Oorlog en Servië

De Oorlog in Joegoslavië

De Oorlog in Joegoslavië

Hey en welkom bij deze spoedcursus die je kennis over de Joegoslavische burgeroorlog (en de vorming van Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina en Servië) tot een acceptabel niveau zal bijspijkeren. Je wilt immers niet met je Mladic-trui in Sarajevo belanden. In dit stuk zal ik de oorlog voor het gemak in 7 fasen verdelen, om het overzicht wat te bewaren.


Fase 1: januari-juli 1990

Na de revoluties in 1989 Oost-Europa drastisch hadden veranderd kwam een wijdverspreide drang op in Joegoslavië om de communitische elementen in het politieke systeem te veranderen. De gevolgen waren direct merkbaar. In januari 1990 kwam het tot een splitsing van de Joegoslavische Communistische Partij, die een tijd lang voor eenheid binnen de staat had gezorgd.

Toen dezelfde maand nog rellen in Kosovo met ongekende hevigheid losbarstten, greep het Joegoslavische Nationale Leger (JNL) in. In dit leger namen de Serven de meeste hogere functies in. Door deze ontwikkelingen werd men bang dat het JNL een Servisch instrument tot belangenbehartiging zou worden. Deze angst dreef verschillende etnische groepen verder naar afscheiding.

In de lente van 1990 zetten de Slovenen en Kroaten de eerste stappen in deze richting. In april werden verkiezingen gehouden in deze provinciën. In Slovenië won een centrum-rechtse coalitie die direct begon te werken aan een nieuwe grondwet met daarin het recht om zich af te scheiden van de federale staat. In Kroatië won de Kroatische Democratische Unie, een conservatieve nationalistische partij. In Servië werd in juni een referendum gehouden, waaruit de wens naar voren kwam dezelfde staatsvorm te behouden en etnische autonomie in Kosovo en Vodjvodina in te dammen. En dit was precies wat de slovenen en kroaten richting een opstand dreef.

Kort gezegd, de mogelijkheid van de verschillende facties om hun doelen na te streven in de nasleep van 1989 dreef de groepen meer en meer uiteen.

Fase 2: augustus 1990 – mei 1991

In deze periode vond een verschuiving plaats van enkel spanningen tussen facties naar geweld. In augustus 1990 begonnen Servische minderheden in het Kroatische district Krajina voor autonomie te pleiten. Zij stelden dat, als Kroatië Joegoslavië zou kunnen verlaten, zij op hun beurt Kroatië konden verlaten. Een referendum in de regio werd gepland en om Kroatische interventie te voorkomen zetten locale Servische milities wegversperringen op om de regio te isoleren. In Servië gaf Milosevic intussen aan van mening te zijn dat als het zo ver zou komen dat Joegoslavië gesplitst zou worden, grenscorrecties gedaan zouden moeten worden om alle etnische Serven binnen Servië te brengen. Deze ontwikkelingen alarmeerden Slovenen en Kroaten, en dreef hen snel richting onafhankelijkheid. De twee gebieden organiseerden lokale milities en bewapenden hun politie. Dit ondanks waarschuwingen van het JNL en woede onder de Kroatische Serven.
In maart 1991 verklaarden Serven in Kroatië een onafhankelijk Krajina, en dit werd direct door Milosevic erkend. De eerste doden vielen in dit gebied bij gevechten om lokale politie-vestigingen.
Al met al wordt deze tweede fase gekenmerkt door de groeiende tegenstelling tussen de Sloveens-Kroatische en de Servische doelen. De eerste doden buiten Kosovo waren gevallen.

Fase 3: mei 1991 – februari 1992

In deze periode begon de echte open oorlog, wanneer de Serven de Sloveense en Kroatische onafhankelijkheid weigerden. In mei 1991 zou officieel een Kroaat de nieuwe Joegoslavische president moeten worden maar de Serven weigerden dit. Hierdoor werd een oplossing volgens deze weg onmogelijk. In juni verklaarden zowel Slovenië als Kroatië hun onafhankelijkheid.

Om de Sloveense onafhankelijkheid te bemoeilijken nam het JNL de controle over grensposten van Slovenië. Na enige gevechten tussen Sloveense milities en het JNL was er een patstelling: troepen van het JNL zaten vast in hun barakken, te sterk om door de Slovenen aangevallen te worden maar zonder brandstof om zich te verplaatsen. Uiteindelijk werd door intensieve bemiddeling een akkoord gesloten, waarbij het JNL zich terug trok en de Slovenen zich mochten afscheiden. Dit ging een stuk gemakkelijker dan in Kroatië, omdat er maar erg weinig Serven in Slovenië woonden.
In Kroatië escaleerde de oorlog. De gevechten begonnen met een guerilla oorlog in Krajina tussen de nieuw gevormde Kroatische milities en troepen van het JNL. In augustus 1991 ging een legercampagne van het JNL van start waarbij ze de focus legden op Vukovar en Dubrovnik. Deze steden waren door hun ligging van groot strategisch belang.
Vukovar, in het oosten van Kroatië, was van belang omdat het de Serven in Oost-Bosnië en Krajina met Servië verbond, en er olie in de grond zat. Door middel van langdurige en hevige artillerie-beschietingen probeerden de Serven de bevolking uit Vukovar te drijven. Hier werden voor het eerst twee belangrijke tactieken van de Serven duidelijk. Allereerst het gebruik van terreur om locale bevolking weg te drijven (‘etnische zuiveringen’), en ten tweede het gebruik van zware artillerie in stedelijke gebieden door een tekort aan infanterie.
Dubrovnik, aan de kust, was belangrijk voor de Serven omdat het een zeer toeristische stad is en het de wegen uit het binnenland met de Adriatische zee verbindt. De Serven konden Dubrovnik niet in handen krijgen.

In dezelfde periode erkenden leden van de Europese Economische Gemeenschap de Sloveense en Kroatische onafhankelijkheid. De internationale gemeenschap werd ook voor het eerst in de conflicten betrokken, met het besluit van de CN om 14.000 soldaten te sturen om de vrede te bewaren en een economisch embargo tegen Servië en Montenegro.

Aan het eind van de derde fase waren bijna alle actoren in de burgeroorlog betrokken, waaronder de VN, de Kroaten en de Serven, en de Bosniërs stonden op het punt hun intrede te doen.

Fase 4: maart 1992 – december 1992

In deze periode verplaatste de open oorlog zich van Kroatië naar Bosnië. In maart 1992 stemde de meerderheid van de Bosniërs voor onafhankelijkheid in een referendum, waarbij de etnische scheidingen onder de stemmers heel duidelijk waren. Veel Serven zagen dit niet zitten en direct nadat de uitslag bekend was zetten Servische lokale milities wegversperringen op buiten de belangrijkste Bosnische steden. Van oudsher woonde op het plateland een meerderheid van Serven en in de steden een meerderheid van Bosniërs. Veel Serven verlieten nu de grote steden en er werd een alternatief, Bosnisch-Servisch parlement opgezet.

In april 1992 begonnen Servische troepen een campagne waarbij ze probeerden de controle over zo veel mogelijk land te krijgen, voornamelijk in het oosten van Bosnië, dat aan Servië grenst.
Geholpen door troepen van het JNL gebruikten zogenaamde ‘Chetnik’-groepen terreur-tactieken om moslims uit hun dorpen te jagen. Veel van deze moslims kwamen als vluchtelingen naar grotere steden zoals Zepa, Srebrenica, Tuzla en Sarajevo. Servische troepen bezetten wegen en begonnen aan de belegering van Sarajevo. Bij deze belegering beschoten ze de stad met artillerie en gebruikten ze sluipschutters om burgers te vermoorden.

In deze periode werd ‘etnische zuivering’ een begrip dat steeds vaker terug kwam. Ook waren er verkrachtingen op grote schaal en werden concentratiekampen opgezet om moslim-mannen vast te houden. Veel van hen werden vermoord. Hoewel er veel vreselijke dingen gebeurden waren over het algemeen toch de Serven de belangrijkste daders. De VN werd langzaam maar zeker steeds intensiever betrokken bij de conflicten en zette hiertoe NAVO-militairen in.

Intussen werden de Servische doelen steeds duidelijker zichtbaar. Aan het eind van de zomer van 1992 was twee derde van Bosnië in Servische handen. Tegelijkertijd vielen ook Kroatische troepen gebieden in Bosnië aan en bezetten deze, waardoor de Bosnische regering nog maar enkele steden in handen had.

Belangrijk om op te merken hierbij is dat de Servische regering van Milosevic, hoewel zij de meeste acties van de Bosnische Serven steunde, hier geen controle over had. De Bosnische Serven hadden hun eigen parlement en eigen leiders zoals de bekende Karadzic en Mladic.

Aan het eind van deze vierde fase hadden de Bosnische Serven enorm veel gebied in handen. De vraag was nu of zij dit gebied zouden houden, er was immers grote druk van de kant van de Kroaten, de Bosnische moslims en de VN.

Fase 5: januari 1993 – januari 1994

Gedurende dit hele jaar probeerde alle strijdende facties in Bosnië de balans te vinden tussen vechten en onderhandelingen op het internationale toneel, op zoek naar maximaal profijt.
In Geneve begonnen onderhandelingen volgens het Vance-Owen plan (een plan van de VS en Groot-Brittannië). Bosnië zou opgedeeld worden om de etnische groepen uit elkaar te houden en de gevechten een halt toe te roepen. Echter, dit plan accepteerde de gevolgen van Servische agressie en daarom riep het veel weerstand op. Toen Clinton in 1993 president werd distantieerde hij de VS van het plan. Ondertussen hadden de Serven (minder dan 40% van de bevolking) ongeveer 70% van Bosnië in handen. Met moeite wist Karadzic de Bosnisch-Servische regering over te halen akkoord te gaan met enkele plannen om Bosnië op te delen, waarbij de Serven tussen 50 en 52 procent van het land in handen zouden krijgen. Dit onder grote druk van Milosevic, die de crisis een halt toe wou roepen om economische sancties en de jaarlijkse inflatie (die inmiddels 2 miljoen procent per jaar was) te stoppen.

De Bosnische Moslim-Regering weigerde een schikking terwijl zij probeerde de internationale gemeenschap op haar hand te krijgen. Dit met succes, westerse journalisten veroordeelden unaniem de Servische acties. Ook ontvingen de Bosniërs meer en meer VN-hulp. De VN koos zes steden die ze als ‘safe-havens’ aanwees, veilig tegen Servische aanvallen. Deze steden waren Sarajevo, Tuzla, Bihac, Zepa, Gorazde en Srebrenica. Deze vijfde fase was de stilte voor de storm van geweld die nog los zou breken.

Fase 6: februari 1994 – juni 1995

In maart 1994 kwamen de Kroatische en de Moslim-Bosnische regeringen richtlijnen overeen voor een federaal Bosnië. Hierdoor kregen beide groepen de mogelijkheid zich voluit te richten op de Serven. Voor de Bosnische moslims ging het uiteraard om de Serven in Bosnië, en voor de Kroaten ging het om de Serven in Bosnië en Krajina, waar de Serven nog altijd in gewapend verzet waren. Later in 1994 begonnen Kroatische en Moslim-troepen een gezamenlijk offensief tegen Bosnisch-Servische gebieden.

Ook de internationale gemeenschap werd actiever. In februari 1994 vond een van de hevigste aanvallen op burgers plaats. Een mortier sloeg in op de Markale-markt in Sarajevo, hierbij kwamen 68 mensen om het leven. De VS, EU en NAVO eisten dat de Serven hun artillerie weg trokken van Sarajevo, en dreigden met lucht-aanvallen in het geval de Serven zouden weigeren. De Serven trokken grotendeels hun artillerie weg, maar bleven andere ‘Safe-Havens’ beschieten.
Frankrijk en de VS hadden intussen onenigheid. De Verenigde Staten wilden meer druk uitoefenen op de Serven, maar Frankrijk weigerde haar vredestroepen in gevaar te brengen. Vertegenwoordigers in de VN maakten verscheidene keren gebruik van hun veto-recht tegen luchtaanvallen die hun eigen commandanten hadden gepland. Toen in mei 1994 enkele luchtaanvallen daadwerkelijk plaatsvonden reageerden de Serven door enkele VN soldaten in gijzeling te nemen. Door deze dreiging stelde de VN zich een stuk terughoudender op.

Deze zesde fase werd voornamelijk gekenmerkt door de blamage voor de VN, en als resultaat maakten de verschillende facties zich klaar voor nieuwe acties.

Fase 7: juli 1995 – november 1995

De zomer van 1995 was de climax van de burgeroorlog in Bosnië, en de verschillende groepen verkenden hun mogelijkheden nu de VN haar autoriteit had verloren. In juli veroverden de Serven twee van de ‘Safe-Havens’ in Bosnië, Srebrenica en Zepa. Enkele van de ergste gevallen van etnische zuivering vonden hier plaats: ongeveer 8.000 moslims werden afgeslacht onder toeziend oog van Mladic, de Bosnisch-Servische generaal. Logischerwijs gingen de Serven er vanuit dat internationale steun uit zou blijven, gezien de huidige status van de VN in Bosnië. Echter, de Westerse landen leken wakker geschud. Karadzic en Mladic werden aangewezen als oorlogsmisdadigers door een VN-tribunaal en Engeland, Frankrijk en de VS maakten zich klaar voor een militair offensief in het geval van meer aanvallen op safe-havens. Vredes-soldaten in gevaarlijke gebieden werden teruggetrokken en extra troepen werden naar Bosnië gestuurd. De burger-vertegenwoordigers in de VN verloren hun recht op veto wat betreft militaire acties.

Ook gaven de Westerse landen Kroatië min of meer groen licht om Krajina terug te veroveren. Toen Serven uit Bosnië en Krajina de Bihac-enclave in West-Bosnië aanvielen vond een tegenaanval plaats door gezamenlijke troepen uit Kroatië en Bosnië. De Serven werden verdreven uit Krajina en een groot deel van West-Bosnië. Ruim 130.000 Serven werden verdreven van het land waar hun voorvaderen eeuwenlang geleefd hadden. Toen woedende Serven opnieuw Sarejevo beschoten met artillerie, waarbij bij een incident 37 mensen om kwamen, reageerde de NAVO met een golf van luchtaanvallen op de Bosnisch-Servische infrastructuur. Het leek erop dat de Moslims en Kroaten hun opmars waren gestaakt omdat het Westen hen dat opgedragen had. Op dat moment was iets meer dan de helft van Bosnië in handen van de Bosnische Moslims. Toen Milosevic niet in kon grijpen om ze te helpen bevonden de Bosnische Serven zich in een kwetsbare positie.

Voor het eerst zag geen van de facties voordelen in meer gevechten, en daarom waren nu alle partijen bereid tot onderhandelen. Deze onderhandelingen leidden in november 1995 tot een akkoord, dat bewaakt zou worden door 60.000 NAVO-soldaten. Dit was officieel het einde van de oorlog. In de gevechten waren meer dan 250.000 Bosniërs omgekomen, uit een totale bevolking van iets meer dan 4 miljoen mensen, van wie de helft gedwongen was te vluchten.
© 2009 - 2010 Daan123, gepubliceerd in Oorlog (Kunst en Cultuur) op 15-05-2009. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Daan123 is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "De Oorlog in Joegoslavië"


Door Max op 23-01-2010

@ Paul op 21-01-2010:Je kan doorgaan met negatieve reacties op mijn schrijven te geven, probeer dan met de FEITEN! Zoals in elke oorlog is het eerste slachtoffer de vrije pers, met overheidspropaganda vermomd als nieuwsfeiten. De Bosnische moslims waren op alle mogelijke manieren gebruikt en ingehuurd om Joegoslavie uiteen te laten barstenALS groepen zoals de UCK en voor hen de Bosnische moslims,Kroaten de wapens oppakken om zich af te scheiden van het land van Tito, dan loopt men het risico dat men zelf, met zijn groep, zijn vrienden en/of zijn familieleden, in de pan wordt gehakt. Immers je bent zelf begonnen om tegen je land te gaan vechten. Dus geldt de volkswijsheid: wie het zwaard oppakt wordt er door omgebracht. Niemand heeft het recht Joegoslavie in zes stukken te verdelen. De meerdeheid van de bevolking is/was tegen; ook de meerderheid van de deelgebieden toendertijd toen de oorlog begon. Zeker de Nato heeft dat recht niet.Iedereen die separatisten steunt deugt, en de accoorden van Helsinki uit 1975, niet. Stel je voor dat iemand hier de Friezen, de Limburgers wil helpen afscheiden...De Bosnische moslims hadden en hebben geen recht zich af te scheiden van Joegoslavie. Niemand heeft het recht dit soort mensen te steunen.Het steunen van de Kroatische, Sloveense en Bosnische afscheidingsbewegingen in Joegoslavie vanaf het allereerste begin, is een misdaad tegen de menselijkheid geweest en op zijn minst een van de grootste politieke domheden van de afgelopen 50 jaar en nog voortkomend uit koude oorlogsreflexen.
Maar wat weten we over de rol van regeringen van andere landen die belangen hadden bij een bepaalde gang van zaken in het voormalige Joegoslavie? Wat gebeurde achter de schermen? Om de waarheidsvinding te completeren zullen Karadzic en Mladic moeten spreken.Nog op 24 juni beklaagt Mladic zich in een brief aan UNPROFOR-commandant Smith erover dat Dutchbat niets doet tegen nachtelijke uitvallen van moslimstrijders. Kennelijk is de brief een soort verkapt ultimatum, maar de situatie verandert niet. Servische leger vochten tegen moordenaars Oric en jihadstrijders, niet tegen de moslimbevolking.Wat deden die zwaarbewapende moslimstrijders daar eigenlijk in Srebenica? Was Bill Clinton daarvoor de verantwoordelijke politicus? Waarom zijn de Serviers, die uiteindelijk Mladic met het reguliere leger er op af stuurden, opeens de agressors en oorlogsmisdadigers? Waarom de Serviers demoniseren en een oorlog tegen Servie beginnen op grond van vervalst Engels "bewijsmateriaal" door ITN? En waarom wordt dit allemaal jarenlang angstvallig doodgezwegen?Mladic en Karadzic in feite kwamen zij op voor hun eigen volk dat door de import moslims werd uitgeroeid.Karadzic :hoe kunnen ze mij als een oorlogsmisdadiger etiketteren? Voor welke misdaad? Voor het beschermen van mijn volk?Wat is daar fout aan?De politieke optie van Radovan Karadzic was het bij elkaar houden van Joegoslavie. ALS groepen,zoals de UCK[Albanese terroristen], en voor hen de Bosnische moslims en Kroatische extremisten[Ustasha] de wapens oppakken om zich af te scheiden van het land van Tito Joegoslavie, DAN loopt men het risico dat men ZELF, met zijn groep, zijn vrienden en/of zijn familieleden, in de pan wordt gehakt. Immers je bent ZELF begonnen om tegen je land te gaan vechten. Dus geldt de volkswijsheid: wie het zwaard oppakt wordt er door omgebracht.Een illegale, gewapende, gewelddadige afscheiding, de gevolgen van die tienduizenden doden, is een MISDRIJF op grond van zowel de interne, Joegoslavische en het internationaal recht.Ik ben benieuwd wat Nederland zou doen wanneer plotseling enkele provincies zich eenzijdig onafhankelijk zouden verklaren. Zou de regering dan zeggen "is goed joh, ga je gang" ? De oorlog in Bosnie is niet door Karadic veroorzaakt!!!? Als Izetbegovic de Republiek Bosnie niet had uigeroepen, dan hadden we nooit gehoord van Karadzic.Als daarvoor Tudjman niet hetzelfde had gedaan met Kroatie , dan was daar niks gebeurd.Zo ook Slovenie , daar is weinig voorgevallen, maar dat was het begin.Dus,eigen schuld dikke bult!
Verder staat in het boek van Karremans zwart op wit dat de moslimstrijders in de safe-area's bewapend waren en jarenlang uitvallen naar de Serven deden. Dat is dus schending van de akkoorden en derhalve een dom soort terrorisme en als reactie hierop is het Servische leger er naartoe gegaan. Maar gelukkig werden vrouwen en kinderen in Srebrenica nog gespaard. In Darfur en bij de Hutsi / Tutsi,en rond Srebrenica in de Servische dorpen[1300 Servische onschuldige burgers, ook vrouwen, kinderen, ouderen],was dat niet zo.In een andere moslimenclave die enkele dagen later viel, Zepa, was er geen sprake van genocide.En waarom niet?

Door Paul op 21-01-2010

@ Max, wat een bekrompen visie heb jij op de geschiedenis. In een woord : LULKOEK. Ik was er met de oorlog, ben er daarna ook meerdere malen geweest en heb uit 1e hand de feiten die daar zijn moeten mee maken. Ik heb zelf de door Servische milities opgezette concentratie kampen gezien. Deze milities werden wel degelijk aangestuurd vanuit de toenmalige centrale Servische leiding. Het feit dat jij dit soort verhalen verspreid maakt jou geen haar beter als een neo-nazi die de Endlösung ontkent.

Door Max op 28-12-2009

Dit is wat de wereld over Srebrenica verzwegen wordt.
Balkan in een koloniale bezetting door de VS en EU! Dat was het plan,kapitaal om daar voet aan de grond te krijgen.Bill Clinton: Als we stevige economische betrekkingen willen zodat we in de hele wereld kunnen verkopen, dan is Europa daar de sleutel toe. Daarover gaat dat hele Kosovo-ding.Joegoslavie deed niet mee aan het westerse kapitalisme en liet zich niet plunderen door de westerse maatschappijen.Zonder de burgeroorlog in Joegoslavie was er geen groot Amerikaans legerkamp in gestolen Servische Kosovo ( camp BONDSTEEL)geweest. Horst Grabert, voormalig ambassadeur van de Bondsrepubliek Duitsland meende dat met de oorlogen in Joegoslavie slechts als camouflage had gediend om de eigenlijke bedoelingen van onze machtselite, namelijk een verdere stap te zetten in het tot stand brengen van de Nieuwe Wereldorde, te versluieren. Daarom moest Milosevic in een schijnproces veroordeeld worden? als voorbeeld voor alle ?onwilligen?, dissidenten en andersdenkenden, die geen vazallen van die Nieuwe Wereldorde willen zijn Waar zijn de bewezen feiten op waaraan Milosevich zich schuldig gemaakt had?Harold Pinter, de Nobelprijswinnaar literatuur van 2005 verklaarde bijvoorbeeld: Het VS-tribunaal dat Slobodan Milosevic moet beoordelen is altijd compleet onwettig geweest.Navo woordvoerder Jamie Shea zei in mei 1999, tijdens de bombardementen in Balkan:natuurlijk steunt de Navo het Internationaal Joegoslavie tribunaal. We hebben het zelf opgericht ! Dr.Karadzic is reeds veroordeeld door het wereld publiek op basis van manipulaties, leugens, intriges ZONDER enige vorm van proces.Niemand ontkent dat er individuele misdaden op de Servische zijde. Toch kan niemand geloofwaardig beweren dat deze misdaden waren een gevolg van de Servische leiders het beleid. Karadzic :hoe kunnen ze mij als een oorlogsmisdadiger etiketteren? Voor welke misdaad? Voor het beschermen van mijn volk?Wat is daar fout aan?Karadzic gaf toe dat sommige mensen gevonden in de massagraven met gebonden handen werden geexecuteerd[tot 300],en anderen zijn omgekomen in de strijd met de Bosnische Serviers.Het aantal 7,000-8,000 vermiste Bosnische moslims, aan het publiek gepresenteerd als de slachtoffers van een oorlogsmisdaad, is een van de grootste leugens en manipulaties.Onbloedig zal de inname van Srebrenica niet geweest zijn, maar de achtduizend lijken bleken net als de Iraakse massavernietigingswapens hardnekkig onvindbaar. Op 16 maart 1992[dus voor de oorlog!!!], was Karadzic andermaal duidelijk en waarschuwde nadrukkelijk voor ernstige gevolgen. Hij waarschuwde voor een burgeroorlog tussen de diverse etnische groepen en religies, met als gevolg mogelijk honderdduizenden doden en honderden dorpen en steden die totaal zouden worden verwoest.Karadzic waarschuwde dus openlijk voor de gevolgen,maar Izetbegovic koos voor oorlog..Het einddoel van Alija Izetbegovic in Bosnie was de dzamahirija, de islamitische staat. Een feit: vanuit de safe haven Srebrenica zijn 120 Servische dorpen uitgemoord en platgebrand. Deze terroristen[dus niet schlahtovers] hadden vele honderden onschuldige Servische vrouwen en kinderen en bejaarden vermoord, verkracht en tegen deuren van hun huis gespijkerd.Deze strijders verdienden de doodstraf, Mladic verdient in die zin respect dat hij itt de moslim troepen de Bosnische vrouwen en kinderen spaarde,in vrijheid,terwijl de Servische kinderen, vrouwen, oude mannen rond Srebrenica werden gedood door monster Naser Oric en jihadstrijders.Deze strijders uit verschillende landen hebben het lot van de moslimmannen met opzet in de handen van Mladic gegeven, omdat ze wisten dat hij (na de verschrikkelijke martel en moordpraktijken op Bosnische Serviers om Srebrenica) voor het oog van de wereld een misdaad[wraak] zou begaan en daarmee de publieke opinie van de wereld definitief tegen de Serviers zou keren.
Deze actie heeft tot doel terroristen uit te schakelen en is niet gericht tegen burgers of VN/troepen, schreef Mladic tijdens de aanval op Srebrenica aan de Britse commandant Rupert Smith.Mladic heeft verhalen over oorlogsmisdaden en massale executies afgedaan als 'sprookjes'. Er zijn bij de slag om Srebrenica in 1995 aan beide kanten doden gevallen, en dat behoort tot het 'risico' van het soldatenbestaan, aldus Mladic. Generaal Philippe Morillon, verklaarde dat de aanval op Srebrenica was een directe reactie op de moordpartijen door Nasir Oric en zijn strijdkrachten in 1992 en 1993. De internationale pers ... maakte de strijd om Srebrenica klinken als Stalingrad.In de pers worden ?oorlogsgraven? als ?massagraven? aangeduid. Lewis McKenzie heeft meermaals met klem gezegd dat het gangbare verhaal over Srebrenica grotendeels onwaar is. Hij schat het aantal omgekomen moslimstrijders op hooguit 2000. bron:Globe and Mail.Volgens mij een heel belangrijk rapport van deskundige [http://www.srebrenica-report.com/].Hieruit blijkt dat het aantal van 8000 doden een hoax is.In een andere moslimenclave die enkele dagen later viel, Zepa, was er geen sprake van ?massamoord?.En waarom niet? Op RTL4, vertelde soldaat Harry bij Barend en van Dorp rond die tijd[en volgens het NIOD rapport ]: er waren maar 700 mannen in de ombond. Er kunnen dus maximaal 700 Bosnische moslims[oorlogsmisdadigers] in Srebrenica geexecuteerd zijn.Volgens Karadzic en Zoran Stankovic [patholoog,werkte voor het Tribunaal] tussen de 200 en 300,maar het is NIET bewezen dat Mladic of Karadjic opdracht gegeven had tot het executeren. Advoccat Karadjic zegt dat er schriftelijke bewijzen zijn dat Karadzic de legerleiders bevolen heeft zich aan het oorlogsrecht te houden.
Elke moslim die stierf in Srebrenica gedurende de hele oorlog,maar ook eerder , voor de burgeroorlog in Joegoslavie zelfs begonnen ,werd genoemd als gedood in juli van 1995?!! Waar zijn dan de andere vijf of zesduizend lijken, na 14 jaar? Bosnische regeringsleger, generaal Rasim Delic, later in het parlement in Sarajevo verklaarde: ondanks hinderlagen van de Serviers was de operatie een groot succes. In een raport van de UNHCR wordt vermeld dat meer dan 5000 moslimstrijders enkele dagen na de val van Srebrenica aankwamen in Zenica ,Tuzla[Bosnie].Nog een feit: de enclave Srebrenica moedwillig was opgegeven door de eigen moslimregering en VS,met als doel dat de internationale opinie zich ten gunste van hen zou keren,en .De topdiplomaten Holbrooke, Philippe Morillon en Bildt[VN,NL. Frankrijk, Engeland] wisten vantevoren dat Srebrenica zou vallen.Wat niet vermeld is dat het georganiseerde Bosnische moslim leger van al voor de aanval op de enclave massaal weggegaan was. Waarom werd overste Karremans direct na de val van Srebenica met zwijgplicht naar de VS weggepromoveerd buiten bereik van de pers? .Richard Holbrooke, destijds Amerikaans onderminister voor de Balkan, waarschuwde een maand voor de aanval de Nederlandse regering voor de levensgevaarlijke positie van Dutchbat. in Srebrenica,memoreerde Holbrooke in Nova..Maar Bihac,Gorazde,Zepa in Bosnie zijn ook omsingeld door Serviers,en werden beschermd gebieden!??? Welke voorkennis hadden de CIA en andere grote Westerse inlichtingendiensten over het Servische voornemen om de enclave op te rollen? En als Holbrooke,Morillon,Izetbegovic,Naser Oric,VS,Fransen,Groot /Brittanie,enz?dit dan wel wisten haden zij dan niet aan de Bosnische autoriteiten moeten voorstellen om de enclave te ontruimen en de mensen te evacueren zodat op voorhand mensenlevens gered hadden kunnen worden?Opzettelijk beschrijven de grote mediaconcerns de gebeurtenissen in Srebrenica als ?de ernstigste gruweldaden in Europa sinds de WOII [maar grootste genocide sinds de WOII was in Kroatie] of sinds de Holocaust, soms als de ergste massamoord op burgers etc. Doelbewust halen zij de Holocaust en nazi?s tevoorschijn om Srebrenica te verbinden met genocide, Serven met nazi?s, en moslims als onschuldige slachtoffers.De berichtgeving over de oorlog is zodanig gemanipuleerd dat in het Westen niet anders dan haat jegens de Serviers kon ontstaan . Shea zei :de slag om de publieke opinie was even belangrijk als de luchtoorlog. De journalisten waren evenzeer soldaten, in die zin dat ze aan de publieke opinie moesten uitleggen waarom deze oorlog belangrijk was. James Harff directeur van het ?Ruder Finn Global Public Affairs? geeft onomwonden toe dat zijn bureau verantwoordelijk is voor vele misleidingen en glasharde leugens[Balkan] om de publieke opinie te manipuleren, En daar is ie nog hartstikke trots op ook!James Harff :als u zou willen bewijzen dat de Serviers slachtoffer zijn, probeert u het dan, u zult merken dat u daarin dan helemaal alleen staat.Inderdaad het is tijd om het debat over Joegoslavie opnieuw te openen. Maar wie gaat het deze keer eerlijk doen? Iedereen is bang van VS. Hoe kunnen we zulke vreselijke daden tegen Serviers[Servie] ongedaan maken?En hoe kunnen zoveel mensen toegeven (politici's, journalisten...) dat ze gelogen hebben? .Karadzic koestert niet de illusie dat hij wordt vrijgesproken, maar veel dingen zullen anders eruit zien als het proces over is. Wie is volgende volk?

Door André op 07-11-2009

Ik was op vakantie in Primosten (Dalmatië) En besloot even naar Bosnië te rijden. In Kroatië reed ik door Trilj en in Bosnië bezocht ik Livno en Tomislavgrad. Weinig opgeruimd na de oorlog. Veel kapotte huizen gezien, vreselijk. (Psalm 46:9)