaar vergeleken met 18.000 dollar voor Israël per jaar. Dit ondanks het feit dat veel Arabische landen de rijkste olievelden ter wereld hebben.

IsraŽl in het Midden-Oosten


Het huidige Israël (binnen grenzen en staakt-het-vuren lijnen) in 2018

Israël staat op het kruispunt van Europa, Azië en Afrika. Geografisch gezien behoort het tot Azië. Zijn westelijke grens is de Middellandse Zee. Het noorden grenst aan Libanon en Syrië. De oostgrens is Jordanië en de zuidgrens is de Rode Zee en Egypte. Lang en dun van vorm, is Israël ongeveer 470 kilometer lang en 135 kilometer breed op zijn breedste punt. Het totale gebied is 22.145 vierkante kilometer, waarvan 21.671 vierkante kilometer land gebied is.

IsraŽl


Judea en Samaria (Westelijke Jordaanoever) in 2018

Gebaseerd op de akkoorden bereikt tussen Israël en de Palestijnen in de jaren 1990 worden er regelingen getroffen voor Palestijns zelfbestuur. De Palestijnen verwerpen de voorstellen gemaakt bij de Camp David Ontmoeting van juli 2000, die geresulteerd zou hebben in de vestiging van een Palestijnse staat in de meeste delen van Judea en Samaria (alsook in de Gazastrook). De Palestijnen vervolgen hun verwerping met een bloedige terreurcampagne. In 2003 accepteert Israël de Road Map For Peace die zou leiden tot een Palestijnse Staat naast Israël, als de Palestijnen hun verplichtingen om een einde te maken aan het terrorisme en de verspreiding van haat zouden nakomen. Over de eindstatus van Judea en Samaria wordt onderhandeld.

Judea en Samaria

Legenda
A. Judea
B. Samaria

Jeruzalem in 2018

Jeruzalem, de eeuwige Joodse hoofdstad van Israël volgens de Tora en de Israëlische seculiere wet,1 ligt gelegen in het hart van het land genesteld tussen de Heuvels van Judea. De stad is van betekenis voor Joden, christenen en moslims. Israël heeft sinds 1967 vele nieuwe woonwijken gebouwd in het oostelijk deel van de stad.

Jeruzalem


De Oude Stad in 2018

De Oude Stad kent vier wijken: de Joodse, christelijke, Armeense en moslim wijk. Sinds 1967 is de Oude Stad in bezit gekomen van Israël. Dit had tot gevolg dat Joden de Heilige Klaagmuur konden bereiken.

Oude Stad van Jeruzalem


De Golan Hoogvlakte in 2018

De Golan Hoogvlakte is strategisch belangrijk voor verschillende redenen:
  • Israëlische aanwezigheid op de Golan Hoogvlakte verschaft een defensieve grens tegen een invasie over land.
  • Heel Noord-Israël ligt binnen het bereik van directe artillerievuur vanaf de Golan Hoogvlakte.
  • De Golan controleert de belangrijkste waterbronnen van de Staat Israël. Het gebied staat onder de Israëlische wet, jurisdictie en bestuur sinds 1981.

Golan Hoogvlakte

Legenda
A. Golan Hoogvlakte
B. Bufferzone
C. SyriŽ

Voetnoot

1 Volgens de Joodse Bijbel, het meest gelezen en nageleefde boek op aarde, is Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van Israël c.q. het Joodse volk. Het is volgens de Tora onmogelijk voor de Joden om het verbond met G'd te verbreken. Jeruzalem zal dus altijd Joodse hoofdstad zijn.

Lees verder

© 2008 - 2019 Etsel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Grenzen van Israël: Vanaf de Romeinen tot modern IsraëlVanaf de Romeinen tot aan de moderne staat Israël zijn er verschillende grenzen en districten geweest van het Land Israë…
Grenzen van Israël: de staat Israël (bestandslijnen 1949)Grenzen van Israël: de staat Israël (bestandslijnen 1949)Op 14 mei 1948 werd de Joodse staat opgericht. De grenzen waren volgens het VN-verdelingsplan van 1947. Maar de Arabisch…
Israëlisch-Arabische oorlogen (3): De Zesdaagse Oorlog 1967Israëlisch-Arabische oorlogen (3): De Zesdaagse Oorlog 1967Gedurende de midden jaren 1960 nam de spanning tussen Israël en de Arabische landen toe. Israël werd constant van over d…
Historische geografie Israël: Palestina in Bijbelse tijdDe Midden Stedelijke Periode is de Bijbelse periode waarin steden, bevolkingen en personen namen krijgen. De archeologis…
Judea en Samaria 3: Arabische steden Ė 1948-1967In het vorige artikel bespraken we het Arabische nederzettingenpatroon van dorpen die afhankelijk waren van fysisch geog…
Bronnen en referenties

Reageer op het artikel "Grenswijzigingen Israël vanaf de oudheid tot heden"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reactie

E. J. C. Boutmy de Katzmann, 04-09-2010 10:37 #1
Ooit las ik in het tijdschrift Times over de zesdaagse oorlog dat ze een plaats veroverd hadden op de Golan Hoogvlakte genaamd Boutmye. In een oud manuscript over onze familiegeschiedenis zou de oorsprong in het Heilige Land zijn in de periode van de kruistochten. Waar ligt deze plaats en wat is er over bekend? Reactie infoteur, 04-09-2010
Is mij helaas niet bekend.

Infoteur: Etsel
Laatste update: 02-01-2019
Rubriek: Kunst en Cultuur
Subrubriek: Oorlog
Special: Geografie Israël
Bronnen en referenties: 6
Reacties: 1
Schrijf mee!